Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2011 r., III CNP 24/11

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2011 r., III CNP 24/11

Tekst

1 Sygn. akt III CNP 24/11

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 października 2011 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Jacek Gudowski

5 w sprawie z powództwa J. J.-Ż.

6 przeciwko Ja. J. i J. J.

7 o zachowek,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2011 r., na skutek skargi powódki

9 o stwierdzenie niezgodności z prawem

10 prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

11 z dnia 18 lutego 2010 r.,

12 odrzuca skargę.

13 2

Uzasadnienie

14 Wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację powódki J. J.-Ż. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 12 czerwca 2007 r.

15 Powódka J. J.-Ż. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego, w której zarzuciła, naruszenie prawa materialnego i procesowego, a nadto wskazała, iż na skutek wydania wyroku powódce została wyrządzona szkoda.

16 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 4241

18 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171

19 § 2 k.c.,

20 skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245

21 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

22 skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów.

23 Skarżąca w skardze nie wskazała rodzaju ani rozmiaru szkody, na którą się powołuje, co w oczywisty sposób nie spełnia wymagania art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

24 i przesądza, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).