Wyrok z dnia 31 maja 1994 r., SA/Kr 1450/93

wyrok z dnia 31 maja 1994 r., SA/Kr 1450/93

Tekst

TEZY

1 Nie jest dopuszczalne wznowienie na podstawie art. 145 par. 1 Kpa administracyjnego postępowania o rozgraniczenie, które zostały zakończone zawarciem ugody ustalającej przebieg granicy.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Sabiny K. na decyzję Wojewody (...) z dnia 8 maja 1993 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania o rozgraniczenie.

Uzasadnienie

3 Decyzją z dnia 23 marca 1993 r. znak GG-II-6011/1/4/93, wydaną na podstawie art. 149 par. 3 Kpa oraz art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163/, Kierownik Urzędu Rejonowego w J. odmówił wznowienia postępowania rozgraniczeniowego działki nr 532 z działkami nr 533, 531/1 i 531/2, położonymi w S., gmina B. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że żądanie wznowienia, zgłoszone przez Sabinę K., nie jest uzasadnione, albowiem postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte było na jej wniosek decyzją Naczelnika Miasta i Gminy B. z dnia 4 sierpnia 1978 r. nr UG-GZ-70010/8/78. W toku tego postępowania Sabina K. brała udział w czynnościach rozgraniczenia, podpisując w szczególności w dniu 17 października 1978 r. akt ugody przed geodetą prowadzącym rozgraniczenie. Ugoda taka ma moc ugody sądowej.

4 Wojewoda (...) utrzymał powyższą decyzję w mocy swą decyzją z dnia 8 maja 1993 r. znak GGG-II-6011/17/93, wydaną na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163/ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. W jej uzasadnieniu podkreślił, że wobec złożenia przez Sabinę K. wniosku o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, osobiście przez nią podpisanego, były pełne podstawy do traktowania jej jako strony w rozumieniu art. 28 Kpa we wszczętym na - jej żądanie postępowaniu rozgraniczeniowym. Sabina K. stała się właścicielką rozgraniczonej działki nr 532, co potwierdza akt własności ziemi nr 168/2/79. W tej sytuacji - jej zarzut, że nie była uprawniona do żądania wszczęcia rozgraniczenia działki nr 532 i uczestniczenia w postępowaniu rozgraniczeniowym, dotyczącym tej nieruchomości, nie jest uzasadniony. Odwołująca się Sabina K. - według oceny organu odwoławczego - była także uprawniona do zawarcia ugody przed geodetą, określającej przebieg granic, a ugoda ta jest zrównana z ugodą uregulowaną w art. 917 i art. 918 Kc i może być wzruszona wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Odmowa wznowienia postępowania o rozgraniczenie nie jest w tej sytuacji - zdaniem Wojewody - bezpodstawna.

5 Powyższa decyzja Wojewody (...) z dnia 8 maja 1993 r. została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Sabinę K. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Oświadczyła, że w chwili wszczęcia postępowania o rozgraniczenie żyła jeszcze jej matka Zofia K., będąca właścicielką działki nr 532. Wobec tego, mimo że skarżąca składała wniosek o rozgraniczenie i dokument ten podpisała, to - nie będąc właścicielką nieruchomości, której dotyczyło żądanie rozgraniczenia - nie powinna w postępowaniu tym uczestniczyć i wypowiadać się co do przebiegu granicy. Postępowanie o rozgraniczenie zatem powinno zostać wznowione a odmowa wznowienia - według zarzutów skargi "narusza prawo właścicielskie" skarżącej.

6 Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał w całości swoje poprzednie stanowisko, podkreślając, że skarżąca była uprawniona do żądania wszczęcia postępowania o rozgraniczenie działki nr 532, położonej w S., była bowiem właścicielką tego gruntu, co potwierdza akt własności ziemi. Uprawniony zaś do zgłoszenia takiego wniosku jest każdy, kto ma prawa na nieruchomości.

7 Rozpoznając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Stosownie do art. 145 par. 1 Kpa postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli wystąpią sytuacje szczegółowo wyliczone w pkt 1-8 tego paragrafu. Zasadniczym jednak warunkiem dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego jest zakończenie tego postępowania ostateczną decyzją, a zatem ostateczna decyzja kończąca sprawę jest warunkiem koniecznym do wznowienia prowadzonego w tej sprawie postępowania. Oznacza to, że nie można wznowić postępowania w sprawie zakończonej decyzją nie mającą cechy ostateczności, jak również w sprawie zakończonej w inny sposób niż przez wydanie decyzji.

9 Taka właśnie sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości, wszczęte na wniosek Sabiny K., nie zostało zakończone wydaniem decyzji czy też orzeczenia o rozgraniczeniu, przewidzianego w przepisach art. 8 i 11 obowiązującego wówczas dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 53 poz. 298 ze zm./. To postępowanie bowiem zakończono ugodą z dnia 17 października 1978 r., zawarta przed geodetą prowadzącym rozgraniczenie, mającą zlikwidować spór graniczny. Ugoda taka ma moc ugody sądowej /art. 7 ust. 2 cytowanego wyżej dekretu o rozgraniczeniu/ i stosuje się do niej - jeżeli chodzi o możliwość jej wzruszenia - te same zasady i ten sam tryb postępowania, jakie mają zastosowanie do ugód zawieranych w toku postępowania sądowego.

10 Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, iż nie jest dopuszczalne wznowienie na podstawie art. 145 par. 1 Kpa administracyjnego postępowania o rozgraniczenie, które zostało zakończone zawarciem ugody, ustalającej przebieg granicy.

11 Z tych przyczyn odmowa wznowienia postępowania orzeczona zaskarżoną decyzją i utrzymaną przez nią w mocy decyzją organu I instancji - choć oparta na innych podstawach - nie narusza prawa.

12 Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że nie jest uzasadniony zarzut skarżącej, iż nie miała ona uprawnienia do żądania wszczęcia rozgraniczenia i uczestnictwa w tym postępowaniu. W aktach sprawy bowiem znajduje się akt własności ziemi z dnia 20 września 1979 r. znak RO-ON-451/168/2/79, wydany przez Naczelnika Miasta i Gminy w B., potwierdzający, że Sabina K. stała się właścicielką między innymi działki nr 532, położonej w S. Choć ten akt własności został wydany już po złożeniu przez Sabinę K. wniosku o rozgraniczenie /10 października 1978 r./, to jednak potwierdzone tym aktem nabycie własności nieruchomości następowało z mocy samego prawa z dniem 4 listopada 1971 r. /art. 1 ust. 1 i art. 21 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych - Dz.U. nr 27 poz. 250 ze zm./. Wynika z tego, że Sabina K. zarówno w chwili składania wniosku o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, jak i w chwili zawarcia ugody określającej przebieg granic była właścicielką działki nr 532, której dotyczyło rozgraniczenie. Była zatem uprawniona do złożenia takiego wniosku i do uczestniczenia w postępowaniu o rozgraniczenie.

13 Odmienne w tym względzie stanowisko skarżącej nie znajduje uzasadnienia.

14 Z powyższych przyczyn skarga, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, podlega oddaleniu z mocy art. 207 par. 5 Kpa.