Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010 r., I OZ 222/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010 r., I OZ 222/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta m.st. Warszawy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SO/Wa 19/08 o wymierzeniu Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny z tytułu niezastosowania się do obowiązku terminowego przekazania skargi N. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 22 stycznia 2008 r. N. - kierując korespondencję do Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy - złożyło skargę na pismo p.o. Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2007 r. znak LU-13/19439/07, stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na podjęciu przez Zarząd Dzielnicy Warszawa Śródmieście m. st. Warszawy uchwały z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w sprawie wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego nr [...] w budynku przy ul. [...], którego najemcą jest partia polityczna N. Pismem z dnia 11 lutego 2008 r. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy - wskazując na cywilnoprawny charakter umów najmu lokali użytkowych oraz brak kognicji sądów administracyjnych w zakresie roszczeń wynikających z powyższych umów - poinformował N., iż wniesiona przez partię skarga nie zostanie przesłana dalej i pozostanie w aktach lokalu.

3 Wnioskiem z dnia 27 lutego 2008 r. N. wystąpiło o wymierzenie Burmistrzowi Dzielnicy Warszawa Śródmieście grzywny w związku z niezastosowaniem się do obowiązku wynikającego z treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a).

4 W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie.

5 Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 3000 zł. Analizując okoliczności faktyczne, jakie miały miejsce na gruncie niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż wniosek N. o ukaranie organu grzywną zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie główną przyczyną niedopełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę było uznanie, iż sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawach z zakresu roszczeń o charakterze cywilnoprawnych. W ocenie Sądu, powyższy argument podnoszony wielokrotnie przez organ w treści korespondencji prowadzonej z wnioskodawcą, jak również w odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną nie zasługują na uwzględnienie. Rolą organu, do którego wpłynęła skarga, nie jest ocena jej dopuszczalności, jak również badanie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie ustalenia poczynione przez organ w zakresie braku kognicji sądów administracyjnych w sprawach z zakresu roszczeń wynikających z umów najmu lokali użytkowych nie stanowią uzasadnienia dla nieprzekazania skargi z dnia 22 stycznia 2008 r.

6 Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Prezydent m.st. Warszawy reprezentowany przez dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy podnosząc, że skarga nie dotyczyła bezczynności Prezydenta m.st. Warszawy ponieważ organ ten nie brał udziału w postępowaniu. Ponadto przedmiotowa sprawa ma charakter cywilny i dotyczy stosunku najmu. Na marginesie zauważono, że skarga nie zawierała podpisu.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się organu do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2 (przekazanie skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni) sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji przepis powyższy ma na celu zdyscyplinowanie organów administracji do terminowego wykonania powierzonego im obowiązku, jakim jest przekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę i stanowi swego rodzaju sankcję za jego niedopełnienie lub nieterminowe dopełnienie. W sprawie niniejszej przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. został zastosowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób prawidłowy. Nie podlega bowiem sporowi, że organ nie dopełnił w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. – nie przekazał skargi - za co został ukarany grzywną w wysokości 3000 zł. Pismem z dnia 11 lutego 2008 r. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy poinformował nawet wnioskodawcę – N. że wniesiona przez nie skarga z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego nie zostanie przesłana dalej i pozostanie w aktach dotyczących przedmiotowego lokalu.

9 Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu należy powtórzyć argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że ocena kognicji sądu administracyjnego a zarazem dopuszczalności skargi należy do właściwego sądu administracyjnego a nie do organu administracji. Każda zatem skarga wniesiona za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego powinna zostać przesłana do tego sądu zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. Tak samo do sądu administracyjnego należy ewentualne przeprowadzenie postępowania w sprawie braków formalnych skargi na przykład braku podpisu. Prawidłowo również Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił ukarać organ gminy – Prezydenta m.st. Warszawy. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy statutu Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy, Zakład ten jest jednostką budżetową m.st. Warszawy, którego organem jest Prezydent m.st. Warszawy. Ponadto zgodnie ze znajdującym się również w aktach sprawy pełnomocnictwem udzielonym przez Prezydenta m.st. Warszawy dla Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy obejmuje ono reprezentowanie m.st. Warszawy w postępowaniu administracyjnym i sądowym w sprawach dotyczących nieruchomości objętych przedmiotem działalności Zakładu. W takiej sytuacji sąd administracyjny właściwie zatem ukarał grzywną za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. organ gminy – Prezydenta m.st. Warszawy.

10 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.