Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r., I OSK 501/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r., I OSK 501/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Rausz (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec Małgorzata Pocztarek Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1607/04 w sprawie ze skargi Miasta Łodzi na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy komunalizacji nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Prezydenta Miasta Łodzi na rzecz Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej 340 (słownie; trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 3 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy komunalizacji oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] Nr [...] i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

3 Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu wyroku, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta Łodzi utrzymała w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...], w sprawie odmowy stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę Miasto Łódź prawa własności części nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. [...] w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...] i opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...].

4 Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] wydana została na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191. ze zm.). Wojewoda uznał, że przedmiot postępowania powinien być określony w oparciu o stan faktyczny i prawny nieruchomości istniejący w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. ze szczególnym uwzględnieniem jej ewidencyjnego oznaczenia. W karcie inwentaryzacyjnej nr [...] stanowiącej integralną część decyzji ujęta jest nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o powierzchni 3983 m2 w obrębie [...] z adnotacją, że według stanu na dzień 27 maja 1990 r. stanowiła ona część działki nr [...]. Zapis ten przesądza, że przedmiotowa działka powstała po wejściu w życie ustawy komunalizacyjnej. Oznacza to, że w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość oznaczona jako działka [...] o powierzchni 3983 m2 nie istniała. W tym dniu istniała inna nieruchomość oznaczona jako działka nr [...].

5 Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że wbrew twierdzeniom odwołania fakt, że działka nr [...] powstała po dniu 27 maja 1990 r. wyłącza możliwość jej komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Ewentualne doprowadzenie do zgodności wpisów w księgach wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym należy do postępowania przed właściwym sądem powszechnym a nie w postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy nie jest związany innymi swoimi orzeczeniami podjętymi w innych stanach faktycznych i prawnych. Ostateczne decyzje wojewodów stwierdzające nabycie prawa własności nieruchomości z dniem 27 maja 1990 r. przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego – jako wyjątek od zasady umownego przekazywania prawa własności mienia – stanowią szczególną ustawową podstawę dokonywania wpisów w księgach wieczystych.

6 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Miasto Łódź wniosło o uchylenie decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] i Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] zarzucając im naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnych i ustawę o pracownikach samorządowych. Sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła część większej nieruchomości wykorzystywanej przez Przedsiębiorstwo P. bez tytułu prawnego. Takie nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. należały do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego i dlatego z mocy prawa podlegają komunalizacji. Fakt, że działka nr [...] została wydzielona po dniu 27 maja 1990 r. z innej nieruchomości nie może mieć wpływu na komunalizację z mocy prawa, gdyż całość terenu użytkowanego przez Przedsiębiorstwo P. podlega komunalizacji. Całość dokumentacji inwentaryzacyjnej została przekazana Wojewodzie Łódzkiemu w dniu 20 września 2002 r. O komunalizacji mienia decyduje stan prawny oraz faktyczny istniejący w dniu 27 maja 1990 r., tzn. należało ustalić, czy dany teren był własnością Skarbu Państwa oraz czy należał w tym dniu do terenowych organów administracji stopnia podstawowego. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.

7 Odpowiadając na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą zważył, iż skarga jest uzasadniona. Jedynym argumentem, jaki organy powołały dla uzasadnienia swoich decyzji jest to, że przedmiotowa działka nr [...] została utworzona dopiero po dniu 27 maja 1990 r., zaś w tej dacie była częścią innej nieruchomości i nie mogła podlegać komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Takie stanowisko należy uznać za błędne. Powyższa ustawa, a w szczególności uregulowania zawarte w jej rozdziale 2 dotyczącym nabycia mienia komunalnego, nie zawierają żadnego w tym względzie ograniczenia. Przepisy te nie wyłączają komunalizacji w stosunku do części nieruchomości, o ile spełnione są przesłanki w nich określone. Słusznie więc zarzuca skarżący naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Rzeczą organów było zbadanie, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki komunalizacji określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, a więc czy w dniu 27 maja 1990 r. była własnością Skarbu Państwa i czy należała w tym dniu do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. Organy w ogóle tych przesłanek w odniesieniu do komunalizowanej nieruchomości nie badały. Z tych względów zaskarżone decyzje naruszają prawo materialne, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd uchylił wydane w sprawie decyzje. Podobne stanowisko przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2004 r., sygn. I SA 522/03 (niepubl.) i skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela.

