Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r., I OZ 849/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r., I OZ 849/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt III SO/Lu 3/12 odrzucające wniosek J. H. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. za nieprzekazanie skargi do sądu postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt III SO/Lu 3/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek J. H. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. za nieprzekazanie skargi do sądu.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż pismem z dnia 10 maja 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. H. zwrócił się z wnioskiem o wymierzenie Dyrektorowi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu. Jako podstawę prawną wniosku J. H. wskazał art. 55 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.).

4 W uzasadnieniu wniosku J. H. podniósł, iż lekarze zatrudnieni w w/w szpitalu naruszyli prawo, w związku z czym złożył do dyrektora placówki pismo z dnia 17 czerwca 2011 r., a następnie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 21 lipca 2011 r. Wskazał, iż następnie złożył skargę sporządzoną 20 lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem dyrektora wymienionej placówki, na którą otrzymał odpowiedź z dnia 27 lutego 2012 r. Złożona skarga dotyczyła bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie załatwienia jego wniosków z dnia 17 czerwca 2011 r. w przedmiocie sprostowania opinii psychiatry z dnia 13 kwietnia 2011 r. i psychologa z dnia 22 kwietnia 2011 r.

5 Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż wniosek skarżącego podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie J. H. wnioskami z dnia 17 czerwca 2011 r. domagał się sprostowania dwóch opinii wydanych przez lekarzy psychologa i psychiatrę, zatrudnionych w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. Lekarze ci jako biegli w swoich specjalnościach wydawali opinie o wnioskującym z związku z prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową we Włodawie postępowaniem w sprawie DS 303/11/Dw. O powyższym, w odpowiedzi na skargę z dnia 20 lutego 2012 r., J. H. został poinformowany przez dyrektora placówki pismem z dnia 27 lutego 2012 r. Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w sprawie wszczętej wnioskami J. H. z dnia 17 czerwca 2011 r. Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. nie działał jako organ administracji publicznej na podstawie przepisów kodeksu kodeks postępowania administracyjnego. Opinie biegłych lekarzy zatrudnionych w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. wydane do sprawy karnej DS 303/11/Dw nie podlegają uchyleniu czy też sprostowaniu przez organ zatrudniający (w tym przypadku dyrektora wymienionej placówki). Procedury związane z podważaniem opinii biegłych lekarzy z danej dziedziny wiedzy w postępowaniu karnym, nie są objęte trybem administracyjnym, a tym samym Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. nie może w takiej sytuacji działać jako organ administracji publicznej. W konsekwencji zdaniem Sądu pierwszej instancji bezczynność (czy też przewlekłość) Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. w załatwieniu wniosków J. H. z dnia 17 czerwca 2011 r., nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

6 W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 1 października 2012 r. J. H. podniósł, iż Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. był zobowiązany do przekazania jego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 wymienionej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

10 Z przytoczonego brzmienia przepisów wynika jednoznacznie, że sankcja przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. może być zastosowana tylko w przypadkach nieprzekazania sądowi przez organ skargi wraz z wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

11 Jak zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, wniosek skarżącego z dnia 10 maja 2012 r. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Miejskiego w P. za nieprzekazanie skargi do sądu w rzeczywistości nie dotyczył niewykonania ciążącego na tym podmiocie obowiązku wynikającego z art. 54 §2 p.p.s.a., lecz sprostowania opinii lekarskich wydawanych w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową we Włodawie postępowaniem w sprawie z udziałem skarżącego.

12 Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przedmiotowy wniosek o wymierzenie organowi grzywny z powodu nie dokonania sprostowania opinii lekarskich wydawanych w związku z toczącym się postępowaniem karnym, nie mieści się w kategorii spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.

13 W tej sytuacji wniosek skarżącego nie mógł zainicjować postępowania sądowego o wymierzenie organowi grzywny w trybie przewidzianym w art. 55 § 1 p.p.s.a.

14 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.