Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2012 r., I OSK 95/12

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2012 r., I OSK 95/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 710/11 odrzucające skargę J. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku i stypendium postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 710/11 odrzucił skargę J. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku i stypendium.

3 Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy.

4 W dniu 30 czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego) J. K. złożył, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2011 r. Odrzucając skargę – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.) – WSA w Łodzi uznał, że została ona złożona po upływie terminu przepisanego do dokonania tej czynności. W ocenie Sądu I instancji, ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 30 maja 2011 r. Tym samym określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na powyższe orzeczenie upłynął z dniem 29 czerwca 2011 r. Skarga została natomiast złożona w dniu 30 czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie zakreślonego do dokonania tej czynności terminu.

5 Postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. WSA w Łodzi przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej.

6 W złożonej skardze kasacyjnej J. K., zaskarżając postanowienie WSA w Łodzi z dnia 28 lipca 2011 r., zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 86 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia skarżącemu terminu do dokonania czynności.

7 Autor skargi kasacyjnej podniósł, że J. K. działał w głębokim przekonaniu, że skarga złożona została w terminie, które było usprawiedliwione faktem, że "nie zna się na prawie". Można zasadnie przyjąć, że skarżący potraktował termin 30 dniowy, o jakim został pouczony, jako równoznaczny z terminem miesięcznym. Stąd otrzymawszy decyzję dnia 30-go jednego miesiąca nie licząc dni uznał, że termin upływa w dniu 30-go następnego miesiąca. Uchybienie terminu niewątpliwie powoduje dla skarżącego ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Skutkuje pozbawieniem go prawa do sądu, rozumianego jako prawo do rozpoznania sprawy ad meritum. Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

8 Odpowiedź na powyższą skargę kasacyjną wniósł Wojewoda Łódzki, reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się jej oddalenia. Podniósł, że decyzja z dnia [...] maja 2011 r. zawierała jasne i jednoznaczne pouczenie o terminie do wniesienia skargi. W tej sytuacji brak jest podstaw do twierdzenia, że termin ten można potraktować jako równoznaczny z terminem miesięcznym.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 P.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Tym samym sprawa ta mogła być rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej.

11 W związku z powyższym w pierwszej kolejności odnieść się należy do sposobu sformułowania i uzasadnienia przez pełnomocnika skarżącego podstaw kasacyjnych, a ponadto skonfrontować trzeba postawiony przez niego zarzut z treścią i podstawą kwestionowanego orzeczenia Sądu I instancji. Podkreślenia zatem wymaga, że zaskarżonym postanowieniem WSA w Łodzi odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyjmując, że została ona wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Skarżący, aby zwalczać to stanowisko WSA w Łodzi, powinien w swoim piśmie procesowym przede wszystkim wykazać naruszenie prawa procesowego dotyczącego odrzucenia skargi przez sąd. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie wytknięto w ogóle złamania zaskarżonym postanowieniem art. 58 § 1 pkt. 2 P.p.s.a., a tym samym nie podważono skutecznie tezy Sądu I instancji, że rozpatrywana przezeń skarga podlegała odrzuceniu ze względu na uchybienie ustawowego terminu do wniesienia skargi.

12 W skardze kasacyjnej ograniczono się przede wszystkim do zarzutu naruszenia art. 86 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (§ 1 art. 86 P.p.s.a.). Tymczasem przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie o odrzuceniu skargi, a nie o odmowie przywrócenia terminu do jej wniesienia. Z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący w dniu 30 czerwca 2011 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a w jej treści nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek taki nie został również nadesłany przez stronę w późniejszym terminie. Tym samym za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 86 P.p.s.a., szczególnie dlatego, że Sąd I instancji podejmując zaskarżone postanowienie, powyższego przepisu w ogóle nie stosował.

13 Wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest to również terminem prekluzyjnym w tym znaczenie, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

14 W okolicznościach przedmiotowej sprawy bezspornym jest, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., bowiem decyzję Wojewody Łódzkiego skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 30 maja 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru akta administracyjne), a skarga została nadana w dniu 30 czerwca 2011 r. (k-4 akt sądowych). Zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 29 czerwca 2011 r. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji trafnie wywiódł, że została ona złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., a tym samym jako spóźniona podlegała odrzuceniu, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

15 Również twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że z powodu nieznajomości prawa potraktował 30 dniowy termin jako równoznaczny z terminem miesięcznym, nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim stwierdzić należy, że decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2011 r. zawiera prawidłowe pouczenie co do sposobu, trybu i terminu wniesienia środka zaskarżenia. Dlatego też w żaden sposób nie można usprawiedliwić braku należytej staranności ze strony skarżącego i faktu, że nie dotrzymał ustawowego terminu do wniesienia skargi.

16 W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucił skargę J. K. jako wniesioną z przekroczeniem ustawowego terminu.

17 Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.