Wyrok z dnia 24 listopada 1999 r., II SA 995/99

wyrok z dnia 24 listopada 1999 r., II SA 995/99

Tekst

TEZY

1 Zgoda na zmianę przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne rozstrzyga /załatwia/ sprawę co do jej istoty /art. 104 Kpa/; zgoda udzielona w trybie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 16 poz. 78 ze zm./ nie jest współdziałaniem ministra w trybie określonym w art. 106 Kpa przy wydawaniu decyzji przez inny organ.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skarg Zarządu Gminy W.-W., Zenobii Z., Włodzimierza S., Pawła N., Marioli B., Zbigniewa B., Pawła B., Anny i Włodzimierza małżonków T., Magdaleny i Witolda małżonków S., Barbary i Jacka małżonków S. na decyzję Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 8 lutego 1999 r. (...) w przedmiocie zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 22 grudnia 1998 r., a także zasądził od Ministra na rzecz skarżących - z wyjątkiem Zarządu Gminy - po dziesięć złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

3 Sprawa dotyczy obszaru 7,9 ha lasów ochronnych położonych na terenie gminy W.-W., w obrębie (...) Parku Krajobrazowego. Grunty leśne stanowią własność prywatną. Właścicielami poszczególnych działek wchodzących w skład lasów ochronnych są osoby fizyczne wymienione w sentencji niniejszego wyroku jako skarżący. Właściciele poszczególnych działek wszczęli postępowanie o wydanie przez Burmistrza Gminy W.-W. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania ich gruntów. W związku z tym (...) jednocześnie wystąpili, za pośrednictwem Zarządu Gminy W.-W., do Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z wnioskami o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia ich gruntów leśnych /stanowiących lasy ochronne położone na terenie (...) Parku Krajobrazowego/ na cele nieleśne /pod budownictwo mieszkaniowe/.

4 Zarząd Gminy W.-W. wystąpił na podstawie art. 9 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 16 poz. 78 ze zm./ do Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa o wyrażenie zgody na przeznaczenie opisanych wyżej lasów ochronnych o obszarze 7,9 ha (...) na cele nieleśne - pod budownictwo mieszkaniowe. Zgoda Ministra (...) jest konieczna do zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym /art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych/. Do swego wniosku do Ministra (...) Zarząd Gminy W.-W. dołączył (...) wnioski właścicieli poszczególnych działek wchodzących w skład omawianego obszaru 7,9 ha lasów ochronnych. Zarząd Gminy podał, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzony przez Radę Miasta w dniu 28 września 1992 r., dopuszcza na terenie (...) Parku Krajobrazowego i w jego otulinie utrzymanie funkcji mieszkaniowych w obrębie terenów leśnych niebędących własnością państwową lub komunalną. Jednakże nowa zabudowa na terenie Parku i jego otuliny jest możliwa tylko na terenie, który zostanie pozbawiony przynależności do lasów ochronnych. Jeszcze ostrzej traktuje tę kwestię wydane na podstawie art. 24 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. nr 114 poz. 492 ze zm./ w związku z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 133 poz. 885/ rozporządzenia Wojewody (...) z dnia 30 czerwca 1998 r. w sprawie (...) Parku Krajobrazowego /Dziennik Urzędowy Województwa (...) nr 38 poz. 123/, które zawiera zakaz lokalizowania na terenie (...) Parku nowego budownictwa mieszkaniowego. Zarząd Gminy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 84 w związku z art. 72 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska właściciel nieruchomości położonej na obszarze objętym ochroną może żądać wykupu lub zamiany nieruchomości na inną, jeżeli korzystanie z niej w sposób dotychczasowy byłoby związane z istotnymi ograniczeniami lub utrudnieniami. W rozporządzeniu Wojewody dotyczącym (...) Parku Krajobrazowego nie ma przepisów wskazujących organ zajmujący się wykupem lub zamianą gruntów, a właściciele działek kierują takie żądania do Urzędu Gminy. Sama Gmina zaś nie dysponuje ani gruntami zastępczymi, ani środkami finansowymi na wykup działek leśnych położonych na terenie (...) Parku Krajobrazowego.

5 Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa pismem z dnia 22 grudnia 1998 r. nr (...) odmówił zgody na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntu leśnego /stanowiącego prywatną własność o łącznej powierzchni 7,9 ha, mającego status lasów ochronnych, położonego na terenie Gminy W.-W./ na cele nieleśne (...).

