Wyrok z dnia 24 lutego 1999 r., I SA/Gd 408/97

wyrok z dnia 24 lutego 1999 r., I SA/Gd 408/97

Tekst

TEZY

1 Polskiej procedurze administracyjnej nie jest znana instytucja uzupełniającej decyzji, wydawanej w nowym postępowaniu rozpoznawczym w stosunku do postępowania, w którym zapadło zasadnicze pierwotne rozstrzygnięcie.

2 Wszelkie wady pierwotnego rozstrzygnięcia, które stało się ostateczne, mogą być naprawiane wyłącznie w nadzwyczajnych trybach przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego. Nowe zaś orzeczenia mogą zapaść wyłącznie po kasacji orzeczenia wadliwego, w przeciwnym bowiem razie zawsze nastąpi stan przewidziany w art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa.

Sentencja

3 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Tadeusza C. na decyzję Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 31.01.1997 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 1993-1995 stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C. (...); (...).

Uzasadnienie

4 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę, właściwie wyszedł poza jej granice /art. 51 ustawy o NSA/, bo to co legło u podstaw wyroku skarżący jedynie sygnalizował w odwołaniu i nie wyciągał z sygnalizowanych okoliczności żadnych wniosków.

5 One zaś są doniosłe, skoro zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji Wójta Gminy C. należy przypisać nieważność wobec rażącego naruszenia art. 16 par. 1 Kpa stanowiącej o jednej z podstawowych zasad procedury administracyjnej - zasadzie trwałości ostatecznych decyzji.

6 W Polskiej procedurze administracyjnej nie jest znana instytucja uzupełniającej decyzji wydawanej w nowym postępowaniu rozpoznawczym w stosunku do postępowania, w którym zapadło zasadnicze, pierwotne rozstrzygnięcie.

7 Wszelkie wady pierwotnego rozstrzygnięcie. które stało się ostateczne, mogą być naprawiane wyłączne w nadzwyczajnych trybach przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego. Nowe zaś orzeczenia mogą zapaść wyłącznie po kasacji orzeczenia wadliwego w przeciwnym bowiem razie zawsze nastąpi stan przewidziany w art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa.

8 Powyższe uwagi najlepiej ilustruje stan materiału zebranego w aktach organu I instancji, wśród którego znajdują się trzy ostateczne decyzje Wójta Gminy C. - z 18 lutego 1993 r., 23 lutego 1994 r. i 21 lutego 1995 r. w przedmiocie wymiaru Tadeuszowi C. podatku od nieruchomości kolejno za lata 1993, 1994 i 1995.

9 Odmienny wymiar niż w nich orzeczony może nastąpić z tytułu okoliczności faktycznej przyjętej za podstawę zaskarżonej decyzji jedynie w trybie art. 145-153 Kpa, oczywiście pod warunkiem ustalenia, iż są to nowe okoliczności w rozumieniu art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.

10 Z przytoczonych względów zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o NSA w zw. z art. 156 par. 1 pkt 2 i 3 Kpa oraz zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji wyroku.