9 Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2005 r. skargę kasacyjną złożyła Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

10 Pełnomocnik Komisji zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik postępowania – a mianowicie:

11 – naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191 ze zm.), oraz art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – przez przyjęcie, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] utworzona po dniu 27 maja 1990 r. z podziału innej istniejącej wówczas (w dniu 27 maja 1990 r.) nieruchomości – mogła podlegać skomunalizowaniu z mocy prawa w trybie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

12 Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, decyzje podejmowane na podstawie art. 5 ust. 1 cyt ustawy komunalizacyjnej mają charakter deklaratoryjny i mogą dotyczyć tylko stanu istniejącego w dniu 27 maja 1990 r. Wynika to wprost z końcowego członu tego przepisu. Konkretne składniki tego mienia przewidziane do skomunalizowania w tym trybie winny były być objęte inwentaryzacją przeprowadzoną przez wnioskującą gminę i ocenione w dwu instancjach przez organy orzekające w aspekcie czy spełniają one warunki określone powyższym przepisem. W niniejszym postępowaniu Gmina miejska Łódź wystąpiła tylko i wyłącznie o skomunalizowanie z mocy prawa utworzonej po dniu 27 maja 1990 r. działki [...], która w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła części innej istniejącej wówczas nieruchomości. W konsekwencji nie była to ta sama nieruchomość, gdyż działka nr [...] ma w szczególności: inne granice, inną powierzchnię i inne oznaczenie ewidencyjne aniżeli istniejąca w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość z której po dniu 27 maja 1990 r. działka nr [...] została wydzielona. Jednakże w zaskarżonym wyroku z dnia 3 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że utworzona po dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] może być skomunalizowana z mocy prawa na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Sąd ten nie wziął zupełnie pod uwagę, że nawet gdyby istniejąca w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość, z której później wydzielono działkę nr [...], odpowiadała wtedy warunkom jej skomunalizowania w omawianym trybie, to właśnie ona i w jej ówczesnym stanie w tym: granicznym, powierzchniowym i ewidencyjnym, stałaby się z mocy prawa mieniem komunalnym już z dniem 27 maja 1990 r., a nie działka nr [...]. W konsekwencji jej część (działka nr [...]), nie mogłaby ponownie być przedmiotem komunalizacji następującej z mocy prawa. Jednocześnie gmina miejska Łódź nie domaga się skomunalizowania tej istniejącej w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomości, lecz nieruchomości utworzonej po tej dacie i stanowiącej działkę nr [...].

13 W rezultacie przedstawionego wyżej stanu faktycznego i prawnego organy administracji miały obowiązek wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa nieruchomości innej aniżeli istniejąca w dniu 27 maja 1990 r. W konsekwencji gdyby organy administracji stwierdziły nabycie z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przez gminę Łódź prawa własności nieruchomości posiadającej inne granice i inne oznaczenie ewidencyjne aniżeli mienie istniejące w dniu 27 maja 1990 r. to naruszyłyby wymóg wynikający z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r., komunalizując mienie w sposób zasadniczy odmienne od istniejącego w dniu 27 maja 1990 r. Stan prawny mienia wnioskowanego do skomunalizowania ustala się przed podjęciem decyzji komunalizacyjnej przez wojewodę, w oparciu przede wszystkim o dokumentację wieczysto księgową, oraz dane z ewidencji gruntów. Powstają one poza postępowaniem komunalizacyjnym. Są ustalane przez inne organy i w odrębnych postępowaniach. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Prezydenta miasta Łodzi z dnia 30 sierpnia 1995 r. nr [...] oraz adnotacji w dolnej części karty inwentaryzacyjnej nr 493, działka nr [...] stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. część innej istniejącej w tamtym czasie nieruchomości. W tej sytuacji prawnej zaakceptowanie rozstrzygnięcia ujętego w zaskarżonym wyroku z dnia 3 października 2005 r. spowodowałoby również ominięcie procedury postępowania wieczysto księgowego, przewidującej że takiego rodzaju zmian dokonuje Sąd powszechny w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów (art. 26 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece – Dz.U. z 1982 r. Nr 19, poz. 147 ze zm., w związku z art. 25 ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o przenoszeniu treści księgi wieczystej do struktury księgi wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym – Dz.U. z 2003 r. Nr 42, poz. 363), a nie organ orzekający o komunalizacji mienia. Dlatego tylko właściwy sąd powszechny przed dokonaniem wpisu w księdze wieczystej a nie organ komunalizacyjny jest uprawniony do sprawdzenia zarówno prawidłowości sporządzenia operatów geodezyjnych, wykazu zmian gruntowych w tym granic nieruchomości, jak i dopuszczalności dokonania w ich wyniku aktualizacji danych w ewidencji gruntów.

