Postanowienie z dnia 29 stycznia 2002 r., IV SAB 210/01

postanowienie z dnia 29 stycznia 2002 r., IV SAB 210/01

Tekst

TEZY

1 Nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia do organu naczelnego na brak rozpoznania zażalenia przez organ wyższego stopnia, do którego złożono zażalenie na bezczynność organu I instancji.

2 Wniesienie zażalenia w takim przypadku w sposób rażący naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, obowiązującą w postępowaniu administracyjnym. Niedopuszczalność zażalenia, o której wyżej mowa w konsekwencji stanowi o niedopuszczalności skargi do Sądu, na bezczynność organu naczelnego.

Sentencja

3 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Pawła I. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

4 Paweł I. w skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2001 r. zarzucił bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, do którego złożył zażalenie na Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, do którego złożył zażalenie na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - na jego bezczynność.

5 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zareagował na zgłoszony mu w zażaleniu z dnia 15 maja 2000 r. fakt nie załatwienia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. S. oraz brak jego reakcji na zgłoszoną samowolę budowlaną, dokonaną przez współwłaścicieli nieruchomości skarżącego Pawła I. Ponieważ żaden z organów nie dopełnił swych obowiązków w terminie ustawowym określonym art. 35 Kpa - zdaniem skarżącego - skarga na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest uzasadniona.

6 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż po złożeniu zażalenia z dnia 15.09.2000 r. wystąpił do (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o informacje w sprawie. Mimo ponagleń nie uzyskał żadnego wyjaśnienia, co uniemożliwiło mu zajęcie stanowiska w kwestii zażalenia.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zgodnie z art. 35 Kpa organy administracji państwowej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca a sprawy skomplikowanej nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z akt sprawy wynika, iż Paweł I. pismem z dnia 2 grudnia 1999 r. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podanie o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 83 prawa budowlanego rozstrzygającej kwestie budowlane. Ponieważ w terminie określonym art. 35 Kpa sprawa nie została załatwiona merytorycznie - skarżący złożył zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgodnie z art. 37 Kpa. Przepis ten stanowi bowiem, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia. Organ wyższego stopnia po uznaniu zażalenia za uzasadnione wyznacza termin dodatkowy na załatwienie sprawy.

9 Wyczerpanie drogi zażalenia z art. 37 Kpa otwiera stronie prawo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z art. 17 i art. 34 ustawy o NSA na bezczynność organu pierwszej instancji, który pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy, naruszając art. 35 Kpa. Uprawnienie to powstaje niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia po złożeniu zażalenia podjął jakiekolwiek czynności określone w art. 37 par. 2 Kpa.

10 Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa NSA "na nierozpoznanie zażalenia przez organ administracji, wniesionego w trybie art. 37 par. 1 Kpa nie przysługuje skarga do Sądu administracyjnego /vide: postanowienie NSA z dnia 8 lutego 1995 r. I SAB 86/94 - ONSA 1996 Nr 1 poz. 39/.

11 Nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia do organu naczelnego na brak rozpoznania zażalenia przez organ wyższego stopnia, do którego złożono zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji. Wniesienie zażalenia w takim przypadku w sposób rażący naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, obowiązującą w postępowaniu administracyjnym.

12 Niedopuszczalność zażalenia, o której wyżej mowa w konsekwencji stanowi o niedopuszczalności skargi do Sądu, na bezczynność organu naczelnego. Skarga, więc wniesiona przez pełnomocnika strony skarżącej w osobie radcy prawnego podlega odrzuceniu z mocy art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.