Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r., I OSK 3519/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r., I OSK 3519/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędzia NSA Elżbieta Kremer, Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Protokolant asystent sędziego Łukasz Sielanko, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. N. i B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1150/15 w sprawie ze skargi M. I. L., J. P. i I. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądza od skarżących M. I. L., J. P. i I. T. solidarnie na rzecz skarżących kasacyjnie M. N. i B. K. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 sierpnia

3 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1150/15, w sprawie ze skargi M. I. L. ,

4 J. P. i I. T. na decyzję Samorządowego Kolegium

5 Odwoławczego w W. z. dnia [...] r. nr [...]

6 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, działając na podstawie art. 145 § 1

7 pkt 1 lit. a oraz art. 145a § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami

8 administracyjnymi w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego

9 Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...];

10 w pkt [...] zobowiązał SKO w W. do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia

11 nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r.

12 L.dz. [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku

13 o przyznanie prawa własności czasowej do działki gruntu położonej w W. przy

14 dawnej ul. S. (obecnie [...]), oznaczonej nr Hip. [...] - w terminie

15 jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami

16 sprawy; w pkt 3 zasądził od SKO w W. na rzecz skarżących solidarnie kwotę

17 460 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

18 W uzasadnieniu Sądu I instancji stwierdzono, że SKO w W. , na wniosek

19 Spółki "L. M. " Sp. z 0.0. oraz K. Ł. - właścicieli lokali

20 w budynku położonym przy [...] w W. oraz współużytkowników

21 wieczystych nieruchomości gruntowej, wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia

22 nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r.

23 L.dz.[...] przywracającej byłym właścicielom gruntu przy ul. S. (obecnie

24 [...]) w W. termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa

25 własności czasowej do przedmiotowego gruntu oznaczonego nr hip. [...].

26 Po rozpatrzeniu powyższego wniosku SKO w W. decyzją z dnia [...]r. nr [...] stwierdziło nieważność powołanej decyzji z dnia

27 [...] r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja ta

28 utrzymana została w mocy decyzją tego organu z dnia [...] r. nr

29 [...].

30 2

31 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia

32 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1143/09, po rozpoznaniu skargi J. P. , I.

33 L. i I. T., stwierdził nieważność powyższych decyzji z powodu

34 skierowania ich do osób niebędących stronami postępowania.

35 Po ponownym przeprowadzeniu postępowania nadzorczego, SKO w W.

36 decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji

37 Prezydenta W. z dnia [...] r. przywracającej byłym

38 właścicielom termin na złożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do

39 przedmiotowego gruntu.

40 SKO decyzją z dnia [...] r. nr [...], na skutek wniosku

41 o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r.

42 W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że uregulowany w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia

43 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W.

44 (Dz.U. Nr 50, poz. 279), 6-miesięczny termin na złożenie wniosku o przyznanie prawa

45 własności czasowej, miał charakter terminu prawa materialnego o skutkach

46 prekluzyjnych. W przedmiotowej sprawie w terminie tym osoby uprawnione nie złożyły

47 takiego wniosku, a zatem niedopuszczalne było jego późniejsze przywrócenie. Tym

48 samym decyzja z dnia [...] r. wydana została z rażącym naruszeniem

49 prawa.

50 Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

51 w Warszawie wnieśli M. I. L., J. P. oraz I. T,

52 wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, względnie o uchylenie decyzji organu I i II

53 instancji. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucili:

54 - rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

55 postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i

56 bezzasadne przyjęcie, że powołana decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. narusza prawo w sposób rażący;

57 - naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie

58 wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

59 - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. rzez jego niewłaściwe i bezzasadne

60 zastosowanie poprzez utrzymanie w mocy rażąco naruszającej prawo decyzji

61 Kolegium z dnia [...] r.;

62 - rażące naruszenie art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP poprzez

63 przyjęcie takiej wykładni art. 156 § 1 k.p.a., która prowadzi do uznania za

64 dopuszczalne stwierdzanie nieważności, a tym samym wyeliminowanie z obrotu

65 3

66 prawnego, decyzji ostatecznych od 50 lat, co w konsekwencji prowadzi skarżących

67 do pozbawienia własności nieruchomości o wielkiej wartości;

68 - naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107

69 § 3 w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób

70 wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności;

71 - naruszenie art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka

72 i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) wskutek jego

73 niezastosowania, a przez to pozbawienie skarżących prawnie uzasadnionego

74 oczekiwania uzyskania efektywnego korzystania z nieruchomości stanowiącej

75 własność ich spadkodawcy.

