Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., I OSK 399/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., I OSK 399/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.), Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. M. i A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2181/14 w sprawie ze skargi G. M. oraz A. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 I OSK 399/16

3 Uzasadnienie

4 Wyrokiem z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2181/14, Wojewódzki

5 Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. M. i A.

6 M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]r. nr

7 [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące

9 okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

10 G. M. oraz A. M. na mocy decyzji nr [...] z dnia [...]r. D. O. R. W. A. M.w W. zostali zobowiązani do opuszczenia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. oraz do uiszczania opłat za

11 używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości [...]

12 wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego, bez tytułu prawnego, za

13 każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, do

14 dnia opróżnienia lokalu.

15 Po rozpatrzeniu odwołania stron P. W. A. M.

16 decyzją Nr [...]z dnia [...]r. utrzymał zaskarżoną decyzję w

17 mocy.

18 Postanowieniem z dnia 19 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1897/11

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na ww. decyzję P.

20 W. A. M..

21 Następnie G. M. zwróciła się do Ministra Obrony Narodowej o

22 stwierdzenie nieważności obu ww. decyzji, zarzucając im rażące naruszenie prawa

23 procesowego, tj. art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału

24 dowodowego w sprawie i w konsekwencji pominięcie okoliczności, że ww. jest emerytką

25 o ustalonym stopniu niepełnosprawności, rażące naruszenie prawa materialnego - art.

26 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, oraz art. 37a ustawy o

27 zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez uznanie, że strony nie posiadają tytułu

28 prawnego do lokalu przy ul. [...] w W. Zdaniem wnioskodawczym'

29 decyzja z dnia [...]r. w sprawie zmiany przydziału osobnej kwatery stałej

30 na kwaterę na czas pełnienia obowiązków służbowych wydana, została z rażącym

31 naruszeniem prawa, gdyż strona postępowania nie udzieliła zgody na jej zmianę, a

32 l

33 I OSK 399/16

34 zatem obowiązująca jest decyzja z dnia [...]r., przyznająca M.i

35 M. prawo do kwatery stałej. Ponadto w dacie wydawania decyzji D.

36 O. R. W. A. M. w W. z dnia [...]

37 r. strona posiadała uprawnienia emerytalne. Zatem zastosowanie w

38 sprawie powinien mieć przepis art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił

39 Zbrojnych RP.

40 Minister Obrony Narodowej w decyzji nr [...]z dnia [...]r. odmówił

41 stwierdzenia nieważności ww. decyzji Nr [...]z dnia [...]r.

42 oraz utrzymanej nią w mocy ww. decyzji nr [...]z dnia [...]

43 r. Następnie Minister Obrony Narodowej rozstrzygnięciem Nr [...]z dnia

44 [...]r. utrzymał ww. decyzję własną w mocy.

45 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II

46 SA/Wa 1620/12 uchylił obie decyzje Ministra Obrony Narodowej wskazując, iż

47 przedmiotowe postępowanie nadzwyczajne dotyczy również interesu prawnego

48 [...], gdyż uznać go należy za stronę w postępowaniu zwykłym, w

49 którym doszło do wydania kwestionowanej decyzji P. W. A.

50 M. oraz decyzji D. O. R. W. A.

51 M. w W..

52 Ponownie decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...]., nr [...]

53 utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...]r., nr [...] (o odmowie

54 stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...]r. oraz utrzymanej nią w

55 mocy decyzji z dnia [...]r.) zostały przez WSA w Warszawie uchylone

56 wyrokiem z 4 marca 2014r., sygn. akt II SA/Wa 1623/13. Sąd stwierdził, że nie zostało

57 wyjaśnione, czy w dacie wydania decyzji o opuszczeniu lokalu, strona posiadała

58 uprawnienia emerytalne lub rentowe, o których mowa w art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o

59 zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.

60 W toku ponownego rozpoznania sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z

61 dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 268a

62 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...]z dnia [...] r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...]z dnia [...]r. zobowiązującej G. M. i A. M. do

63 opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...]przy ul. [...] w W. oraz do

64 uiszczania opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w

65 wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu

66 2

67 I OSK 399/16

68 prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia, kiedy decyzja stanie się

69 ostateczna, do dnia opróżnienia lokalu.

70 Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra z dnia

71 [...]r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 k.p.a.

72 W skardze od powyższego rozstrzygnięcia, G. M. i A.

73 M. zarzucili: naruszenie art. 7 i art. 77 kp.a., poprzez zaniechanie podjęcia

74 wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz

75 do załatwienia sprawy, a także zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału

76 dowodowego w sprawie i w konsekwencji pominięcie okoliczności, że G.

