Wyrok z dnia 30 października 2025 r., XXVIII C 8663/24

wyrok z dnia 30 października 2025 r., XXVIII C 8663/24

Tekst

1 Wyrok+Uzasadnienie+Zarządzenie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 30 października 2025 r.

3 Sąd Okręgowy w Warszawie XXVIII Wydział Cywilny w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia Bartłomiej Biegański

5 Protokolant: stażysta [xAnon]

6 po rozpoznaniu w dniu 09 października 2025 r. w Warszawie, na rozprawie

7 sprawy z powództwa [xAnon]

8 przeciwko [xAnon] Spółce Akcyjnej z siedzibą w [xAnon]

9 o zapłatę

10 I.

11 zasądza od [xAnon] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [xAnon] na rzecz [xAnon] kwotę 14,70 CHF (czternaście franków szwajcarskich siedemdziesiąt centymów) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 października 2021 roku do dnia zapłaty;

12 II.

13 zasądza od [xAnon] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [xAnon] na rzecz [xAnon] kwotę 8.459,07 CHF (osiem tysięcy czterysta pięćdziesiąt dziewięć franków szwajcarskich siedem centymów) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 listopada 2024 roku do dnia zapłaty;

III.

14 umarza postępowanie w pozostałej części;

15 IV.

16 zasądza od [xAnon] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [xAnon] na rzecz [xAnon] kwotę 22.617,00 złotych (dwadzieścia dwa tysiące sześćset siedemnaście złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

17 Sygn. akt XXVIII C 8663/24

Uzasadnienie

18 wyroku z dnia 30 października 2025 roku

19 Pozwem o zapłatę w postępowaniu upominawczym z dnia 18 września 2023 roku (

20 data stempla pocztowego k. 75) powód [xAnon] wniósł o orzeczenie nakazem w postępowaniu upominawczym, aby pozwany [xAnon] S.A. z siedzibą w [xAnon] zapłacił w terminie 14 dni od dnia otrzymania nakazu zapłaty na rzecz powoda kwotę 34.682,05 CHF tytułem zwrotu kwot uiszczonych w wykonaniu nieważnej umowy [xAnon] o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych [xAnon] waloryzowany kursem CHF zawartej w dniu 5 października 2006 roku przez powoda z poprzednikiem prawnym pozwanego - [xAnon] S.A. z siedzibą w [xAnon] wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 23 października 2021 roku do dnia zapłaty, a także koszty postępowania, w tym koszty zastępstwa procesowego i koszt poniesionej opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa w kwocie 34,00 zł, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wydanego nakazu zapłaty, do dnia zapłaty, na zasadzie art. 98 § 1( 1) k.p.c.

21 Powód w przypadku wniesienia przez pozwanego sprzeciwu od nakazu zapłaty lub uznania przez Sąd, że brak jest przesłanek do wydania nakazu zapłaty w niniejszej sprawie, wniósł o zasądzenie od pozwanego [xAnon] S.A. z siedzibą w [xAnon] na rzecz powoda kwoty 34.682,05 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 23 października 2021 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu świadczenia nienależnego w związku z nieważnością ww. umowy. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa w kwocie 34,00 zł, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, na zasadzie art. 98 § 11 k.p.c. (pozew k. 3-6). Sąd nakazem z dnia 30 listopada 2023 roku nakazał, by pozwany zapłacił na rzecz powoda żądaną pozwem kwotę 34.682,05 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 października 2023 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 4.617,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.617,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się nakazu zapłaty w terminie 14 dni od otrzymania nakazu zapłaty albo wniósł w tym terminie sprzeciw (nakaz w postępowaniu upominawczym k. 77, wniosek o sprostowanie k. 135-135v). Odpisy pozwu oraz nakazu doręczono pozwanemu w dniu 11 stycznia 2024 roku (epo k. 89).

22 Pozwany w dniu 25 stycznia 2024 roku wniósł sprzeciw od ww. nakazu zapłaty w postepowaniu upominawczym, oraz:

23 a)

24 uznał powództwo w części, tj. w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 34.682,05 CHF od dnia 23 października 2023 roku do dnia 12 stycznia 2024 roku oraz w zakresie różnicy między kwotą dochodzoną w pozwie oraz kwotą przekazaną na rzecz powoda, tj. w zakresie kwoty 14,70 CHF;

25 b)

26 wniósł o oddalenie powództwa w pozostałym zakresie, tj. w zakresie kwoty 34.667,35 CHF, wobec zaspokojenia poprzez zapłatę kwoty 34.667,35 CHF przez pozwanego na rzecz powoda w dniu 12 stycznia 2024 roku.