76 Rozpatrując sprawę, WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1143/09

77 postanowił wystąpić z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, uznając, że

78 od odpowiedzi na pytanie prawne co do konstytucyjności art. 156 § 2 k.p.a. zależy

79 rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W kontekście okoliczności

80 rozpoznawanej sprawy powołany przepis budzi bowiem poważne wątpliwości co do

81 jego zgodności z Konstytucją RP.

82 Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, uznał,

83 że art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

84 administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w zakresie, w jakim nie wyłącza

85 dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem

86 prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą

87 nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

88 Polskiej.

89 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia

90 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1150/15, stwierdził, że w przedmiotowej sprawie

91 dla Sądu kluczowe znaczenie przy dokonaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji ma

92 stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 12 maja 2015 r.

93 sygn. akt P 46/13. Zawarte jest w nim stanowisko, że "W razie stwierdzenia przez

94 Trybunał zgodności zaskarżonej regulacji z Konstytucją, nastąpiłoby potwierdzenie

95 domniemania jej konstytucyjności. Sąd pytający byłby wówczas związany taką oceną.

96 Natomiast w razie stwierdzenia niekonstytucyjności zaskarżonej regulacji, wyrok

97 Trybunału miałby charakter wyroku zakresowego dotyczącego pominięcia

98 prawodawczego. Mimo że przedmiotem orzekania jest art. 156 § 2 k.p.a., to

99 stwierdzenie niekonstytucyjności rzutowałoby na sposób dokonywania wykładni art. 156

100 4

101 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Wyrok nie powodowałby wprawdzie zmiany normatywnej, ale

102 wskazywałby sądowi konstytucyjny sposób rozwiązania powstałej kwestii.

103 Wyrok stwierdzający niezgodność z Konstytucją nie oznaczałby derogacji art. 156

104 § 2 k.p.a. ani jego części. Wówczas nie wystąpiłyby typowe skutki stwierdzenia

105 niekonstytucyjności, które polegają na wydaniu przez sąd pytający orzeczenia

106 z pominięciem regulacji niezgodnej z Konstytucją. Stwierdzenie niekonstytucyjności

107 w zakresie pominięcia prawodawczego oznaczałoby jednak konieczność dokonania

108 przez sąd pytający wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

109 z uwzględnieniem sposobu ważenia zasad: praworządności (legalizmu),

110 bezpieczeństwa prawnego oraz zaufania obywatela do państwa (lojalności państwa).

111 Ważenie tych zasad stanowi podstawę dokonania wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

112 w zgodzie z Konstytucją. Inaczej mówiąc, wynik tego ważenia ma wpływ na sposób

113 rozumienia ustawowego wyrażenia "z rażącym naruszeniem prawa". Wyrok

114 stwierdzający niekonstytucyjność zaskarżonej regulacji otwierałby więc drogę do innej

115 wykładni art. 156 k.p.a. Z uwagi na kasacyjny charakter orzeczeń sądów

116 administracyjnych, sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia

117 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

118 z 2012 r. poz. 270), mógłby wówczas uchylić zaskarżone decyzje Samorządowego

119 Kolegium Odwoławczego w W.."

120 Sąd Wojewódzki podkreślił, iż wyrok stwierdzający niekonstytucyjność regulacji

121 zawartej w art. 156 § 2 k.p.a., w zakresie wskazanym w pytaniu, otworzył w niniejszej

122 sprawie możliwość dokonania takiej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., która oznacza, że

123 z uwagi na znaczny upływ czasu od daty wydania, decyzja o przywróceniu terminu do

124 złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, pomimo jej wadliwości, nie

125 może być uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, właśnie z

126 uwagi na znaczny upływ czasu od daty wydania decyzji Prezydenta W. z

127 dnia [...] r., która przyznała poprzednim właścicielom nieruchomości

128 [...] prawo do ubiegania się o jej zwrot, konstytucyjne zasady: praworządności

129 (legalizmu), bezpieczeństwa prawnego oraz zaufania obywatela do państwa (lojalności

130 państwa) wynikające z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stoją na

131 przeszkodzie wyeliminowaniu tej decyzji z obrotu prawnego i odebraniu następcom

132 prawnym poprzednich właścicieli przyznanej im ponad [...] lat temu ekspektatywy.

