Wyrok z dnia 10 lipca 1987 r., IV SA 337/87

wyrok z dnia 10 lipca 1987 r., IV SA 337/87

Tekst

TEZY

1 Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalne, jeżeli w wyniku takiego wycofania skargi i - w konsekwencji - umorzenia postępowania przed sądem administracyjnym /art. 355 par. 1 Kpc/ pozostałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności /art. 203 par. 4 Kpc w związku z art. 211 i art. 156 par. 1 Kpa/.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Ośrodka Usług Inwestycyjnych w W. na decyzję Naczelnego Architekta Warszawy z dnia 27 marca 1985 r. w przedmiocie nakazu dokonania remontu zabezpieczającego budynku i na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Architekta Dzielnicowego, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Naczelnego Architekta Warszawy kwotę złotych dwa tysiące tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

3 Ośrodek Usług Inwestycyjnych zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Naczelnego Architekta Warszawy z dnia 27 marca 1985 nr 452/85, utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego z dnia 7 lipca 1984 nr UA-AN/8388/1865/84 o nakazie wykonania remontu zabezpieczającego budynku mieszkalnego przy ul. Z. nr 4 w W.

4 Organ I instancji wydał swą decyzję z powołaniem się na art. 46 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, a w uzasadnieniu jej stwierdził, że budynek jest w złym stanie technicznym. Jest on wprawdzie przewidziany do rozbiórki, jednakże do czasu wykwaterowania lokatorów trzeba prowadzić remont zabezpieczający. Do wykonania wykazano zabezpieczenie przed zaciekami sufitów i ścian oraz sprawdzenie stanu instalacji elektrycznej i drożności przewodów kominowych.

5 Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji ostatecznej wskazał, że teren, na którym znajduje się omawiany budynek, został wywłaszczony na rzecz Ośrodka Usług Inwestycyjnych z przeznaczeniem na cele budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego, dla którego Ośrodek jest inwestorem zastępczym. Jakkolwiek teren nie został formalnie przejęty przez inwestora, nie nastąpiło to z winy władz miejskich, wobec czego inwestor odpowiada za stan urządzeń znajdujących się na wywłaszczonym terenie i powinien zlikwidować zagrożenie lokatorów.

6 W aktach sprawy nie ma odwołania Ośrodka Usług Inwestycyjnych od decyzji organu I instancji, natomiast w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że zaskarżona decyzja nakłada obowiązek na osobę prawną nie będącą stroną w postępowaniu i nie legitymowaną biernie, ponieważ Ośrodek Usług Inwestycyjnych nigdy nie był i nie jest właścicielem, zarządcą ani też użytkownikiem nieruchomości przy ul. Z. nr 4.

7 W odpowiedzi na skargę Naczelny Architekt Warszawy wniósł o jej oddalenie, nie ustosunkowując się do zawartego w niej zarzutu. W toku rozprawy strony zgodnie wyjaśniły, że teren i znajdujący się na nim budynek mieszkalny stanowi nadal własność Skarbu Państwa, nie można bowiem było ustanowić użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych budynkiem mieszkalnym przeznaczonym do rozbiórki.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Decyzja nakazująca dokonanie napraw zabezpieczających w budynku na podstawie art. 46 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ może być skierowana tylko do osoby władającej danym budynkiem, to jest do właściciela /posiadacza/ lub zarządcy.

10 Teren, na którym znajdują się sporny budynek, wprawdzie był wywłaszczony na wniosek Ośrodka Usług Inwestycyjnych, nie został jednak tej instytucji przekazany. Znaczy to, że właścicielem terenu i znajdującego się tam budynku mieszkalnego jest Skarb Państwa i na tym właścicielu - reprezentowanym przez terenowy organ administracji państwowej - spoczywa obowiązek wykonywania czynności zarządu. Nałożenie zatem decyzją administracyjną obowiązku wykonania remontu zabezpieczającego budynek nr 4 przy ul. Z. w Warszawie na Ośrodek Usług Inwestycyjnych, nie korzystający z praw właściciela lub zarządcy tej nieruchomości, było równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, co w świetle art. 156 par. 1 pkt 4 Kpa uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji na zasadzie art. 207 par. 1 i 3 Kpa. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 208 Kpa.

11 Sąd tym samym nie uwzględnił zgodnego wniosku stron o bezprzedmiotowości sprawy zgłaszanego w toku rozprawy, a więc zmierzającego do umorzenia - w rozumieniu art. 355 par. 1 Kpc - postępowania sądowego. Sąd uznał, że wycofanie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli w wyniku takiego wycofania skargi i - w konsekwencji - umorzenia postępowania przed sądem administracyjnym pozostałaby w obrocie prawnym decyzja administracyjna dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności /art. 203 par. 4 Kpc w związku z art. 211 i art. 156 par. 1 Kpa/.

12 Na marginesie tej sprawy Sąd uważa za konieczne zwrócić uwagę, że skarga została przekazana przez organ II instancji do sądu administracyjnego po upływie blisko 2 lat od dnia jej wpływu, co stanowi rażące naruszenie przez ten organ art. 200 par. 2 Kpa.