6 Zarząd Gminy W.-W. wystąpił do Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (...).

7 Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w piśmie z dnia 8 lutego 1999 r. nr (...) odmówił ponownego rozpatrzenia wniosków o dopuszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lokalizacji jednorodzinnego budownictwa mieszkaniowego na gruntach lasów ochronnych stanowiących prywatną własność o łącznej powierzchni 7,9 ha, położonych na terenie gminy W.-W. w obszarze (...) Parku Krajobrazowego. Odmowę (...) Minister uzasadnił tym, że od 1 stycznia 1999 r. na podstawie art. 98 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa /Dz.U. nr 106 poz. 668/, w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 16 poz. 78 ze zm./ kompetencje w zakresie wyrażania zgody na przeznaczenie lasów ochronnych na cele nieleśne /niewymienione w art. 9 ust. 2/ zostały przekazane wojewodzie. Wobec tego Minister nie może ponownie rozpoznać wniosków (...). Niezależnie od argumentów uzasadniających odmowę ponownego rozpatrzenia wniosków Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa podał, że już na podstawie art. 11 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79 ze zm./, grunty leśne położone w granicach administracyjnych miast oraz w odległości do 10 km od granic miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców zostały zaliczone do lasów ochronnych; został tam wprowadzony zakaz przeznaczenia ich pod zabudowę, także mieszkaniową. Na podstawie art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444 ze zm./ lasy zaliczone do lasów ochronnych stały się lasami ochronnymi w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. Dlatego wprowadzony uchwałą Rady Narodowej Miasta W. z 1987 r. zakaz realizacji budownictwa mieszkaniowego i letniskowego na obszarze (...) Parku Krajobrazowego, dotyczący wszystkich gruntów, w tym również leśnych, nie wprowadził w odniesieniu do gruntów leśnych na terenie gminy W.-W. dodatkowych ograniczeń poza już obowiązującymi. Również obowiązujący do dnia 31 grudnia 1999 r. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. dla obszaru 0-54 o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta preferuje ochronę lasów i innych terenów biologicznie czynnych, a dopuszczenie do realizacji nowej zabudowy uzależnia od pozbawienia lasów statusu lasu ochronnego. Lasy ochronne będące prywatną własnością na obszarze (...) Parku Krajobrazowego nie zostały pozbawione statusu lasów ochronnych.

8 Pismo Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 8 lutego 1999 r. nr (...) zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentujący Zarząd Gminy W.-W. Burmistrz Gminy oraz właściciele poszczególnych działek wchodzących w skład obszaru 7,9 ha lasów ochronnych (...). Skargi zarzucają pismom Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 22 grudnia 1998 r. oraz z dnia 8 lutego 1999 r. naruszenie: art. 7 Konstytucji RP, przepisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta zatwierdzonego przez Radę Miasta w dniu 28 września 1992 r. oraz art. 127 par. 3, art. 134 i art. 138 Kpa przez odmowę ponownego rozpoznania sprawy.

9 W odpowiedzi na skargę Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Między innymi przypominał, że prawne możliwości realizacji budownictwa mieszkaniowego na gruntach leśnych lasów ochronnych, bez pozbawiania lasów statusu ochronnego, stworzyła ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 16 poz. 78 ze zm./, upoważniając Ministra do wyrażania zgody na przeznaczenie lasów ochronnych na cele nieleśne, w tym również pod budownictwo mieszkaniowe /zgoda ma charakter uznaniowy/. Ponieważ z dniem 1 stycznia 1999 r. uprawnienia Ministra w odniesieniu do lasów ochronnych będących prywatną własnością zostały przekazane cytowaną ustawą z dnia 24 lipca 1998 r. wojewodzie, Minister nie mógł ponownie rozpatrzyć sprawy rozstrzygniętej swoim pismem z dnia 22 grudnia 1998 r., odmawiającym zgody na przeznaczenie określonych gruntów leśnych na cele nieleśne.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarżący podnoszą kwestie związane z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W. z 1992 r. (...) oraz z utworzonym (...) Parkiem Krajobrazowym, na którego terenie leży sporny obszar 7,9 ha lasów ochronnych. Gruntów leśnych w parku krajobrazowym dotyczy między innymi art. 24 ust. 2 i ust. 9 w związku z art. 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. nr 114 poz. 492 ze zm./ w związku z art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./. W skargach między innymi kwestionuje się fragment par. 4 rozporządzenia Wojewody (...) z dnia 30 czerwca 1998 r. w sprawie (...) Parku Krajobrazowego, zakazujący na terenie Parku lokalizowania nowych budynków i budowli budownictwa mieszkaniowego i letniskowego.

