Wyrok z dnia 9 września 1998 r., I SA 836/98

wyrok z dnia 9 września 1998 r., I SA 836/98

Tekst

TEZY

1 Ani przepis art. 16 pkt 1, ani żaden inny przepis ustawy z dnia 6 marca 1996 r. o kulturze fizycznej /Dz.U. nr 25 poz. 113 ze zm./ nie umocowuje organu nadzorującego do nałożenia w drodze decyzji na władze stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego obowiązku uchylenia podjętej przez te władze uchwały lub decyzji.

Sentencja

2 stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki w przedmiocie unieważnienia potwierdzenia uprawnienia do gry w klubie (...) piłkarza (...).

Uzasadnienie

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Na wstępie należało rozważyć, czy zostały spełnione przesłanki warunkujące rozpoznanie skargi przez NSA. Mówiąc innymi słowy, czy skarga ta jest dopuszczalna.

5 Po pierwsze, trzeba było ocenić, czy strona przed wniesieniem skargi do NSA wyczerpała przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki odwoławcze /art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Inaczej mówiąc, czy skierowane przez PZPN do Prezesa UKFiT pismo z 21 kwietnia 1998 r. można uznać za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w literaturze przedmiotu, zgodnie się przyjmuje, że o tym czym jest w istocie złożone w sprawie pismo procesowe, decyduje jego treść, a nie nazwa.

6 Nienazwanie więc tego pisma "wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy" nie stoi jeszcze na przeszkodzie, aby je za taki wniosek uznać. Z drugiej strony wniosek ten nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli wynika zeń, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji /art. 128 w zw. z art. 127 par. 3 Kpa/. Przedmiotowe pismo spełnia te warunki z naddatkiem. Przede wszystkim wyraźnie wskazano w nim decyzję, której dotyczy. Ponadto zaś, zostały w nim sformułowane konkretne zarzuty pod adresem zaskarżonej decyzji z 9 kwietnia 1998r. oraz określone wyraźne żądania strony odwołującej się. W tym stanie rzeczy Prezes UKFiT bezzasadnie przyjął, że przedmiotowe pismo nie jest wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

7 Po drugie, należało rozważyć, czy akt Prezesa UKFiT z 24 kwietnia 1998 r., nr BP-227/98 spełnia minimum wymagań formalnoprawnych, aby można go uznać za decyzję administracyjną w rozumieniu przepisów Kpa. Procesowe określenie terminu "decyzja" zostało zawarte w art. 104. Zgodnie z tym przepisem decyzja jest aktem administracyjnym definitywnie kończącym postępowanie administracyjne w danej instancji.

8 Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie została wydana decyzja z 9 kwietnia 1998 r., mocą której nałożono na PZPN określone w niej obowiązki. Nie podlega również dyskusji, że decyzja ta została zaskarżona w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem powstaje kwestia, czy akt Prezesa UKFiT z 24 kwietnia 1998 r. zawiera powtórne rozstrzygnięcie sprawy objętej decyzją z 9 kwietnia 1998 r. Innymi słowy mówiąc, czy zawiera minimum treści, pozwalające uznać go za rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu odwoławczym. Wszak postępowanie to powinno zakończyć się decyzją /art. 138 Kpa/, o ile nie zachodzą przesłanki skutkujące niedopuszczalność odwołania oraz nie uchybiono terminowi do jego wniesienia /art. 134 Kpa/. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie NSA poglądem, pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji jest decyzją, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 par. 1 Kpa, jeśli tylko zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji. Do takich elementów zalicza się: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji - wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. SA 1163/81 - OSPiKA 1982 z. 9-10 poz. 169.

9 Zaskarżony do NSA akt Prezesa UKFiT z 24 kwietnia 1998 r. zawiera wszystkie te elementy, a zatem należało uznać, że jest on decyzją administracyjną kończącą postępowanie zainicjowane wnioskiem PZPN o powtórne rozpatrzenie sprawy.

10 Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Prezes UKFiT powołał w decyzji z 9 kwietnia 1998 r. art. 16 ustawy o kulturze fizycznej. Przepis ten określa uprawnienia organu nadzorującego. Zgodnie z nim, organ nadzorujący - jeżeli uzna, że działalność stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego jest niezgodna z prawem lub narusza postanowienia statutu - może:

11 1/ zażądać usunięcia w określonym terminie dostrzeżonego uchybienia,

12 2/ udzielić władzom stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego ostrzeżenia,

13 3/ zawiesić w czynnościach poszczególnych członków władz stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego,

14 4/ wystąpić do sądu o zastosowanie jednego ze środków, o których mowa w art. 17 ustawy.

15 Należy przypuszczać /na co jednoznacznie zresztą wskazuje treść rozstrzygnięcia/, że organowi chodziło w tej sprawie o przepis zawarty w art. 16 pkt 1 ustawy o kulturze fizycznej. Użyty w tym przepisie zwrot "organ nadzorujący może zażądać usunięcia w określonym terminie dostrzeżonego uchybienia" znaczy tyle i tylko tyle, że organ nadzorujący "może zwrócić się /wystąpić/ o usunięcie dostrzeżonych uchybień w wyznaczonym terminie". Wystąpienie to można porównać do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 34 ust. 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Rodzi ono obowiązek władz związku sportowego do rozważenia zawartych w wezwaniu zarzutów i udzielenia stosownej odpowiedzi organowi nadzorującemu. Powyższa konkluzja znajduje potwierdzenie również na drodze wykładni systemowej. Jak wynika z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o kulturze fizycznej, organ nadzoru, który uzna, że jego wezwanie do usunięcia dostrzeżonych uchybień nie przyniosło satysfakcjonujących go rezultatów może wystąpić do sądu powszechnego z wnioskiem o zawieszenie wykonania uchwały lub decyzji niezgodnej z prawem oraz zażądać jej uchylenia.

16 Reasumując, należy stwierdzić, że ani przepis art. 16 pkt 1, ani żaden inny przepis ustawy o kulturze fizycznej nie umocowuje organu nadzorującego do nałożenia w drodze decyzji na władze stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego obowiązku uchylenia podjętej przez te władze uchwały lub decyzji.

17 Tym samym należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja z 9 kwietnia 1998 r. zostały wydane bez podstawy prawnej, a więc były dotknięte wadą wymienioną w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. W konsekwencji należało stwierdzić ich nieważność stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy o NSA.

18 O zwrocie skarżącemu kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 i 3 tej ustawy.