Wyrok z dnia 16 lipca 1998 r., II SA/Ka 1679/96

wyrok z dnia 16 lipca 1998 r., II SA/Ka 1679/96

Tekst

TEZY

1 1. Odpowiednie stosowanie przepisów art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w stosunku do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oznacza przede wszystkim możliwość określenia czynności, które umożliwią dalsze użytkowanie obiektu zgodnie z prawem, ewentualnie wy danie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego.

2 2. Przepis art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nawiązuje w ust. 1 do art. 50 co oznacza, że obydwa przepisy regulują ten sam stan faktyczny. Z treści art. 50 wynika, że przedmiotem dyspozycji tego unormowania jest prowadzenie robót budowlanych, które nie mają jeszcze cech ukształtowanego obiektu budowlanego. W konsekwencji powyższego również i przepis art. 51 cyt. ustawy może być stosowany tylko do robót będących w toku wykonywania, które odpowiadają warunkom określonym w art. 50 /tak wyrok NSA z dnia 2 lipca 1996 r. II SA/Wr 306/96 - nie publ./.

3 3. Aktualnie obowiązujące przepisy Prawa budowlanego nie przewidują jakichkolwiek procedur legalizacyjnych prowadzących do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia właściwego organu, jeżeli do takiej zmiany użytkowania w istocie już doszło. W takiej bowiem sytuacji bezprzedmiotowym jest wydanie decyzji wstrzymującej na wskazany w ustawie okres dalszych robót budowlanych, gdyż z uwagi na dokonaną już zmianę sposobu użytkowania obiektu, żadne prace budowlane nie są prowadzone. O tym, że doprowadzenie do zgodności z prawem dokonanej zmiany sposobu użytkowania obiektu bez wymaganego zezwolenia dotyczy wyłącznie robót zmierzających do tego i będących w toku /nie zaś zakończonych/ świadczy uregulowanie art. 50 ust. 4, z którego wynika, iż postanowienie o wstrzymaniu samowolnie prowadzonych robót, traci ważność po upływie 2 miesięcy, od dnia jego doręczenia, a okres ten stanowi dla właściwego organu czas na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i rozstrzygnięcie co do dalszych losów tych robót.

Sentencja

4 stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych.

Uzasadnienie

5 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy bezspornym pozostaje, iż w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego i przeprowadzenia oględzin robót, roboty te były już w całości wykonane /zakończone/. Z protokołu oględzin robót budowlanych z dnia 16.01.1996 r. /karta 13 akt administracyjnych/ wynika, że budynek przy ulicy M. w K. jest budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym, parterowym. Zaś jego pomieszczenia są użytkowane jako biuro handlowe, w którym zatrudnionych jest 6 pracowników.

6 Bezspornym musi zatem pozostać także i to, iż do zmiany sposobu użytkowania tego obiektu budowlanego doszło bez wymaganego prawem pozwolenia /art. 71 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego/.

7 W tej zaś sytuacji tj. braku stosownego pozwolenia i faktycznego zakończenia robót związanych ze zmianą sposobu użytkowania, brak było także podstaw do żądania wymienionych w decyzji organu I instancji dokumentów, albowiem brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji, która omawianą "samowolę budowlaną" mogłaby zalegalizować.