12 Sprawa jednak nie dotyczy kwestii związanych z planowaniem przestrzennym ani z przepisami prawa miejscowego zawartymi w rozporządzeniu Wojewody (...) z dnia 30 czerwca 1998 r. w sprawie (...) Parku Krajobrazowego czy też w poprzedzającej to rozporządzenie uchwale nr 207 Rady Narodowej Miasta W. z dnia 17 grudnia 1987 r. w sprawie utworzenia (...) Parku Krajobrazowego.

13 Zarząd Gminy W.-W. oraz właściciele poszczególnych działek wchodzących w skład omawianego obszaru 7,9 ha lasów ochronnych swoimi wnioskami do Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa wszczęli tylko postępowanie o wyrażenie zgody na przeznaczenie omawianych lasów ochronnych o obszarze 7,9 ha (...) na cele nieleśne, pod budownictwo mieszkaniowe. Zgoda Ministra jest - jak wiadomo - konieczna do dokonania odpowiednich zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Do rozpoznania sprawy wszczętej wnioskami stron mają zastosowanie tylko przepisy art. 7 ust. 2 i 3 w związku z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 16 poz. 78 ze zm./. Artykuł 9 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczy lasów ochronnych. Należy więc ustalić, czy sporny obszar 7,9 ha gruntów leśnych należy do lasów ochronnych.

14 Jest poza sporem, że omawiane grunty leśne są położone w granicach administracyjnych miasta W. Zgodnie z art. 11 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79 ze zm./ grunty leśne położone w granicach administracyjnych miast zostały zaliczone do lasów ochronnych, w których z określonymi wyjątkami nie mogły być wznoszone budynki i budowle. Trafnie więc stwierdził Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, że na podstawie art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444 ze zm./ lasy zaliczone do lasów ochronnych stały się lasami ochronnymi w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych określają przepisy o lasach. Do rozpoznania sprawy więc mają pełne zastosowanie powołane już wyżej przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /art. 9 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 2 i 3/.

15 Kolejny problem prawny wymagający rozstrzygnięcia dotyczy tego, czy zgoda lub odmowa wyrażenia zgody przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na przeznaczenie lasów ochronnych na cele nieleśne /pod budownictwo mieszkaniowe/ jest wyrażana w formie decyzji, czy też postanowienia.

16 W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego problem, w jakiej formie ma być wyrażana ta zgoda, nie był rozstrzygany jednolicie. Ostatnio jednak, w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1999 r. II SA 1403-1404/98, Sąd uznał, że wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w trybie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych następuje w formie decyzji administracyjnej, wydawanej zawsze na wniosek zarządu gminy.

17 Zgoda na zmianę przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne rozstrzyga /załatwia/ sprawę co do jej istoty, a więc spełnia rygory ustalone w art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego; zgoda wyrażana w trybie art. 7 ust. 2 cytowanej ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. nie jest współdziałaniem Ministra przy wydawaniu przez inny organ decyzji w trybie określonym w art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego. Tu decyzji nie wydaje inny organ, ale właśnie sam Minister rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Jego władcze rozstrzygnięcie jest potem podstawą do dokonania stosownych zmian w przepisach prawa miejscowego, a mianowicie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określony w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym /art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 3 lutego 1995 r./. Natomiast w pewnych sytuacjach, określonych w art. 7 ust. 3 i 4 tej ustawy, wymagane jest współdziałanie z Ministrem /przed wydaniem przez niego decyzji co do wyrażenia lub odmowy wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne/ innych organów administracji. To one właśnie w formie postanowień, wydanych w trybie art. 106 Kpa, wyrażają swoje opinie w sprawie, przed wydaniem decyzji przez ministra.

18 W tym stanie rzeczy zarówno rozstrzygnięcie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa zawarte w jego piśmie z dnia 22 grudnia 1998 r. nr (...), jak i rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra z dnia 8 lutego 1999 r. nr (...), wydanym na skutek wniosku Zarządu Gminy W.-W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, są decyzjami administracyjnymi. Zgodnie z przyjętą od początku działania Naczelnego Sądu Administracyjnego linią orzecznictwa, o tym, czy coś jest lub nie jest decyzją administracyjną, decyduje nie nazwa /czy brak jakiejkolwiek nazwy, jak w rozpoznawanej sprawie/ ale zawartość merytoryczna /istota/ aktu, spełniająca lub niespełniająca rygorów wymaganych od decyzji. Dlatego w cytowanym wyżej postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1999 r. II SA 1403-1404/98 Sąd przyjął, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne nastąpiła w formie decyzji Ministra, mimo nadania jej błędnej nazwy postanowienia.