77 M. jest emerytką o ustalonym stopniu niepełnosprawności; naruszenie art. 45

78 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, poprzez wydanie decyzji o

79 opróżnieniu lokalu w sytuacji, gdy strona G. M. jest emerytką; naruszenie

80 art. 37a ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, poprzez uznanie, że strony nie

81 posiadają tytułu prawnego do lokalu przy ulicy [...] w W..

82 WSA w Warszawie uzasadniając opisany na wstępie wyrok z dnia 20 listopada

83 2015r., wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające

84 stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. oraz utrzymanej nią w mocy

85 decyzji z dnia [...]r.

86 Wskazano, że zgodnie ze stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji z

87 [...]r. przepisem art. 37 a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o

88 zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca

89 2010 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) - osoby zajmujące lokal

90 mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty

91 za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200 %

92 wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego

93 zajmowania.

94 Następnie wyjaśniono, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia

95 201 Or. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych

96 ustaw (Dz. U. z 2010 Nr 28, poz. 143), przedmiotowa sprawa podlegała rozpatrzeniu

97 zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP w brzmieniu sprzed

98 ww. nowelizacji, bowiem została wszczęta [...]., a zatem przed dniem

99 1 lipca 2010 r.(data wejścia w życie ww. nowelizacji).

100 3

101 I OSK 399/16

102 Sąd stwierdził również, że w sytuacji skarżącej art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o

103 zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca

104 2010 r., nie znajdował zastosowania.

105 Biorąc bowiem pod uwagę wysokość posiadanych przez G. M.

106 uprawnień emerytalnych (nabytych w dniu [...]r.; wysokość emerytury od

107 dnia [...]r. wynosiła 2643,36 zł miesięcznie, a do wypłaty pozostawała kwota

108 2180,46 zł miesięcznie) za uzasadnione uznano stwierdzenie organu odwoławczego, że

109 ze względu na regulacje art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

110 (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, ze zm.) skarżąca w dacie wydania decyzji z dnia

111 [...]r., pomimo posiadania statusu emerytki nie spełniała kryteriów otrzymania

112 pomocy społecznej.

113 Sąd I instancji podkreślił również, że organy administracyjne odjęły wszelkie

114 dostępne środki w celu ustalenia, czy G. M. i A. M. należą do

115 kręgu osób, o których mowa w art. 45 ust. 3 ustawy.

116 Nadto WSA w Warszawie uznał, że podniesiona przez skarżącą okoliczność, że

117 jest emerytką o ustalonym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie o stopniu

118 niepełnosprawności zostało wydane w dniu [...]r.) nie mogła mieć wpływu

119 na przedmiotową sprawę, ponieważ pomimo przeprowadzenia postępowania

120 administracyjnego, w dacie wydania decyzji nie była ona znana organowi A.

121 Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca błędnie wywodzi, iż decyzja z dnia

122 [...]r. w sprawie zmiany przydziału osobnej kwatery stałej na kwaterę na

123 czas pełnienia obowiązków służbowych jest decyzją z mocy prawa nieważną, tj.

124 nieobowiązującą w obrocie prawnym. Błąd w przyjętym przez stronę założeniu wynika z

125 okoliczności, że strona skarżąca nigdy nie kwestionowała decyzji z dnia [...] r. w administracyjnym lub sądowym trybie postępowania, co powoduje, że ona

126 wciąż obowiązuje. W konsekwencji czego, organy prawidłowo zastosowały art. 37a

127 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

128 Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła G.

129 M. i A. M. z pomocą profesjonalnego pełnomocnika.

130 Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie

131 przepisów prawa materialnego, polegające na jego wykładni ni niewłaściwym

132 zastosowaniu, jak również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny

133 wpływ na wynik sprawy, tj.:

134 I OSK 399/16

135 - art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, przez bezzasadne przyjęcie, iż

136 Skarżący nie posiadają tytułu prawnego do lokalu nr 11 przy ul. [...] w

137 W.,

138 - art. 45 ust 3 pkt 5 wspomnianej ustawy przez niesłuszne uznanie zasadności decyzji z

139 dnia [...]r.,

140 -art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe skonstruowanie uzasadnienia, polegające na

141 bezkrytycznym przyjęciu przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego uprzednio

142 przez organy administracji,

143 - art. 151 p.p.s.a. w zw. Z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż

144 Minister Obrony Narodowej prawidłowo uznał, że skarżący nie posiadają tytuł do

145 przedmiotowego lokalu, a skarżąca nie spełnia wymogów z art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o

146 zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, czego skutkiem było naruszenie art. 7,77,80 k.p.a.

