Wyrok z dnia 7 lutego 1983 r., II SA 341/82

wyrok z dnia 7 lutego 1983 r., II SA 341/82

Tekst

TEZY

1 1. Sąd Administracyjny stosownie do art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa upoważniony jest tylko do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W tym wypadku decyzji o wypowiedzeniu i rozwiązaniu stosunku pracy /z wiceprokuratorem Prokuratury Rejonowej/.

2 2. Art. 41 Kp stanowi: Zakład pracy nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu wypoczynkowego pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający zakład pracy do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. (...) naruszenie w tym przepisie zakazu wypowiadania i rozwiązywania umowy o pracę nie jest wykonywaniem prawa i w skutek tego nie korzysta z ochrony. Wypowiedzenie takie uznawane jest za bezskuteczne.

3 3. Internowanie pracownika na podstawie art. 42 ust. 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym /Dz.U. 1981 nr 29 poz. 154/ wyłącza go z grona osób pozostających na wolności i skutecznie uniemożliwia mu zgłoszenie się do zakładu pracy w celu świadczenia pracy.

4 4. Wypowiedzenie stosunku pracy dokonane w okresie usprawiedliwionej nieobecności w pracy spowodowanej internowaniem należy traktować jako istotne naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy i skutkujące uchylenie zaskarżonej decyzji /art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 1 Kpa/.

Sentencja

5 uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

6 Podstawą internowania nie jest jakiekolwiek podejrzenie, lecz podejrzenie "uzasadnione", że konkretny obywatel nie jest bezpieczny dla porządku prawnego lub że prowadził będzie taką działalność, która zagraża bezpieczeństwu lub obronności państwa.

7 (...) W postępowaniu przed sądem administracyjnym wszczętym ze skargi na decyzję o zwolnieniu ze stanowiska prokuratora, nie ma możliwości wyjaśnienia zasadności samego internowania, gdyż dekret z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym /Dz.U. nr 29 poz. 154/ kontrolę przestrzegania prawa w sprawach o internowanie na zasadach i w trybie prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa, pozostawił wyłącznie Prokuratorowi Generalnemu PRL i podległym mu prokuratorom /vide art. 44 dekretu/.