Wyrok z dnia 9 maja 2001 r., II SA/Gd 461/99

wyrok z dnia 9 maja 2001 r., II SA/Gd 461/99

Tekst

TEZY

1 Rozstrzygnięcie sądu powszechnego w przedmiocie wydania wstępnego oświadczenia woli współwłaścicieli nieruchomości wyrażającego zgodę na remont nie może zalegalizować samowoli budowlanej i nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Zatem brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2001 r. sprawy ze skargi Elżbiety i Piotra K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 15 stycznia 1999 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki - oddala skargę.

Uzasadnienie

3 Elżbieta i Piotr K. wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 15 stycznia 1999 r., (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 16 listopada 1998 r., (...), wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, nakazującą Elżbiecie i Pawłowi K. rozbiórkę:

4 - tarasu wokół werandy w poziomie parteru budynku przy ul. K. 37 w S. od strony ogrodu,

5 - schodów żelbetowych prowadzących na ww. taras,

6 - pomieszczenia wykonanego pod ww. tarasem wraz z zejściem do piwnicy, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

7 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ m. in. ustalił i zważył co następuje:

8 W toku postępowania ustalono, że Elżbieta i Piotr K. samowolnie, bez wymaganego pozwolenia na budowę dokonali rozbudowy werandy.

9 Niezasługuje na uwzględnienie zarzut strony skarżącej dotyczący konieczności zawieszenia postępowania ze względu na sprawę zawisłą przed Sądem powszechnym w przedmiocie zgody współwłaścicieli nieruchomości na rozbudowę werandy. Wydanie decyzji o rozbiórce, opartej na przepisie art. 48 prawa budowlanego nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd /art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa/.

10 Podstawę decyzji nakazującej rozbiórkę stanowił fakt samowoli budowlanej.

11 W skardze Elżbieta i Piotr K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

12 W uzasadnieniu wskazali, że w tym samym dniu organ I instancji wydał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania oraz decyzje nakazującą rozbiórkę "tzw. samowoli budowlanej", nie czekając na rozpoznanie przez organ II instancji zażalenia na to postanowienie.

13 Nadto skarżący zarzucili wydanie przez organ odwoławczy decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy.

14 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

15 Sąd administracyjny zważył co następuje:

16 Skarga nie jest zasadna.

17 Art. 48 prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.

18 Zatem organ nadzoru budowlanego w razie stwierdzenia samowoli budowlanej ma obowiązek wydać decyzję nakazującą rozbiórkę.

19 W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że przedmiotowa rozbudowa polegająca na wybudowaniu tarasu wokół werandy, schodów żelbetowych prowadzących na taras i pomieszczenia pod nim z zejściem do piwnicy wymagała wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

20 Zatem strona skarżąca nie mogła rozpocząć robót budowlanych bez uzyskania takiego pozwolenia.

21 Strona skarżąca w skardze nie kwestionuje faktu samowoli budowlanej i jej zakresu. Uważa jednak, że istotne znaczenie dla oceny tej samowoli i wydania nakazu rozbiórki wybudowanego obiektu będzie miało rozstrzygnięcie Sądu powszechnego w przedmiocie wydania zastępczego oświadczenia woli współwłaścicieli nieruchomości wyrażającego zgodę na remont werandy.

22 To stanowisko strony skarżącej jest błędne. Rozstrzygnięcie Sądu powszechnego nie może zalegalizować samowoli budowlanej i nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Zatem brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego.

23 Kwestia zawieszenia postępowania została rozstrzygnięta postanowieniami Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 24 lutego 1999 r. (...) oraz z dnia 25 lutego 1999 r. (...).

24 Nie dopatrując się naruszenia prawa w decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu, Sąd administracyjny, mając na uwadze wyżej wskazane względy, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.