Wyrok z dnia 7 lipca 1998 r., II SA 429/98

wyrok z dnia 7 lipca 1998 r., II SA 429/98

Tekst

TEZY

1 Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 107 poz. 464/, do przekazywania Agencji takich nieruchomości, które stanowią Państwowy Fundusz Ziemi uprawnieni są tylko wojewodowie.

2 Wydane więc przez Kierownika Urzędu Rejonowego decyzje o przekazaniu Agencji nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi podjęte zostały z rażącym naruszeniem art. 17 ust. 1 cyt. ustawy, który określa właściwy organ do podjęcia decyzji.

Sentencja

3 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zarządu Gminy M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej (...) w przedmiocie przejęcia nieruchomości do zasobu Państwowego Funduszu Ziemi - uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

4 Kierownik Urzędu Rejonowego decyzją z dnia 21.12.1994 r. na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 107 poz. 464/ wygasił prawo użytkowania RSP w M. do nieruchomości rolnych o powierzchni 21,64 ha, położonych we wsi R., obejmujących m.in. działki Nr 60, 66, 72, 76 i 78, a następnie orzekł o przejęciu tych nieruchomości do zasobu Państwowego Funduszu Ziemi.

5 W dwa miesiące później tenże sam kierownik decyzją, z dnia 23.02.1995 r., na podstawie tego samego przepisu prawa tj. art. 16 ust. 3 cyt. ust. powyższe nieruchomości, już jako stanowiące Państwowy Fundusz Ziemi, przekazał na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.

6 Kierownik ww. Urzędu podobnie postąpił i w odniesieniu do nieruchomości rolnych o obszarze 20,10 ha położonych we wsi H. Najpierw decyzją z dnia 3.02.1995 r. na podstawie art. 16 ust. 3 cyt. ust. przejął te nieruchomości do zasobów Państwowego Funduszu Ziemi, a w trzy tygodnie później decyzją z dnia 24.02.1995 r. na podstawie tego samego przepisu art. 16 ust. 3 cyt. ust. z powyższych nieruchomości, już jako stanowiących PFZ, przekazał 14,54 ha Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.

7 Wojewoda decyzją z dnia 18.07.1996 r. na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa stwierdził nieważność ww. decyzji z dnia 23 lutego 1995 r. /w części dotyczącej działek Nr 60, 66, 72, 76, 78/ oraz nieważność decyzji z dnia 24 lutego 1995 r. /w całości/.

8 Rozstrzygnięcie takie uzasadnił tym, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który obowiązuje od 15.12.1994 r., wymienione w tej decyzji działki gruntu znajdują się w strefie produkcyjno-usługowej oraz w strefie eksploatacji surowców mineralnych, a wobec tego niesłusznie uznano je za nieruchomości rolne. Już sama funkcja planu zagospodarowania przestrzennego wykluczyła możliwość przekazania ich Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.

9 Od decyzji tej złożyła odwołanie Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa.

10 Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej decyzją z dnia 17.02.1998 r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa uchylił powyższą decyzję Wojewody i umorzył wszczęte przez niego postępowanie nadzorcze.

11 Minister uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie mógł przekształcić omawianych działek, uwidocznionych w rejestrze gruntu rolnego jako grunt rolny i leśny, w grunt nierolny, a wobec tego Wojewoda bezzasadnie stwierdził nieważność decyzji z dnia 23 i 24 lutego 1995 r. dotyczących przekazania omawianych nieruchomości rolnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.

12 Zarząd Gminy zaskarżył powyższą decyzję Ministra i wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumentację, którą posłużył się Wojewoda w decyzji z dnia 18.07.1996 r.

13 Naczelny Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji zważył, co następuje:

14 Niesporne jest w sprawie niniejszej, że Kierownik Urzędu Rejonowego decyzjami z dnia 21.12.1994 r. i 3.02.1995 r. przekazał przedmiotowe nieruchomości do zasobu Państwowego Funduszu Ziemi.

15 Stosownie do treści art. 17 ust. 1 cyt. ust. z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw, do przekazywania Agencji takich nieruchomości, które stanowią Państwowy Fundusz Ziemi uprawnieni są tylko wojewodowie.

16 Wydane więc przez Kierownika Urzędu Rejonowego decyzje z dnia 23 lutego i 24 lutego 1995 r. o przekazaniu Agencji nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi podjęte zostały z rażącym naruszeniem art. 17 ust. 1 cyt. ust., który określa właściwy organ do podjęcia decyzji.

17 W takiej sytuacji Wojewoda zasadnie stwierdził nieważność ww. decyzji organu I instancji z dnia 23 i 24 lutego 1995 r. jako wydanych przez organ nieuprawniony. Rażące naruszenie wymienionego przepisu prawa przez Kierownika Urzędu Rejonowego, dawało wojewodzie pełną podstawę z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa do stwierdzenia nieważności tych decyzji, bez potrzeby merytorycznego oceniania tych rozstrzygnięć.

18 Wszystkie zatem argumenty zawarte w ww. decyzji wojewody z dnia 18.07.1996 r., odnoszące się do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy uznać trzeba za zbędne. Sam bowiem fakt naruszenia przez organ I instancji przepisów o właściwości dawał wojewodzie podstawę do stwierdzenia nieważności tych decyzji.

19 W takiej zatem sytuacji na Wojewodzie ciąży obecnie obowiązek wydania decyzji, wynikający z art. 17 ust. 1 cyt. ust. z dnia 19.10.1991 r., w przedmiocie wymienionym w decyzjach Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 23 i 24 lutego 1995 r.

20 Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej rozpoznając odwołanie nie zwrócił uwagi na naruszenie przez Kierownika Urzędu Rejonowego przepisów o właściwości. W związku z tym nie dostrzegł, że wojewoda miał podstawę z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa do stwierdzenia nieważności takich decyzji.

21 Zaskarżona decyzja Ministra uchylająca omawianą decyzję Wojewody z dnia 18.07.1996 r. i umarzająca postępowanie pierwszej instancji nie jest zatem zasadna. W decyzji tej zbędnie zajęto się merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, bowiem decyzję wojewody o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych z naruszeniem przepisów o właściwości uznać należało z tego tylko powodu za prawidłową. Zaskarżona decyzja Ministra podlega więc uchyleniu.

22 W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi możliwości merytorycznego ustosunkowania się do argumentacji zawartej w skardze, bowiem wyłącznie przyczyny procesowe zadecydowały o treści rozstrzygnięcia.

23 Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.