Uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 lipca 2021 r., III APa 36/20

uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 lipca 2021 r., III APa 36/20

Tekst

1 Sygn. akt III APa 36/20

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2020r. Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił powództwo G. M. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w R. o dodatkowe uprawnienia do odpoczynku oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

3 Sąd I instancji wskazał, iż powyższy stan faktyczny jest bezsporny i wynikał

4 z pisma powoda z dnia 25 marca 2019 r., pisma pozwanego z dnia 1 kwietnia 2019 r. oraz pisma pozwanego z dnia 11 października 2019 r.

5 Sąd I instancji ustalił, iż powód G. M. został powołany na stanowisko komornika sądowego w dniu 1 kwietnia 1997 r.

6 Obecnie prowadzi Kancelarię (...) przy Sądzie Rejonowy w R..

7 W dniu 25 marca 2019 r. powód wniósł do pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Sądu Rejonowego w R. o potwierdzenie wymiaru urlopu wypoczynkowego. Uzasadnił przy tym, iż zgodnie z jego obliczeniami, przysługuje mu 104 dni urlopowe do wykorzystania.

8 Pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. pozwany poinformował powoda, że jego wyliczenia są błędne. Wskazał, że po 10 latach pełnienia służby komornika sądowego, powodowi przysługuje urlop podstawowy w wymiarze 26 dni oraz urlop dodatkowy

9 w wymiarze 6 dni, zatem 32 dni w każdym roku. Zaznaczył także, iż dodawanie do urlopu podstawowego, urlopu dodatkowego w wymiarze 6 dni za każdy rok pełnienia służby jest niepoprawne.

10 Następnie pismem z dnia 11 lipca 2019 r. powód zawiadomił pozwanego

11 o korzystaniu z uprawnienia do wypoczynku w okresie od 18 października 2019 r.

12 do 25 października 2019 r. W związku z tym, wniósł również o wyznaczenie

13 w rzeczonym okresie wskazanego zastępcy, który na to się zgodził.

14 Pismem z dnia 11 października 2019 r. pozwany wskazał powodowi, że

15 w 2019 r. przysługuje mu uprawnienie do wypoczynku w wymiarze podstawowym wynoszącym 26 dni oraz w wymiarze dodatkowym wynoszącym 6 dni. Jednocześnie podniósł, że w 2019 r. powód wykorzystał już 31 dni wspomnianego uprawnienia, zatem do wykorzystania pozostaje mu tylko 1 dzień. W tym samym piśmie, pozwany zasygnalizował również, że w dniu 9 września 2019 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z prośbą o pomoc w rozwiązaniu zaistniałego problemu

16 w zakresie sposobu naliczania dodatkowego uprawnienia do wypoczynku. Wskazał,

17 że z otrzymanej odpowiedzi od Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia

18 10 października 2019 r. wynika jednoznacznie, że komornikowi sądowemu po 10 latach pełnienia służby przysługuje uprawnienie do wypoczynku w łącznym wymiarze

19 32 dni urlopu w każdym roku. Z tych też przyczyn, wniosek powoda o wyznaczenie zastępcy podczas jego nieobecności nie został uwzględniony.

20 W rozważaniach prawnych Sąd ten powołując art. 39 ust 1 ustawy z dnia

21 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych wskazał, iż komornikowi przysługuje uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku. Przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 152;art. 1542;art. 1551;art. 1552;art. 1553;art. 158;art. 161;art. 162;art. 164;art. 165;art. 166;art. 167;art. 168;art. 169;art. 170;art. 171;art. 172;art. 173;art. 174;art. 175;art. 176;art. 177;art. 178;art. 179;art. 180;art. 181;art. 182;art. 183;art. 184;art. 185;art. 186;art. 187;art. 188;art. 189;art. 190;art. 191;art. 192;art. 193;art. 194;art. 195;art. 196;art. 197;art. 198;art. 199;art. 200;art. 201;art. 202;art. 203;art. 204;art. 205;art. 206;art. 207;art. 208;art. 209;art. 210;art. 211;art. 212;art. 213;art. 214;art. 215;art. 216;art. 217;art. 218;art. 219;art. 220;art. 221;art. 222;art. 223;art. 224;art. 225;art. 226;art. 227;art. 228;art. 229;art. 230;art. 231;art. 232;art. 233;art. 234;art. 235;art. 236;art. 237;art. 238;art. 239;art. 240;art. 241;art. 242;art. 243;art. 244;art. 245;art. 246;art. 247;art. 248;art. 249;art. 250;art. 251;art. 252;art. 253;art. 254;art. 255;art. 256;art. 257;art. 258;art. 259;art. 260;art. 261;art. 262;art. 263;art. 264)">art. 152, art. 1542,

22 art. 1551-1553, art. 158, art. 161, art. 162 i art. 164-1673 ustawy z dnia 26 czerwca

23 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495) stosuje się odpowiednio, o ile nie są one sprzeczne z przepisami regulującymi pełnienie służby przez komornika.

