Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1997 r., III ARN 83/95

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1997 r., III ARN 83/95

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Naczelnego Dyrektora Zachodniej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych (...) w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 23 maja 1995 r. SA/Po 3296/94

2 uchyla zaskarżony wyrok i odrzuca skargę.

Uzasadnienie

3 Na skutek zmiany stanu prawnego Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpatrywania skarg mianowanych pracowników kolejowych na decyzje dotyczące rozwiązania stosunku pracy.

4 Od dnia 19 maja 1993 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie praw i obowiązków pracowników kolejowych /Dz.U. nr 35 poz. 155/ z par. 46 tego ostatniego rozporządzenia usunięte zostało w całości zdanie pierwsze /ustęp 1/ traktujące wprost o wyłączeniu w stosunku do pracowników kolejowych mianowanych właściwości komisji odwoławczych do spraw pracy /sądów pracy od dnia 1 lipca 1985 r./.

5 Skoro zatem według art. 5, art. 242 par. 1, art. 262 par. 1 i art. 298 par. 3 pkt 2 Kodeksu pracy zasadą jest, że rozpatrywanie sporów z zakresu prawa pracy należy do właściwości sądów powszechnych, to usunięcie przepisu szczególnego oznacza powrót do właściwości sądów powszechnych.

6 Odmienność spraw dotyczących rozwiązania stosunku pracy z pracownikami kolejowymi mianowanymi polega obecnie tylko na tym, że przed wystąpieniem do sądu powszechnego - sądu pracy, pracownik kolejowy musi wyczerpać tryb administracyjny.

7 (...) W konsekwencji wadliwej wykładni wymienionego wyżej przepisu par. 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie praw i obowiązków pracowników kolejowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 98 poz. 449 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 maja 1993 r., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę, która nie podlegała orzecznictwu tego Sądu, wskutek czego - w istocie rzeczy - uniemożliwił zgłoszenie i rozpoznanie roszczeń pracownika we właściwym dla spraw z zakresu prawa pracy trybie przed sądem pracy.