27 Ponadto pozwany wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (sprzeciw oraz odpowiedź na pozew k. 92-94v, pismo strony pozwanej k. 142-142v).

28 Następnie powód w zmodyfikowanym do ostatecznej postaci pismem z dnia 27 listopada 2024 roku (data nadania k. 139) pozwie:

29 a)

30 cofnął częściowo roszczenie o zapłatę co do kwoty 34.667,35 CHF;

31 b)

32 wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 8.473,77 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi w następujący sposób: od kwoty 14,70 CHF od dnia 23 października 2021 roku do dnia zapłaty, natomiast od kwoty 8.459,07 CHF od dnia 27 listopada 2024 roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu świadczenia nienależnego w związku z nieważnością ww. umowy.

33 Ponadto powód wniósł o zasądzenie kosztów postępowania od pozwanego na rzecz powoda również w zakresie cofniętego powództwa, jako że cofnięcie powództwa nastąpiło wskutek zaspokojenia roszczenia powoda przez pozwanego dopiero w trakcie postępowania, pomimo wcześniejszego kilkukrotnego wzywania pozwanego do spełnienia roszczenia, a zatem wytoczenie sprawy było konieczne (modyfikacja powództwa z dnia 27 listopada 2024 roku k. 137-138v). Odpis modyfikacji powództwa z dnia 27 listopada 2024 roku został doręczony pozwanemu w dniu 13 czerwca 2025 roku (epo k. 141).

34 Do dnia zamknięcia ostatniej rozprawy strony podtrzymywały dotychczasowe stanowiska w sprawie.

35 Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

36 Sąd podziela w całości ustalenia faktyczne zarówno Sądu Okręgowego w sprawie sygn. akt I C 720/17, Sądu Apelacyjnego w sprawie sygn. akt I ACa 396/21, jak i Sądu Najwyższego w sprawie sygn. akt I CSK 2454/22, jako że kolejne ich powtórzenie należy uznać za zbędne, i przyjmuje je za własne, z uwagi na prawomocne orzeczenie o nieważności spornej umowy.

37 W dniu 5 października 2006 roku powód [xAnon] (dalej też: „Kredytobiorca”) zawarł umowę nr [xAnon] o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych [xAnon] waloryzowany kursem CHF z poprzednikiem prawnym pozwanego – [xAnon] S.A. z siedzibą w [xAnon] (dalej też „Bank”) na kwotę 1.344.554,00 zł indeksowaną do CHF (

38 umowa kredytu k. 9-13v).

39 Sąd Okręgowy w Warszawie w wyrokiem z dnia 5 marca 2021 roku, sygn. akt I C 720/17, ustalił nieważność Umowy oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 929.847,95 zł oraz 255.866,65 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty 437.022,73 zł od dnia 30 maja 2017 roku do dnia zapłaty, a od kwot 492.825,22 zł oraz 255.866,65 CHF od dnia 16 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty, przy czym powództwo obejmowało okres od dnia 5 października 2006 roku do dnia 30 października 2020 roku ( wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 marca 2021 roku, sygn. akt I C 720/17 wraz z uzasadnieniem k. 23-41).

40 Od powyższego wyroku apelację złożył pozwany. Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2021 roku, sygn. akt I ACa 396/21, oddalił apelację pozwanego, a więc tym samym Umowa została uznana za nieważną prawomocnym wyrokiem sądowym (

41 wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2021 roku, sygn. akt I ACa 396/21 wraz z uzasadnieniem k. 42-69v).

42 Pozwany w dalszej kolejności złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 14 lipca 2022 roku, sygn. akt I CSK 2454/22, odmówił przyjęcia skargi pozwanego do rozpoznania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2022 roku, sygn. akt I CSK 2454/22 wraz z uzasadnieniem k. 70-71v).