19 Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa rozstrzygnął sprawę co do jej istoty /art. 104 par. 2 kodeksu postępowania administracyjnego/ zarówno 22 grudnia 1998 r., jak i 8 lutego 1999 r. Orzekając dnia 8 lutego 1999 r., Minister oprócz poglądu o braku swojej właściwości do ponownego rozpatrzenia sprawy wobec zmian zaszłych w kompetencjach do rozstrzygania tego typu spraw, zajął się też merytorycznym aspektem sprawy (...) i podtrzymał stanowisko z dnia 22 grudnia 1998 r. o braku możliwości wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia spornego obszaru 7,9 ha lasów ochronnych na cele nieleśne /pod budownictwo mieszkaniowe/.

20 Po ustaleniu, że do rozpoznawanej sprawy mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 2 i 3 w związku z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz że rozstrzygnięcie sprawy powinno nastąpić i nastąpiło, mimo popełnionych uchybień, w formie decyzji, należy rozważyć, czy oprócz Zarządu Gminy /zgodnie z art. 7 ust. 3 cytowanej ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne następuje na wniosek zarządu gminy/ przymiot strony mieli i mają także skarżący - właściciele poszczególnych działek wchodzących w skład spornego obszaru 7,9 ha lasów ochronnych.

21 Zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowania w sprawie. Interes prawny powinien wynikać z przepisu prawa będącego podstawą do konkretnego roszczenia danego podmiotu co do określonego zachowania się władzy. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęło, że źródłem interesu prawnego, o którym mówi art. 28 Kpa, może być prawo cywilne, a w szczególności prawo rzeczowe. W rozpatrzeniu sprawy mają interes właściciele gruntów leśnych zainteresowanych zmianą ich przeznaczenia na cele nieleśne /pod budownictwo mieszkaniowe/. Decyzja w sprawie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne związana jest z wykonywaniem własności nieruchomości. Brak wnioskowanej przez właścicieli zgody ogranicza ich dysponowanie własnością, gdyż utrudnia im obrót nieruchomościami, wpływa na ich wartość rynkową czy też uniemożliwia planowaną budowę. Dlatego stronami postępowania w rozpoznawanej przez Sąd sprawie, oprócz Zarządu Gminy W.-W. , były także osoby fizyczne - właściciele poszczególnych działek wchodzących w skład spornego obszaru 7,9 ha lasów ochronnych, którzy chcieli uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów. Właściciele działek, będąc stronami w sprawie /art. 28 Kpa/, byli też uprawnieni do wniesienia skargi do NSA /art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

22 Z akt sprawy wynika, że osoby fizyczne /właściciele poszczególnych działek wchodzących w skład spornego obszaru 7,9 ha lasów ochronnych/, mimo złożonych wniosków o wszczęcie postępowania, nie brały udziału w toczącym się postępowaniu zakończonym decyzją Ministra zaskarżoną do NSA. Skoro skarżący (...), bez własnej winy, nie brali udziału w postępowaniu, to została spełniona przesłanka z art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa, dająca podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 8 lutego 1999 r. nr (...).

23 Zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

24 W tej sytuacji należało uchylić zaskarżoną decyzję Ministra z dnia 8 lutego 1999 r. (...) oraz poprzedzającą ją decyzję tego Ministra z dnia 22 grudnia 1998 r. (...).

25 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

26 Z powodu uchylenia przez Sąd obu decyzji Ministra (...) sytuacja procesowa w sprawie będzie już oceniana według obowiązującego od 1 stycznia 1999 r. nowego brzmienia art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /art. 98 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa - Dz.U. nr 106 poz. 668/. Organem I instancji w sprawie zgody na przeznaczenie lasów ochronnych na cele nieleśne będzie nie minister właściwy do spraw środowiska, ale właściwy wojewoda. Wobec tego można w sprawie pominąć problem, czy w 1999 r. Minister mógł, czy też nie mógł ponownie rozpatrzyć sprawy w trybie art. 127 par. 3 Kpa, rozstrzygniętej swoją pierwszą decyzją z dnia 22 grudnia 1998 r. (...).