24 Jednocześnie wskazując na art. 39 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych,

25 art. 161 i art. 158 k.p., Sąd I instancji uzasadnił, iż po 10 latach pełnienia służby, komornikowi sądowemu przysługuje prawo do wypoczynku podstawowego

26 w wymiarze 26 dni oraz dodatkowego w wymiarze 6 dni. Tym samym,

27 po wspomnianym wyżej okresie, łączny wymiar wypoczynku komornika sądowego

28 w trakcie roku to 32 dni. Jednocześnie „uprawnieniu komornika do wypoczynku odpowiada obowiązek wykorzystania dni wypoczynku w tym roku kalendarzowym,

29 w którym komornik uzyskał do niego prawo (art. 161 k.p.). Nie jest zatem

30 możliwe przeniesienie niewykorzystanych dni wypoczynku na lata następne (...)”

31 oraz „(...) w przypadku niewykorzystania prawa do wypoczynku w roku, w którym

32 ono powstało, prawo to przepada bez względu na przyczyny, które to spowodowały. Zapobiega to zjawisku kumulowania wypoczynku, co mogłoby skutkować długotrwałymi nieobecnościami komornika. Wynika z tego, że komornikowi sądowemu nie przysługuje prawo do kumulacji dni stanowiących prawo do wypoczynku. Przedmiotowe uprawnienie powinno zostać przez niego wykorzystane w danym roku kalendarzowym.

33 Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd I instancji wskazał, że powodowi nie przysługuje prawo do kumulacji dni stanowiących prawo

34 do wypoczynku. Zgodnie z tym, w 2019r. przysługiwało mu łącznie 32 dni

35 wypoczynku, z czego 26 dni to podstawowe prawo do wypoczynku, a 6 dni prawo do dodatkowego wypoczynku, a nie 104 dni - jak twierdził. Tym samym, w ocenie Sądu

36 I instancji, stanowisko strony pozwanej jest prawidłowe.

37 Mając na uwadze powyższe, Sąd ten oddalił powództwo i orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

38 O kosztach zastępstwa procesowego Sąd I instancji orzekł na podstawie

39 art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

40 z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzając

41 od powoda - jako od strony przegrywającej proces - na rzecz pozwanego kwotę 120 zł.

42 Apelację od powyższego wyroku złożył powód i zaskarżając go w całości

43 zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca

44 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2018 poz. 77 z późn. zm) poprzez jego

45 błędną wykładnię i stwierdzenie, że powodowi jako komornikowi sądowemu

46 nie przysługuje po dziesięciu latach pełnienia służby corocznie dodatkowe uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 6 dni, które winno być corocznie narastająco powiększane

47 o 6 dodatkowych dni.

48 Powołując powyższe, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz zwrot poniesionych przez powoda opłat sądowych za każdą

49 z instancji.

50 W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

51 Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

52 Apelacja powoda nie zasługuje na uwzględnienie.

53 Sąd Apelacyjny podziela w całości ustalenia faktyczne i zapatrywania prawne wyrażone w wyroku Sądu I instancji z dnia 2 czerwca 2020 r. jako prawidłowe

54 i przyjmuje je w całości za własne.

55 Wbrew zarzutom zawartym w apelacji zaskarżony wyrok odpowiada prawu,

56 gdyż Sąd I instancji nie naruszył przepisu prawa materialnego, na który wskazuje

57 w apelacji powód. Przeciwne stanowisko powoda nie zasługiwało na uwzględnienie

58 ze względów poniżej omówionych.

59 Podkreślić trzeba, że zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia

60 22 marca 2018r. o komornikach sądowych, komornikowi przysługuje uprawnienie

61 do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku. Po dziesięciu latach pełnienia

62 służby komornikowi przysługuje corocznie dodatkowe uprawnienie do wypoczynku

63 w wymiarze 6 dni.

64 Z powyższego jednoznacznie wynika, iż skoro komornikowi przysługuje uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku, to dodatkowe uprawnienie do wypoczynku, które przysługuje komornikowi corocznie (jak wskazuje powyższy przepis) po 10 latach służby, zwiększa wymiar urlopu przysługujący komornikowi

65 o 6 dni. Komornik z dniem 1 stycznia uzyskuje prawo do wypoczynku w pełnym wymiarze (26 dni lub 32 dni). Liczba dni wypoczynku nie jest uzależniona od planów komornika co do prowadzenia kancelarii w danym roku. Nawet gdy oczywiste jest,

66 że komornik będzie zajmował swe stanowisko tylko przez część roku, z pierwszym dniem tego roku nabędzie on prawo do 26, ewentualnie 32 dni wypoczynku.

67 Ocena Sądu I instancji wraz z jej uzasadnieniem jest prawidłowa i żaden przepis prawa ani komentarz w tym zakresie nie prezentuje odmiennej oceny. Zatem, całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko prezentowane przez powoda, jak i dokonane przez niego wyliczenia odbiegające od tych dokonanych na podstawie właściwych przepisów.

68 Jednocześnie Sąd Apelacyjny uznał, iż nie jest możliwe wyliczenie przysługującego komornikowi na podstawie ustawy prawa do wypoczynku w sposób narastający poprzez naliczanie co roku po 6 dni więcej, wyliczenie takie prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której po kilku latach służby liczba dni prawa do wypoczynku byłaby równa liczbie dni w których komornik musiałby wykonywać pracę.

69 Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. oddalił apelację powoda jako bezzasadną.

70 O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono po myśli art. 98 k.p.c.

71 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r.

72 w sprawie opłat za czynności adwokackie.

73 /-/SSA Gabriela Pietrzyk-Cyrbus