43 Powód uiszczał regularnie raty kredytu i inne świadczenia wynikające z umowy i w okresie objętym żądaniem pozwu, tj. od dnia 30 listopada 2020 roku do dnia 4 października 2021 roku, wpłacił tytułem spłaty kredytu kwotę 34.682,05 CHF (lista operacji k. 14-16).

44 Strona powodowa przed wniesieniem pozwu oświadczeniem datowanym na dzień 6 października 2021 roku dokonała potrącenia wzajemnych wierzytelności między stronami, tj. wierzytelności pozwanego o zwrot wypłaconych środków w kwocie 2.017.304,05 zł z przysługującą powodowi wierzytelnością o zwrot kwoty 2.018.137,09 zł, wobec czego wskutek potrącenia obie wierzytelności umorzyły się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej i pozostała jeszcze niepotrącona kwota 34.682,05 CHF tytułem nienależnie pobranych środków uiszczonych w okresie od dnia 30 listopada 2020 roku do dnia 4 października 2021 roku, wpłacił tytułem spłaty kredytu (oświadczenie o potrąceniu k. 72-73, odpowiedź na pozew k. 93). Następnie strona powodowa przed wniesieniem pozwu w piśmie z dnia 13 października 2021 roku (potwierdzenie nadania k. 18) wezwała pozwanego do niezwłocznej zapłaty ww. kwoty 34.682,05 CHF tytułem nienależnie pobranych środków uiszczonych w okresie po dniu 30 października 2020 roku do dnia 13 października 2021 roku w związku z prawomocnie ustaloną nieważnością ww. umowy w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania (wezwanie k. 17). Wezwanie doręczono pozwanemu w dniu 15 października 2021 roku (potwierdzenie doręczenia k. 17v). Następnie strona powodowa w piśmie z dnia 14 stycznia 2022 roku (potwierdzenie nadania k. 20) ponownie wezwała pozwanego do niezwłocznej zapłaty ww. kwoty 34.682,05 CHF tytułem nienależnie pobranych środków uiszczonych w okresie po dniu 30 października 2020 roku do dnia 13 stycznia 2022 roku w związku z prawomocnie ustaloną nieważnością ww. umowy w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania (wezwanie k. 19). Wezwanie doręczono pozwanemu w dniu 15 października 2021 roku (potwierdzenie doręczenia k. 20v). Następnie strona powodowa w piśmie datowanym na dzień 22 lipca 2022 roku ponownie wezwała pozwanego do niezwłocznej zapłaty ww. kwoty 34.682,05 CHF tytułem nienależnie pobranych środków uiszczonych w okresie po dniu 30 października 2020 roku do dnia 13 stycznia 2022 roku w związku z prawomocnie ustaloną nieważnością ww. umowy od dnia 23 października 2021 roku do dnia zapłaty (wezwanie k. 21). Pozwany odebrał wezwanie w dniu 7 lipca 2022 roku (potwierdzenie odbioru k. 22).

45 Pozwany w dniu 24 listopada 2021 roku wypłacił na rzecz powoda kwotę 200.833,04 zł.

46 Pozwany w odpowiedzi na oświadczenie o potrąceniu datowanym na dzień 13 listopada 2023 roku zaakceptował złożone przez powoda oświadczenie o potrąceniu w całości, wobec czego zdaniem pozwanego powodowi, po dokonanym potrąceniu, przysługiwały należności względem pozwanego w wysokości kwoty 21.224,42 zł oraz 34.667,35 CHF.

47 Pozwany w dniu 12 stycznia 2024 roku przekazał na rachunek powoda dalszą kwotę 182.922,54 zł, na którą składała się ww. kwota 21.224,42 zł oraz 34.667,35 CHF, przy uwzględnieniu przeliczenia kwoty wyrażonej w walucie obcej po średnim kursie NBP z dnia dokonania operacji bankowej (1 CHF = 4.6637 PLN).