147 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

148 W świetle art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

149 sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.",

150 skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie

151 tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także

152 właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym (por. J.P. Tarno, Prawo o

153 postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 469). W

154 szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania

155 podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i

156 uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego

157 rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez

158 sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem skarżącego, polegała niewłaściwa wykładnia lub

159 niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia

160 właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało

161 naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy

162 (treść orzeczenia) mogło ono mieć. W postępowaniu kasacyjnym, stosownie do art. 183

163 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi

164 kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

165 Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd

166 Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem

167 I OSK 399/16

168 prawidłowego ich określenia. Kontrola instancyjna orzeczeń sądów administracyjnych

169 pierwszej instancji w ramach postępowania kasacyjnego opiera się bowiem na ocenie

170 zasadności stawianych zarzutów kasacyjnych, zaś systemowe odczytanie art. 176 i art.

171 183 § 1 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może

172 rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (por.

173 np. wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r., II FSK 2076/10, wyrok NSA z 20 października

174 2016 r., I FSK 359/16, wyroki dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

175 Poczynienie powyższych uwag było niezbędne zważywszy na konstrukcję i

176 uzasadnienie rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Nie odpowiada ona w pełni wymogom z

177 art. 176 p.p.s.a.

178 Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w

179 art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia

180 prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe

181 zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie

182 treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe

183 zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu

184 faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. -

185 naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach,

186 co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na

187 tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia

188 na wynik sprawy.

189 Skoro w skardze kasacyjnej przytoczono zarzuty naruszenia prawa materialnego,

190 jak i naruszenia przepisów postępowania, Sąd II instancji przeszedł do ich rozpoznania,

191 w pierwszej kolejności rozpoznając zarzut pozwalający na ocenę, czy w postępowaniu

192 sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej

193 przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy.

194 Ustosunkowując się zatem do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia prawa

195 procesowego, podnieść należy, że norma art. 141 § 4 p.p.s.a. określa, że uzasadnienie

196 wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów

197 podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną

198 rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma

199 być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto

200 zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia

201 uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy

202 6

203 I OSK 399/16

204 charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy

205 to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę

206 do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności

207 administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała

208 miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.

209 Zdaniem Sądu odwoławczego, WSA w Warszawie sporządzając uzasadnienie

210 zakwestionowanego wyroku wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie uchybił

211 przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na

212 stwierdzenie, że uzasadnienie to zostało sporządzone w sposób prawidłowy, albowiem

213 obejmowało wszystkie elementy wskazane w tym przepisie. Fakt, że strona skarżąca

214 kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w

215 uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo

216 ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stan faktyczny został ustalony przez organy

217 administracyjne i zweryfikowany przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo.

218 Uzasadnienie jest spójne z rozstrzygnięciem oraz zawiera wskazania co do podstaw

219 prawnych i przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji.

220 Również podstawa prawna rozstrzygnięcia w jego motywach została, w ocenie

221 Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo wyjaśniona przez Sąd I instancji.

222 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zatem, wbrew zarzutom skargi

223 kasacyjnej, odniósł się do wszystkich zarzutów skargi precyzyjnie wyjaśniając w

224 okolicznościach tej sprawy podstawy zastosowania przepis art. 151 p.p.s.a. a więc

225 oddalenia skargi. Odmienne stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej co do

226 prawidłowości zastosowania w tej sprawie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługuje więc na

227 uwzględnienie.

228 Skarżący kasacyjnie podnieśli w skardze kasacyjnej na zarzut naruszenia

229 przepisów postępowania to jest: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

230 przez błędne przyjęcie, iż Minister Obrony Narodowej prawidłowo uznał, że skarżący

231 nie posiadają tytułu do przedmiotowego lokalu, a skarżąca nie spełnia wymogów z art.

232 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, czego skutkiem było naruszenie

233 art. 7, 77, 80 k.p.a.

234 Przede wszystkim skazać należy, że w drodze tak przedstawionego zarzutu

235 naruszenia przepisów postępowania nie można wyrokowi Sądu I instancji zarzucić

236 naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a. Przepis ten nie był, bowiem podstawą

237 rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok oddalający skargę, zatem

238 7

239 I OSK 399/16

240 podstawą prawną działania Sądu I instancji był art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1

241 lit. c) p.p.s.a.

242 Nadto zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest nieuzasadniony nie

243 tylko dlatego, że nie stanowił podstawy orzekania przez Sąd I instancji, ale również

244 dlatego, że ma on charakter wynikowy i w świetle powyższych wskazań nie było

245 podstaw do jego zastosowania. Również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151

246 p.p.s.a., który był podstawą orzekania w niniejszej sprawie jest nieuzasadniony, gdyż w

247 świetle okoliczności faktycznych i prawnych wykazanych w aktach sprawy został on

248 prawidłowo zastosowany.