133 Należy mieć bowiem na uwadze, że przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 7

134 ust. 1 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W.,

135 umożliwiło byłym właścicielom nieruchomości zgłoszenie roszczenia o ustanowienie

136 praw do utraconych nieruchomości, pozwalających na dalsze z nich korzystanie,

137 podczas gdy upływ takiego terminu (w sytuacji jego uchybienia, bądź też odmowy jego

138 przywrócenia) powodował nieskuteczność dochodzenia roszczenia, skoro na jego

139 zgłoszenie wyznaczony został konkretny termin.

140 Zdaniem Sądu I instancji zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją

141 decyzji z dnia [...] r. SKO w W. dokonało błędnej wykładni przepisu art.

142 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dokonana przez organ wykładnia pojęcia "rażącego naruszenia

143 prawa" jest bowiem nie do zaakceptowania w zestawieniu z przywołanymi powyżej

144 zasadami konstytucyjnymi, co oznacza, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem

145 prawa materialnego, które wpłynęło na sposób rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a

146 P.p.s.a.).

147 WSA w Warszawie nadmienił, że zgodnie przy tym z treścią art. 145a § 1 P.p.s.a.

148 w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to

149 uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym

150 terminie decyzji lub postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej

151 rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Taka sytuacja

152 zdaniem Sądu I instancji ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Brak podstaw do

153 stwierdzenia nieważności decyzji o przywróceniu terminu do złożenia wniosku

154 o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu oznacza

155 konieczność wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji

156 o odmowie stwierdzenia nieważności tej decyzji.

157 B. K. i M. N. wnieśli do Naczelnego Sądu

158 Administracyjnego skargę kasacyjną od ww. wyroku z dnia 20 sierpnia 2015 r.

159 Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe

160 zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 156 § 2 k.p.a. oraz naruszenie prawa

161 procesowego, tj. art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, co miało

162 wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uchylenia prawidłowej decyzji SKO

163 w W. z dnia [...] r.

164 Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi

165 uczestników M. I. L. , J. P. i I. T. na decyzję

166 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr

167 [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

168 Zdaniem skarżących kasacyjnie dwukrotnie, bo [...] r. i [...] r., SKO w W. wydało decyzję opartą na przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,

169 6

170 stwierdzając rażące naruszenie prawa jako podstawę nieważności decyzji o

171 przywróceniu terminu do złożenia wniosku dekretowego.

172 W niniejszej sprawie stan prawny istniejący przed wyrokiem Trybunału

173 Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, nie uległ zmianie w stosunku

174 do stanu prawnego po wydaniu tego wyroku. Trybunał ustalił jedynie, że art. 156 § 2

175 k.p.a. winien ulec zmianom ustawodawczym. Uznał zatem, że art. 156 § 2 k.p.a. winien

176 mieć zastosowanie do niniejszej sprawy, ale po dokonaniu odpowiedniej zmiany

177 ustawodawczej tego przepisu, przy czym jednocześnie nie zakwestionował, że

178 wystąpiło w sprawie rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

179 W skardze kasacyjnej zwrócono uwagę, iż art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odnosi się

180 wyłącznie do stanu prawnego, w którym występuje rażące naruszenie prawa. Trzeba

181 rozróżnić pojęcie rażącego naruszenia prawa i stwierdzenia nieważności. Obecne

182 brzmienie art. 156 § 2 k.p.a. stanowi, że nie stwierdza się nieważności z przyczyn

183 wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. albo gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki

184 prawne. Gdy nie ma rażącego naruszenia prawa brak jest podstaw do zastosowania

185 art. 156 § 2 k.p.a. Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził niekonstytucyjności przepisu

186 art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy, nie

187 zakwestionował też w żadnym zakresie stwierdzenia SKO w W. o wystąpieniu

188 rażącego naruszenia prawa. Trybunał zajął się tylko zagadnieniem nieważności decyzji.