48 Pozwany uznał powództwo w części, tj. w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 34.682,05 CHF od dnia 23 października 2023 roku do dnia 12 stycznia 2024 roku oraz w zakresie różnicy między kwotą dochodzoną w pozwie oraz kwotą przekazaną na rzecz powoda, tj. w zakresie kwoty 14,70 CHF (odpowiedź na pozew k. 93, odpowiedź banku na oświadczenie o potrąceniu k. 111-111v, potwierdzenie wykonania przelewu k. 113, pismo strony pozwanej k. 142-142v). Powód następnie dokonał kapitalizacji odsetek ustawowych za opóźnienie od dochodzonej kwoty 34.667,35 CHF za okres od dnia 23 października 2021 roku do dnia 12 stycznia 2024 roku w wysokości 8.459,07 CHF po kursie z dnia złożenia pozwu (1 CHF = 4,8519 PLN) i wniósł o jej zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda wraz z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 listopada 2024 roku do dnia zapłaty (modyfikacja powództwa z dnia 27 listopada 2024 roku k. 139). [xAnon] S.A. z siedzibą w [xAnon] jest następcą prawnym [xAnon] S.A. z siedzibą w [xAnon], z którym strona powodowa zawarła ww. umowę. Do chwili zamknięcia rozprawy w niniejszej sprawie pozwany Bank nie zapłacił powodowi żądanej przez niego kwoty (

49 okoliczności bezsporne).

50 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił przede wszystkim na podstawie wskazanych w jego opisie dowodów z kserokopii dokumentów.

51 Jako wiarygodne Sąd uznał dowody z dokumentów. Strony nie kwestionowały, że oświadczenia w nich zawarte zostały złożone przez osoby, które podpisały te dokumenty, ani autentyczności dokumentów złożonych w zwykłych kserokopiach. Wskazać należy, że w postępowaniu cywilnym niepoświadczone kserokopie dokumentów mają moc dowodową (podobnie Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z 4 września 2020 roku, XXVII Ca 1537/19). Nie było podstaw, aby z urzędu powziąć wątpliwości odnośnie ich wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie, w jakim stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, tym bardziej, że źródło ich pochodzenia nie budziło wątpliwości. Wskazać należy, że zaświadczenia dotyczące wpłat dokonanych przez powoda zostały wystawione przez stronę pozwaną, nie budziło zatem wątpliwości Sądu, podobnie jak sposób rozliczenia kwoty dochodzonej pozwem. Dokonane obliczenia nie budziły wątpliwości, znajdowały oparcie w zaświadczeniach banku i z pewnością nie wymagały wiadomości specjalnych.

52 Sąd zważył, co następuje.

53 W związku z cofnięciem powództwa w piśmie z dnia 27 listopada 2024 roku w części co do roszczenia o zapłatę w zakresie kwoty 34.667,35 CHF Sąd na podstawie art. 355 k.p.c. umorzył postępowanie, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku. Strona powodowa cofnęła w tym zakresie pozew, a zatem wymóg z art. 203 § 1 k.p.c. został spełniony. Ponadto okoliczności sprawy nie wskazują, aby cofnięcie pozwu w tym zakresie było sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzało do obejścia prawa (art. 203 § 4 k.p.c.). Powództwo w zakresie roszczenia o zapłatę z tytułu nieważności przedmiotowej umowy o kredyt łączącej strony postępowania zasługiwało na uwzględnienie w całości.

54 Na wstępie Sąd wskazuje, że podziela ocenę prawną dokonaną w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 marca 2021 roku, sygn. akt I C 720/17, wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2021 roku, sygn. akt I ACa 396/21, jak również postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2022 roku, sygn. akt I CSK 2454/22, w tym w szczególności ocenę, że umowa kredytu zawierała niedozwolone postanowienia umowne, a w rezultacie jest nieważna, w związku z czym pozwany powinien zwrócić stronie powodowej dochodzone przez nią świadczenie nienależne. Wobec tego powtarzanie dokonanej już w uzasadnieniach powyższych wyroków (które zostały załączone do pozwu) wielokrotnie oceny prawnej jest zbędne, tym bardziej z uwagi na prawomocne orzeczenie o nieważności spornej umowy. Trzeba dodatkowo wskazać, że w uzasadnieniu wyroku nie ma potrzeby i czy obowiązku wyrażania szczegółowego stanowiska do wszystkich poglądów prezentowanych przez strony, o ile nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1998 roku, II UKN 282/98, Legalis nr 44600).

55 Z uwagi na prawomocne przesądzenie o nieważności ww. umowy kredytu dla ostatecznego rozliczenia stron zastosowanie znajdą ponownie przepisy art. 405 - 410 k.c.

