Wyrok z dnia 25 maja 1990 r., IV SAB 9/90

wyrok z dnia 25 maja 1990 r., IV SAB 9/90

Tekst

TEZY

1 Nierozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 35 Kpa jest równoznaczne z niewydaniem decyzji w rozumieniu art. 216 par. 1 Kpa.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Marii I. na niewydanie decyzji w trybie wznowienia postępowania przez Kierownika Wydziału Architektury Urzędu Dzielnicowego w W. w przedmiocie pozwolenia na przebudowę strychu i na podstawie art. 216 par. 4 Kpa zobowiązał Kierownika Wydziału Architektury Urzędu Dzielnicowego w W. do wydania decyzji w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wyroku, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Architekta Miasta W. kwotę złotych sześć tysięcy tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej.

Uzasadnienie

3 Pełnomocnik Marii I. w skardze /"na bezczynność"/ do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosi o zwrócenie uwagi "właściwym organom zwierzchnim na zaistniałe w sprawie rażące naruszenia obowiązków służbowych". W uzasadnieniu skargi podaje, że sprawa dotyczy adaptacji strychu w budynku przy ul. Nr 32 w W., i wymienia, jakie decyzje i postanowienia zostały w tej sprawie wydane. Podkreśla, że w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego została wyrażona wiążąca ocena prawna co do dwóch kwestii: rozpoznania odwołania Marii I. od decyzji organu stopnia podstawowego z dnia 10 stycznia 1988 r. o wstrzymaniu robót budowlanych oraz zbadania sprawy co do występowania przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania oraz stwierdzenie nieważności decyzji zezwalającej na adaptację strychu. Wyjaśnia, że Maria I. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 19 sierpnia 1987 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i zezwoleniu na adaptację strychu, a przy tym decyzja ta została wydana bez zgody właściwych władz konserwatorskich. Uzasadnia to wydanie rozstrzygnięcia bądź o wznowieniu postępowania, bądź o stwierdzeniu nieważności. W wyniku tego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy wydał decyzję, a następnie postanowienie w zakresie wstrzymania robót budowlanych, nie podjął natomiast żadnych działań w zakresie wznowienia postępowania bądź stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na adaptację. Na to zaniedbanie skarżąca zwracała uwagę już w piśmie z dnia 24 października 1989 r. Jest zatem podstawa do wydania przez sąd orzeczenia w trybie art. 216 par. 4 Kpa.

4 W odpowiedzi na skargę zawarty jest wniosek o jej oddalenie, gdyż w dniu 8 lutego 1990 r. organ odwoławczy wydał postanowienie na podstawie art. 37 par. 2 Kpa, wyznaczając organowi pierwszej instancji termin do wydania decyzji "w przedmiotowej sprawie".

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej sprecyzował ostatecznie żądanie, domagając się zobowiązania organu administracji do wydania decyzji w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją organu stopnia podstawowego z dnia 19 sierpnia 1987 r., zatwierdzającą plan realizacyjny i zezwalającą na adaptację strychu w budynku przy ul. Nr 32 w W. Żądanie to należało uznać za uzasadnione. W wyroku z dnia 7 czerwca 1989 naczelny Sąd Administracyjny, uchylając decyzję Architekta Miasta W. z dnia 14 października 1988 r. oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie zezwolenia na wznowienie robót adaptacyjnych strychu, stwierdził między innymi, że z materiałów sprawy nie wynika, aby skarżąca Maria I. brała udział w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę, i w związku z tym - przed ponownym rozpoznaniem sprawy - należy wyjaśnić, czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa. Stosownie do art. 209 Kpa zalecenie zawarte w wyroku jest wiążące zarówno dla Sądu orzekającego obecnie, jak i dla organów administracji. Mimo wspomnianego zalecenia organy administracji nie rozpoznały sprawy w przedmiocie zezwolenia na budowę /adaptację strychu/ w trybie wznowienia postępowania. Należy przy tym podkreślić, że rozpoznanie sprawy w tym trybie było obowiązkowe, skoro Sąd w wyroku nakazał potraktowanie odwołania z dnia 29 stycznia 1989 r. jako skargi określonej w art. 235 par. 1 Kpa.

7 Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ administracji postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy /art. 149 par. 1 i 2 Kpa/. W każdym razie na skutek wznowienia postępowania zostaje wydana decyzja pozytywna lub negatywna /art. 151 par. 1 Kpa/ albo w drodze decyzji następuje stwierdzenie naruszenia prawa w przypadkach określonych w art. 151 par. 2 Kpa. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji /art. 149 par. 3 Kpa/.

8 Nierozpoznanie przeto wniosku o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 35 Kpa jest równoznaczne z niewydaniem decyzji w rozumieniu art. 216 par. 1 tego kodeksu. Dlatego na podstawie art. 216 par. 4 Kpa należało zobowiązać organ stopnia podstawowego do wydania decyzji w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia 19 sierpnia 1987 r.

9 Wydaniu wyroku zawierającego takie zobowiązanie, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, nie stało na przeszkodzie postanowienie organu drugiej instancji z dnia 8 lutego 1990 r. Osnowa tego postanowienia ma następujące brzmienie: "po rozpatrzeniu zażalenia Marii I. w sprawie adaptacji strychu w budynku przy ul. R. 32 w W., działając na podstawie art. 37 par. 2 Kpa, ustalam termin 30 dni od dnia otrzymania postanowienia na wydanie decyzji w ww. sprawie".

10 Według brzmienia powyższego postanowienia, a także jego uzasadnienia, nie można ustalić, jakiego rodzaju decyzję był zobowiązany wydać organ pierwszej instancji; nie wynika przy tym, że ma to być decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania.

11 Jeżeli więc organ wyższego stopnia na podstawie art. 37 par. 2 Kpa wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej, powinien określić rodzaj tej decyzji.

12 W niniejszej sprawie ma to znaczenie szczególne, skoro w stosunku do tego samego obiektu wydawane były różne rozstrzygnięcia: w zakresie zezwolenia na budowę, wstrzymania robót budowlanych i zezwolenia na wznowienie robót.