Wyrok z dnia 30 listopada 1995 r., IV SAB 53/95

wyrok z dnia 30 listopada 1995 r., IV SAB 53/95

Tekst

TEZY

1 Bezczynność lub zwłoka jednego z ogniw struktury organów administracji rządowej, przyczyniająca się do niezałatwienia sprawy w terminie ustalonym w przepisach prawa, nie może być zakwalifikowana jako przyczyna niezależna od organu w rozumieniu art. 35 par. 5 Kpa.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Marii K. na bezczynność Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta W. z dnia 7 października 1989 r. i na podstawie art. 216 par. 4 Kpa zobowiązał Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa do wydania stosownej decyzji w terminie jednego miesiąca, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa pięć złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej.

Uzasadnienie

3 Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta W. orzeczeniem nr 934/89 z dnia 7 października 1989 r., wydanym na podstawie art. 17 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym /Dz.U. nr 11 poz. 37/, stwierdził przejęcie na własność Skarbu Państwa nieruchomości o powierzchni 3 608 m2, położonej w W. przy ul. P. nr 83, uregulowanej w księdze wieczystej (...).

4 Pismem z dnia 23 czerwca 1992 r. Maria K. wystąpiła do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji.

5 Decyzją z dnia 21 kwietnia 1993 r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa pozostawił wniosek Marii K. bez rozpatrzenia, uzasadniając swoją decyzję faktem niedostarczenia przez wnioskodawczynię żądanych dokumentów.

6 Skarga Marii K. na tę decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1995 r. (...).

7 W dniu 21 marca 1995 r. wpłynęło do Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa zażalenie Marii K. na niewydanie przez Ministra - mimo upływu terminu - decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr 934/89. Do wydania żądanej decyzji nie ma, zdaniem wnioskodawczyni, żadnych przeszkód ze względu na złożenie przez nią w dniu 18 lutego 1995 r. wymaganych dokumentów.

8 W dniu 7 kwietnia 1995 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga Marii K. oparta na art. 216 Kpa, na niewydanie przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzji w postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącej z dnia 23 czerwca 1992 r.

9 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przyznając fakt złożenia przez skarżącą w dniu 18 lutego 1995 r. postanowienia Sądu Rejonowego (...) z dnia 30 kwietnia 1993 r. (...) o nabyciu praw do spadku po Cecylii M., organ orzekający stwierdził, iż przyczyną niezałatwienia sprawy jest oczekiwanie na nadesłanie przez Urząd Wojewódzki w (...) akt sprawy oraz kopii dokumentu, na którego podstawie wpisano Cecylię M. w ewidencji gruntów jako właścicielkę nieruchomości.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skoro skarżąca w dniu 18 lutego 1995 r. złożyła organowi orzekającemu stosowny dokument, którego brak był przeszkodą w wydaniu decyzji, to od tej daty należy liczyć bieg terminu określonego w art. 35 Kpa do załatwienia sprawy. Za uzasadnioną przeszkodę w załatwieniu sprawy w terminie ustawowym nie może być uznana zwłoka organu niższego stopnia w nadesłaniu żądanych przez organ orzekający akt administracyjnych. W warunkach bowiem strukturalnej jedności organów administracji rządowej bezczynność lub zwłoka jednego z ogniw struktury organów administracji rządowej, przyczyniająca się do niezałatwienia sprawy w terminie ustalonym w przepisach prawa, nie może być zakwalifikowana jako przyczyna niezależna od organu w rozumieniu art. 35 par. 5 Kpa.

12 Skoro zatem w niniejszej sprawie organ naczelny nie wydał decyzji w terminie określonym w art. 35 Kpa, licząc od dnia 18 lutego 1995 r., a skarżąca uczyniła zadość wezwaniu określonemu w art. 37 par. 1 Kpa, to skargę należało uznać za uzasadnioną i stosownie do art. 216 par. 4 Kpa /w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzec jak w sentencji, zasądzając jednocześnie na rzecz skarżącej zgodnie z art. 208 Kpa zwrot kosztów postępowania.