56 Upadek umowy kredytu powoduje także upadek stosunków doń akcesoryjnych, w wypadkach, gdy występuje ścisła akcesoryjność z marżami, prowizjami, opłatami bankowymi (za monity, aneksy, zaświadczenia), składkami na ubezpieczenia pomostowe i niskiego wkładu, czy „opłaty manipulacyjnej”. Tak też miało miejsce w przedmiotowej umowie. Nawet jeżeli taka konstrukcja zabezpieczeń byłaby, co do zasady, dopuszczalna w wypadku ważnej umowy, to w sytuacji, gdy umowa kredytu okazała się nieważna ex lege i

57 ab initio, to uznać należy, że nie zaistniała przyczyna umożliwiająca pozwanemu pobór z konta powoda powyższych opłat (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2023 roku, I ACa 85/22).

58 Na podstawie powołanych przepisów powód zasadnie domagał się kwoty dochodzonej pozwem jako wynikającej z wprost (pozostała po cofnięciu powództwa w części kwoty 14,70 CHF) lub tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych od dokonanych przez niego wpłat (od kwoty 34.667,35 CHF za okres od dnia 23 października 2021 roku do dnia 12 stycznia 2024 roku), a niezasądzonej dotychczas prawomocnie orzeczeniem Sądu, tym bardziej, że pozwany uznał powództwo w tym zakresie. Sąd uznał, że roszczenie powoda nie jest przedawnione. Roszczenie o zwrot świadczenia nienależnego przedawnia po upływie wynikającego z art. 118 k.c. terminu 6 lat na koniec roku kalendarzowego (10 lat co do roszczenia o zwrot świadczeń spełnionych przed dniem 9 lipca 2018 roku, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw). Termin przedawnienia roszczenia konsumenta o zwrot świadczeń spełnionych na podstawie umowy kredytu, która jest nieważna bądź zawiera niedozwolone postanowienia umowne, rozpoczyna bieg z dniem, w którym konsument dowiedział się (lub przy zachowaniu należytej staranności powinien był się dowiedzieć) o tym, że umowa jest nieważna lub że zawiera niedozwolone postanowienia umowne (por. wyroki TSUE z dnia 9 lipca 2020 roku, C-698/18 i C-699/18, z dnia 16 lipca 2020 roku, C-224/19 i C-259/19, z dnia 22 kwietnia 2021 roku, C-485/19, z dnia 10 czerwca 2021 roku, C-776/19 - C-782/19, z dnia 8 września 022 rok, C-80/21 – C-82/21, uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z mocą zasady prawnej z dnia 7 maja 2021 roku, III CZP 6/21, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2022 roku, III CZP 61/22), a ponadto dochodzone spłaty obejmują okres od dnia 30 listopada 2020 roku do dnia 4 października 2021 roku. Biorąc pod uwagę, że pozwany uznał powództwo w zakresie kwoty 14,70 CHF oraz kwoty odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 34.667,35 CHF za okres od dnia 23 października 2021 roku do dnia 12 stycznia 2024 roku Sąd zasądził kwotę żądaną przez stronę powodową zgodnie z żądaniem pozwu - w pkt I sentencji wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 14,70 CHF, a w pkt II sentencji wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.459,07 CHF.