249 Przechodząc do zarzutów natury merytorycznej, podkreślenia wymaga, że

250 kontrolowana decyzja Ministra została wydana w trybie nadzwyczajnym. Postępowanie

251 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym

252 środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej, i

253 stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1

254 k.p.a. Zatem celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie

255 istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym

256 postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a.

257 Warto w tym miejscu przypomnieć, iż organ wszczynający postępowanie w

258 sprawie nieważności decyzji, uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie

259 orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Skoro zatem

260 istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest

261 ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, nie zaś merytoryczna

262 kontrola podjętego w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcia, również Sąd pierwszej

263 instancji nie może prowadzić postępowania zmierzającego do skontrolowania legalności

264 merytorycznej kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji, a jedynie winien ocenić, czy

265 organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie wystąpiły bądź nie wystąpiły

266 przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie wniosek o

267 stwierdzenie nieważności decyzji oparty został na przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

268 W związku z tym stwierdzić należy, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty

269 mogą być rozważane jedynie w zakresie, który nie dotyczy meritum sprawy

270 administracyjnej, a jedynie oceny, czy zachodzi przesłanka nieważności wskazana w

271 art. 156 § 1 k.p.a.

272 Wskazać trzeba, że zgodnie z materianoprawną podstawą kwestionowanej w

273 trybie nadzwyczajnym decyzji był art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP

274 8

275 I OSK 399/16

276 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w brzmieniu

277 obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. (Dz. U. z 2005 r., nr 41, poz. 395 ze zm.),

278 zgodnie z którym, osoba zajmująca lokal mieszkalny, bez tytułu prawnego obowiązana

279 jest do jego opuszczenia (...) Rażącego naruszenia prawa skarżący upatrywali w fakcie

280 wydania decyzji z dnia [...]r., na mocy której prawo skarżącego do

281 kwatery stałej (przydzielone decyzją z dnia [...]r.) zostało zastąpione

282 przydziałem na czas pełnienia obowiązków służbowych na trenie garnizonu W.,

283 tj. przydziałem tymczasowej kwatery. Ww. decyzja, zdaniem stron skarżący, jest z mocy

284 prawa nieważna, tzn. nie obowiązuje w obrocie prawnym, co wskazuje, że skarżący

285 posiadają tytuł prawny do przedmiotowego lokalu na mocy decyzji z [...]r. o

286 przydziale kwatery stałej.

287 Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Rację ma bowiem Sąd I instancji,

288 który powołując się na pogląd NSA, że prawu administracyjnemu nie jest znana

289 konstrukcja bezwzględnej nieważności (nieważności z mocy prawa) decyzji dotkniętych

290 nawet kwalifikowanymi wadami prawnymi. Decyzja z dnia [...]r. o

291 przydziale tymczasowej kwatery pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki

292 prawne. Samo twierdzenie skarżących, że w ich ocenie, decyzja ta nosi znamiona

293 nieważności (ze względu na nie udzielenie przez nich zgody na zmianę decyzji z

294 [...]r.) nie wystarcza do tego, żeby ją wyeliminować z obrotu prawnego. Zatem zgodzić

295 się należało z Sądem I instancji, że brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu

296 rażącego naruszenia prawa przez organ w związku z zastosowaniem art. 37 a ustawy o

297 zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

298 Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 45

299 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do

300 30 czerwca 2010 r., który nakazywał zastosować odmienny tryb przymusowego

301 wykwaterowania wobec "emeryta i rencisty spełniającego kryteria do otrzymania

302 świadczenia z pomocy społecznej" (w takim wypadku organ kierował do sądu

303 powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego i orzeczenie o uprawnieniu do

304 otrzymania lokalu socjalnego). Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału

305 dowodowego, w stosunku do osób zamieszkałych w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul.

306 [...] w W. nie zachodziły przesłanki z art. 45 ust. 3 ww. ustawy. W tej

307 sytuacji nie sposób zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

308 oraz organom administracyjnym rażącego naruszenia art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o

309 zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2010 r.

310 I OSK 399/16

311 Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności skarżącej zostało wydane w dniu [...] r., czyli po wydaniu decyzji przez P. W. A. M. z [...]r. Zatem nie mogło mieć ono wpływu na wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie.

312 Podsumowując, w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali, że zachodzi

313 którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa 156 § 1

314 k.p.a.

315 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.

316 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł,

317 jak w sentencji

318 10