189 Gdyby przyjąć, że art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie ma w sprawie zastosowania ze

190 względu na brak rażącego naruszenia prawa, to wtedy nie miałby zastosowania art. 156

191 § 2 k.p.a. i Trybunał nie miałby podstaw, aby zająć się tym przepisem. Takie stanowisko

192 w zakresie wystąpienia rażącego naruszenia prawa wyraził WSA w Warszawie

193 w uzasadnieniu pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego (str. 4

194 uzasadnienia postanowienia z dnia 18 września 2013 r.), stwierdził, iż "...nie sposób

195 organowi nadzoru zarzucić błędne zastosowanie, czy wykładnię art.156 par. 1 pkt 2

196 kpa, ponieważ w orzecznictwie NSA prezentowane jest zgodne stanowisko, że 6-

197 miesięczny termin zgłoszenia wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy lub

198 prawa zabudowy...określony w art. 7ust. 1 Dekretu z 1945 r., jest terminem zawitym

199 prawa materialnego".

200 Zarówno WSA w Warszawie, jak i Trybunał Konstytucyjny przyznali istnienie

201 rażącego naruszenia prawa, ale Trybunał uznał, że zastosowanie art.156 § 2 k.p.a.

202 może nastąpić po zmianie ustawodawczej tego przepisu.

203 Inna jest sytuacja strony skarżącej, gdy stwierdzono brak rażącego naruszenia

204 prawa przy wydaniu decyzji, a inna gdy stwierdza się rażące naruszenie prawa, jeśli

205 7

206 chodzi o wyłączenie stwierdzenia nieważności decyzji. Nie można podzielić stanowiska

207 WSA w Warszawie, że SKO w W. dokonało błędnej wykładni przepisu art. 156

208 § 1 pkt 2 k.p.a., przyjmując wystąpienie rażącego naruszenia prawa przy przywróceniu

209 terminu do złożenia wniosku dekretowego.

210 Skarżący kasacyjnie zwrócili uwagę na naruszenie przez WSA obowiązującego

211 go przepisu art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych przy

212 sprawowaniu kontroli instancyjnej, która sprawowana jest pod względem zgodności

213 z prawem.

214 W świetle uzasadnienia pytania prawnego WSA, decyzje SKO w W. były

215 zgodne z prawem i Trybunał Konstytucyjny w niczym tych decyzji nie podważył. Tak

216 więc stwierdzenie WSA, że orzeczenie przywracające termin rażąco nie narusza prawa

217 pozostaje w kolizji z art. 1 ust. 2 p.u.s.a., jak również z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który

218 w niczym nie został podważony przez TK. Trybunał nie zakwestionował zgodności

219 przepisu z Konstytucją w niniejszej sprawie, a stwierdził, że de lege ferenda należałoby

220 wyłączyć możliwość stwierdzenia nieważności w takiej jak nasza sprawie, ale po

221 ustawodawczej zmianie przepisów.

222 M. I. L., J. P. oraz I. T. wnieśli

223 odpowiedzi na skargę kasacyjną domagając się jej oddalenia w całości jako

224 nieuzasadnionej oraz zasądzenia od skarżący kasacyjnie kosztów postępowania.

225 W ocenie uczestników skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw

226 i zmierza jedynie do dalszego przedłużenia postępowania. Zarzuty stawiane orzeczeniu

227 I instancji są całkowicie bezzasadne i opierają się na twierdzeniu, iż WSA nie miał

228 uprawnień do uchylenia decyzji SKO bowiem nie doszło do derogacji art 156 § 2 k.p.a.

229 Zdaniem uczestników postępowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego

230 stwierdzający niekonstytucyjność art 156 § 2 k.p.a. w zakresie opisanym w jego

231 sentencji ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki nie

232 powoduje zmiany normatywnej, nie oznacza derogacji przepisu. Stwierdzenie

233 niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę

234 obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia

235 możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym

236 naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja

237 była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. TK wskazuje na konieczność

238 dokonania takiej wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie

239 tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale

240 8

241 również z uwzględnieniem wynikających z art. 2 Konstytucji zasady pewności prawa

242 oraz zasady zaufania obywatela do państwa.

