Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2007 r., III CNP 53/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2007 r., III CNP 53/07

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 53/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 25 lipca 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Iwona Koper

5 w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala […]

6 przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia Małopolskiemu Oddziałowi Wojewódzkiemu w Krakowie oraz Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Finansów i Ministra Zdrowia

7 o zapłatę ,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lipca 2007 r., na skutek skargi strony powodowej

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

11 z dnia 10 marca 2005 r.,

12 odrzuca skargę i nie obciąża strony powodowej kosztami postępowania wywołanego skargą.

13 2

Uzasadnienie

14 Wyrokiem z dnia 10 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala […]od wyroku sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2004 r.

15 Wyrok Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie wnosząc wcześniej kasacji. Podnosił, że w sprawie zachodzą przesłanki zastosowania art. 4241 § 2 k.p.c.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 4241

18 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 4241

19 § 2 k.p.c., który w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi od orzeczenia sądu pierwszej lub drugiej instancji uzależnia od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113). Wniesienie skargi od orzeczenia sądu pierwszej instancji na podstawie art. 4241

20 § 2 k.p.c. nie jest jednak dopuszczalne, jeżeli możliwa jest zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

21 W przedmiotowej sprawie wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 4241 §

22 2 nie występuje. Zaniechanie przez powoda, korzystającego w postępowaniu apelacyjnym z profesjonalnego zastępstwa procesowego, z wniesienia kasacji 3

23 ocenić należy, przy braku w skardze twierdzeń uzasadniających odmienne stanowisko, jako świadomą rezygnację z kontynuowania procesu. Nieskorzystanie przez powoda z przysługującego mu prawa do wniesienia kasacji nie może być więc zakwalifikowane jako przypadek wyjątkowy w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.

24 Kwalifikacja tak wiąże się z sytuacjami szczególnymi, w których strona nie mogła skorzystać ze środka zaskarżenia np. z powodu ciężkiej choroby, klęski żywiołowej, katastrofy (postanowienie SN z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113).

25 Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił

26 skargę oraz na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1, 39821 oraz 42412

27 k.p.c.

28 orzekł o kosztach postępowania.

29 kg