14 Określanie składników mienia objętego decyzjami komunalizacyjnymi podejmowanymi w trybie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. powinno być zgodne z wpisami wieczysto księgowym i oraz ewidencyjnymi ale ta zgodność z powyższymi wpisami musi się odnosić do daty przepływu prawa własności tego mienia (27 maja 1990 r.) a nie do daty podejmowania decyzji przez wojewodę (co do zasady patrz wyrok NSA z dnia 23 marca 1993 r. I SA 1439/92, ONSA 1994 r. nr 1 poz. 38). Na dodatek wpisy takie mają charakter konstytutywny a decyzja komunalizacyjna podejmowana w omawianym trybie, charakter deklaratoryjny. Zastąpienie wyżej opisanego postępowania wieczysto księgowego mającego charakter konstytutywny i zastrzeżonego wyłącznie dla postępowania przed Sądem powszechnym – decyzją administracyjną, byłoby zdaniem kasatora niedopuszczalne jako zdziałane przez organ niewłaściwy, ze skutkami określonymi w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Stanowiłoby również niedozwolone obejście obowiązującej procedury ewidencji gruntów oraz wieczysto księgowej i to z mocą wsteczną jej skutków (od 27 maja 1990 r., a działka nr [...] została utworzona w roku 1995). Organy orzekające w danej sprawie nie są też związane rozstrzygnięciami w tym sądowymi podjętymi w odrębnie prowadzonych sprawach dotyczących innych stanów faktycznych i prawnych.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

16 Dokonując zasadności wniesionej przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 października 2005 r., o którym wyżej mowa Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta ma usprawiedliwione podstawy.

17 Ustawa z 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) w art. 17 na gminy nałożyła obowiązek sporządzenia inwentaryzacji mienia ogólnonarodowego podlegającego komunalizacji z mocy samego prawa. Komisje inwentaryzacyjne obowiązane były sporządzone spisy wyłożyć w siedzibie zarządu gminy na okres 30 dni, informując o tym w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie. W terminie, o którym wyżej mowa osoby, których interes prawny dotyczył ustaleń zawartych w spisie inwentaryzacyjnym mogły zgłosić zastrzeżenia do Komisji inwentaryzacyjnej, która zastrzeżenia te winna rozpatrzeć niezwłocznie. W razie uwzględnienia tych zastrzeżeń Komisja zmieniała ustalenia zawarte w spisie.

18 Dokumentacja inwentaryzacyjna miała zatem dotyczyć mienia ogólnonarodowego, które spełniało przesłanki określone ww. ustawą z 10 maja 1990 r. do tego by stać się w dniu wejścia z życie tej ustawy – 27 maja 1990 r. – własnością właściwych gmin. Tak więc jeśli chodzi o mienie nieruchome, to inwentaryzacja winna być sporządzona według stanu na dzień, z którym ustawa wiąże powstanie skutku prawnego w postaci przejścia prawa własności tego mienia ze Skarbu Państwa na właściwą gminę, tj. na dzień 27 maja 1990 r.

19 Inwentaryzacja sporządzona przez gminę stanowi następnie podstawowy materiał dowodowy w postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym przez wojewodę w oparciu o art. 18 ust. 1 cyt. ustawy i jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie tego organu.

20 W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Łódzki po analizie dokumentacji inwentaryzacyjnej załączonej do wniosku Urzędu Miasta Łodzi z 20 października 2002 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Miasto Łódź nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. [...] oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o powierzchni 3 983 m2 uregulowanej w księdze wieczystej Kw nr [...] opisanej na karcie inwentaryzacyjnej [...] ponieważ, jego zdaniem, wnioskowane do komunalizacji z mocy prawa mienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Stanowisko to podzieliła Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w zaskarżonej decyzji.