59 O odsetkach ustawowych za opóźnienie od powyższej kwoty Sąd orzekł, w pkt I i II sentencji wyroku na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Jeśli dłużnik świadczenia pieniężnego spełnia je z opóźnieniem wierzyciel ma prawo domagać się odsetek ustawowych za opóźnienie. Roszczenie o zwrot świadczenia nienależnego stanowi roszczenie bezterminowe, a zatem zgodnie z art. 455 k.c. staje się wymagalne z chwilą wezwania dłużnika do zapłaty. Przede wszystkim należy wskazać, że brak jest podstaw do wiązania wymagalności roszczeń strony powodowej dopiero z uzyskaniem od sądu pouczenia co do skutków uznania postanowień za abuzywne. Stawiałoby to bowiem konsumenta w gorszej sytuacji (jeżeli chodzi o możliwość uzyskania odsetek) aniżeli innych wierzycieli, dochodzących roszczeń z tytułu nienależnego świadczenia. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w wyroku TSUE z dnia 7 grudnia 2023 roku w sprawie C-140/22, w którym Trybunał orzekł, że wymaganie od konsumentów złożenia przed sądem oświadczenia w sprawie skutków nieważności umowy kredytowej jest sprzeczne z postanowieniami art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG, a także z zasadami skuteczności (por. uchwała Sąd Najwyższego z dnia 7 maja 2021 roku, sygn. akt III CZP 6/21). Stanowisko tożsame z powyższym zajął również Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 grudnia 2022 roku w sprawie o sygn. akt I ACa 303/22, z którym to stanowiskiem Sąd orzekający w nn. sprawie się zgadza. Strona powodowa przed wniesieniem pozwu oświadczeniem datowanym na dzień 6 października 2021 roku dokonała potrącenia wzajemnych wierzytelności między stronami, tj. wierzytelności pozwanego o zwrot wypłaconych środków w kwocie 2.017.304,05 zł z przysługującą powodowi wierzytelnością o zwrot kwoty 2.018.137,09 zł, wobec czego wskutek potrącenia obie wierzytelności umorzyły się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej i pozostała jeszcze niepotrącona kwota 34.682,05 CHF tytułem nienależnie pobranych środków uiszczonych w okresie od dnia 30 listopada 2020 roku do dnia 4 października 2021 roku, wpłacił tytułem spłaty kredytu (oświadczenie o potrąceniu k. 72-73, odpowiedź na pozew k. 93).

60 Następnie strona powodowa przed wniesieniem pozwu w piśmie z dnia 13 października 2021 roku (potwierdzenie nadania k. 18) wezwała pozwanego do niezwłocznej zapłaty ww. kwoty 34.682,05 CHF tytułem nienależnie pobranych środków uiszczonych w okresie po dniu 30 października 2020 roku do dnia 13 października 2021 roku w związku z prawomocnie ustaloną nieważnością ww. umowy w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania (wezwanie k. 17). Wezwanie doręczono pozwanemu w dniu 15 października 2021 roku (potwierdzenie doręczenia k. 17v), w związku z czym powód wniósł o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie w zakresie kwoty 14,70 CHF, tj. kwocie pozostałej po częściowym cofnięciu powództwa w zakresie kwoty 34.667,35 CHF, od dnia 23 października 2021 roku do dnia zapłaty. Powód następnie w modyfikacji powództwa z dnia 27 listopada 2024 roku (data nadania k. 139) dokonał kapitalizacji odsetek ustawowych za opóźnienie od dochodzonej kwoty 34.667,35 CHF za okres od dnia 23 października 2021 roku do dnia 12 stycznia 2024 roku w wysokości 8.459,07 CHF po kursie z dnia złożenia pozwu (1 CHF = 4,8519 PLN) i wniósł o jej zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda wraz z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 listopada 2024 roku do dnia zapłaty (modyfikacja powództwa z dnia 27 listopada 2024 roku k. 137-138v). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd przyjął, że zasadne było, w warunkach przedmiotowej sprawy, zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu w następujący sposób: od ww. kwoty 14,70 CHF od dnia 23 października 2021 roku, a więc od następnego dnia po upływie terminu zakreślonego w wezwaniu, do dnia zapłaty, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku, natomiast od kwoty ww. 8.459,07 CHF od dnia 27 listopada 2024 roku, a więc dnia wniesienia modyfikacji powództwa z dnia 27 listopada 2024 roku, do dnia zapłaty, o czym orzekł w pkt II sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt IV sentencji na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. z zw. z art. 108 § 1 k.p.c. Pozwany przegrał sprawę w całości, zatem obciążał go obowiązek zwrotu całości kosztów procesu poniesionych przez powoda. Ich wysokość to kwota 22.617 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, na którą to sumę złożyły się: uiszczona opłata od pozwu w wysokości 1.000 złotych, opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda w osobie adwokata w wysokości 21.600 złotych. Zostało ono ustalone na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1800 ze zm.). Sąd znalazł podstawy, by przyznać wynagrodzenie pełnomocnikowi powoda w stawce wyższej niż minimalna, gdyż zaszły przesłanki określone w § 15 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.

61 Mając na uwadze powyższe okoliczności i treść przepisów prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

62 sędzia Bartłomiej Biegański

ZARZĄDZENIE

63 [xAnon]

64 sędzia Bartłomiej Biegański