Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2011 r., I OZ 215/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2011 r., I OZ 215/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ministra Infrastruktury na zarządzenie Sędziego Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1885/10 o pozostawieniu bez rozpoznania odpowiedzi na skargę Ministra Infrastruktury w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 15 września 2010 r. (data stempla pocztowego) Minister Infrastruktury złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiedź na skargę złożoną przez A.B. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Pismo to zostało podpisane "z upoważnienia Ministra Infrastruktury" przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Orzecznictwa D.P. Załączono stosowne upoważnienie tegoż Ministra.

3 W wykonaniu zarządzenia Sędziego Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r., wezwano Ministra Infrastruktury do uzupełnienia braków formalnych odpowiedzi na skargę poprzez podpisanie tejże odpowiedzi przez Ministra osobiście, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono Ministrowi Infrastruktury w dniu 22 listopada i pozostało bez odpowiedzi.

4 Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1885/10, Sędzia Przewodniczący Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania odpowiedź Ministra Infrastruktury na skargę wniesioną przez A.B. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

5 W ocenie Sędziego Przewodniczącego, przepis art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie może stanowić podstawy do udzielenia pełnomocnictwa procesowego osobie, która wniosła odpowiedź na skargę w niniejszej sprawie, gdyż po pierwsze, odpowiedź na skargę została wniesiona w imieniu Ministra Infrastruktury działającego jako naczelny organ administracji państwowej, a po drugie, osoba, która podpisała odpowiedź na skargę nie jest pracownikiem strony niniejszego postępowania, lecz państwowej jednostki organizacyjnej (urzędu Ministerstwa Infrastruktury).

6 W dalszych obszernych wywodach Sędzia Przewodniczący uzasadniał twierdzenie, że odpowiedź na skargę nie została podpisana przez należycie umocowanego pełnomocnika, co uzasadnia pozostawienie tego pisma bez rozpoznania.

7 Na to zarządzenie Minister Infrastruktury złożył zażalenie rozwijając argumenty na okoliczność, że niezasadne jest wzywanie go do podpisania osobiście odpowiedzi na skargę, skoro pismo to podpisał upoważniony pracownik urzędu obsługującego organ.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 zgodnie z art. 49 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu w postępowaniu sądowoadministracyjnym wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

10 W niniejszej sprawie pismem, które zostało pozostawione bez rozpoznania, jest odpowiedź Ministra Infrastruktury na skargę A.B. na postanowienie tegoż organu z dnia 19 lipca 2010 r. Pismo to zostało podpisane przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Orzecznictwa z upoważnienia udzielonego przez Ministra Infrastruktury na podstawie art. 268a. K.p.a. Przepis ten jest związany z dekoncentracją zadań, tak zwaną dekoncentracją wewnętrzną i stanowi, że organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Oznacza to, że organ może upoważniać pracowników do załatwiania spraw w jego imieniu, a upoważnienie wywiera ten skutek, iż zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu w prawnych formach, z tym że upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym – nosicielem kompetencji, lecz pełni – w granicach określonych w upoważnieniu – jedynie funkcję tego organu. Ponieważ działania podmiotu upoważnionego zaliczane są na rachunek organu upoważniającego, traktowane są jako rozstrzygnięcia samego organu upoważniającego.

11 Jak podniesiono w rozpoznawanym zażaleniu zgodnie z § 1 statutu Ministerstwa Infrastruktury, wprowadzonego na podstawie zarządzenia Nr 136 Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Infrastruktury (MP Nr 90, poz. 980), Ministerstwo Infrastruktury zapewnia obsługę Ministra Infrastruktury właściwego, na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594) do spraw: budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa, gospodarka morska, łączność oraz transport. Organ wskazał także, iż zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Ministerstwa Infrastruktury, który określa zakres zadań i tryb pracy komórek organizacyjnych Ministerstwa Infrastruktury, wymienionych w zarządzeniu nr 136 Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2007 r., Departament Orzecznictwa prowadzi, w tym zastępuje Ministra w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przed sądami powszechnymi, sprawy dotyczące dochodzenia od ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej odszkodowania.

12 W niniejszej sprawie Minister Infrastruktury upoważnieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r. upoważnił D.P. – Zastępcę Dyrektora Departamentu Orzecznictwa w Ministerstwie Infrastruktury do podpisywania w imieniu organu spraw, które swym zakresem obejmują złożoną w niniejszej sprawie odpowiedź na skargę.

13 W związku z tym należy przyznać rację organowi, który twierdzi, że Zastępca Dyrektora Departamentu Orzecznictwa, jako pracownik Ministerstwa Infrastruktury, który wykonuje zadania urzędu obsługującego organ w zakresie działu budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa, może reprezentować Ministra Infrastruktury w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie na takie rozstrzygnięcia. Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w orzeczeniach z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I OZ 722/10, z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt I OZ 771/10, z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I OZ 974/10 oraz z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 813/10.

14 Mając zatem na względzie, że w art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznana została zdolność prawna organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi oraz fakt, iż wykonywanie administracji publicznej przypisane jest organom w ujęciu organizacyjno-przedmiotowym, należy stwierdzić, że organ, którego dotyczy skarga, może działać osobiście (tzn. przez osobę będącą piastunem organu) albo przez osoby uprawnione do działania w jego imieniu, o czym stanowi art. 28 § 1 tej ustawy. Może też ustanowić pełnomocnika, zgodnie z art. 34 i 35 § 2 ustawy.

15 Tym samym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie odpowiedź na skargę nie zawierała żadnych braków formalnych i można było nadać jej dalszy bieg procesowy. Zatem zarządzenie Sędziego Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r., wzywające Ministra Infrastruktury do podpisania osobiście tejże odpowiedzi na skargę, było nieuzasadnione.

16 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 i 198 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.