21 W świetle materiału dokumentacyjnego sprawy stanowisko to należy uznać za prawidłowe.

22 Urząd Miasta Łodzi wystąpił 20 września 2002 r. do Wojewody Łódzkiego z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę Łódź w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. z mocy prawa nieodpłatnie nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. [...] oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o pow. 3 983 m2, dla której jest urządzona księga wieczysta nr [...]. Na załączonej do wniosku karcie inwentaryzacyjnej nr [...] dotyczącej powyższej nieruchomości w jej dolnej części uczyniona jest adnotacja, z której wynika, że na dzień 27 maja 1990 r. działka nr [...] wchodziła w skład działki o numerze ewidencyjnym [...] (o pow. 17 837 m2). Adnotacja ta znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Wynika z niego, że decyzjami z 14 lutego 1995 r. oraz 30 sierpnia 1995 r. dokonano podziału nieruchomości, którymi uwłaszczone zostało Przedsiębiorstwo P. w Łodzi (decyzja Wojewody Łódzkiego z 12 grudnia 1994 r.) w tym m.in. działki o numerze [...] w wyniku czego stworzona została i sporna działka nr [...].

23 Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwości, ze postępowanie komunalizacyjne toczące się z wniosku Urzędu Miasta Łodzi przed Wojewodą Łódzkim dotyczyło nieruchomości (a nie części nieruchomości) o ściśle określonej powierzchni i granicach ujawnionej w Kw [...] z tym tylko, że nieruchomość ta stanowiąca działkę nr [...] nie istniała w sensie prawnym i faktycznym w dacie komunalizacji, tj. w dniu 27 maja 1990 r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie dotyczącym komunalizacji mienia ogólnonarodowego na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. prezentuje jednolite stanowisko, że komunalizacja w tym trybie dotyczy mienia ogólnonarodowego według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie komunalizacji, tj. dniu wejścia w życie ww. ustawy. Podkreślić należy, że w tej sprawie wniosek jak i załączona do niego dokumentacja inwentaryzacyjna dotyczyły konkretnej nieruchomości wyraźnie oznaczonej a nie części jakiejś nieruchomości.

24 Na dzień komunalizacji, tj. 27 maja 1990 r. istniała działka oznaczona numerem [...] i jeśli, jak twierdzi Urząd Miasta Łodzi, Przedsiębiorstwo P., które było jej użytkownikiem nie legitymowało się prawem zarządu do niej to nieruchomość ta w całości podlegałaby komunalizacji na rzecz Gminy Miasta Łódź na podstawie ww. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. jako należąca w rozumieniu tego przepisu do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Nie mamy tu też do czynienia ze zmianą oznaczenia geodezyjnego nieruchomości, która istniała 27 maja 1990 r. bo działka nr [...] nie uzyskała nowego numeru geodezyjnego, lecz po dacie komunalizacji została w 1995 r. poddana podziałowi w wyniku czego wydzielona została m.in. działka nr [...], której komunalizacji domagało się Miasto Łódź. Zatem w sensie prawnym i faktycznym działka nr [...] nie jest tożsama z działką nr [...] a stanowi inną nieruchomość o innym oznaczeniu geodezyjnym, granicach i powierzchni ujawnionej w księdze wieczystej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiany dotyczące nieruchomości jakie nastąpiły po dniu 27 maja 1990 r. nie mają znaczenia prawnego dla jej komunalizacji w trybie wzmiankowanego art. 5 ust. 1, decydujące bowiem znaczenie ma tu stan faktyczny i prawny nieruchomości z daty wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej z 10 maja 1990 r., gdyż nieruchomość ta w ówczesnym stanie stała się mieniem właściwej gminy a decyzja deklaratoryjna wojewody jedynie okoliczność tą potwierdza.

25 Prawidłowo zatem organy komunalizacyjne odmówiły potwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto Łódź własności przedmiotowej nieruchomości na podstawie omawianego art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ponieważ nieruchomość ta prawnie i faktycznie nie istniała w dacie komunalizacji z mocy prawa przewidzianej tą ustawą.

26 To zaś oznacza, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wzmiankowanego przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r.

27 Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.