243 Trybunał wprost zaznaczył, jakie kroki może podjąć WSA w Warszawie w celu

244 wydania orzeczenia w tej konkretnej sprawie: "...w razie stwierdzenia

245 niekonstytucyjności zaskarżonej regulacji, wyrok Trybunału miałby charakter wyroku

246 zakresowego dotyczącego pominięcia prawodawczego. Mimo że przedmiotem

247 orzekania jest art 156 § 2 k.p.a., to stwierdzenie niekonstytucyjności rzutowałoby na

248 sposób dokonywania wykładni art 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Wyrok nie powodowałby

249 wprawdzie zmiany normatywnej, ale wskazywałby sądowi konstytucyjny sposób

250 rozwiązania powstałej kwestii...." oraz "...stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie

251 pominięcia prawodawczego oznaczałoby jednak konieczność dokonania przez sąd

252 pytający wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwzględnieniem

253 sposobu ważenia zasad: praworządności (legalizmu), bezpieczeństwa prawnego oraz

254 zaufania obywatela do państwa (lojalności państwa). Ważenie tych zasad stanowi

255 podstawę dokonania wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zgodzie z Konstytucją. Wynik

256 tego ważenia ma wpływ na sposób rozumienia ustawowego wyrażenia "z rażącym

257 naruszeniem prawa". Wyrok stwierdzający niekonstytucyjność zaskarżonej regulacji

258 otwierałby więc drogę do innej wykładni art. 156 k.p.a. Z uwagi na kasacyjny charakter

259 orzeczeń sądów administracyjnych sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b

260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mógłby wówczas

261 uchylić zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.".

262 Zdaniem uczestników postępowania z powyższego wynika, iż WSA w Warszawie

263 rozpoznając przedmiotową sprawę był zobowiązany do dokonania wykładni przepisu

264 art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwzględnieniem zasad

265 konstytucyjnych wymienionych w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja

266 2015 r. Trybunał wprost orzekł, że art 156 § 2 k.p.a. jest niezgodny z Konstytucją

267 w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji

268 wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ

269 czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, tak jak to miało

270 miejsce w przedmiotowej sprawie.

271 Trybunał wskazał, iż niezbędne jest ustanowienie odpowiednich granic

272 dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji, co wcześniej podkreślił w wyroku

273 z 28 lutego 2012 r. o sygn. K 5/11. Trwałość decyzji organów władzy publicznej nie

274 może być pozorna. Taka pozorność występowałaby nie tylko, jeżeli ustawodawca nie

275 przewidywałby ograniczeń wzruszalności ostatecznych decyzji, ale również jeżeli

276 9

277 ograniczenia te nie są wystarczające dla zachowania zasady zaufania obywatela do

278 państwa i zasady pewności prawa. Ustawodawca nie może z jednej strony deklarować

279 trwałości decyzji z uwagi na jej ostateczność, a z drugiej strony przewidywać,

280 nieograniczoną terminem, możliwość wzruszania decyzji, na podstawie której strona

281 nabyła prawo lub ekspektatywę. W szczególności występuje to w razie powołania się na

282 otwartą i nieostrą przesłankę (wadę) "rażącego naruszenie prawa", która w istocie

283 dopełniająco obejmuje sytuacje rażącego naruszenia prawa inne niż te, które zostały

284 wyraźnie opisane w pozostałej części wyliczenia zawartego w art. 156 § 1 k.p.a.

285 Dokonywanie oceny rażącego naruszenia prawa po upływie kilkudziesięciu lat po

286 wydaniu decyzji, w powiązaniu z nieostrością tej przesłanki, rodzi ponadto możliwość

287 zarzucania wywołania takiej wadliwości organom administracyjnym, którym —

288 w momencie ich działania, a nie z obecnej perspektywy — niekiedy trudno w istocie

289 postawić zarzut rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji. W art 156 § 1 pkt

290 2 k.p.a. jest mowa o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ale w praktyce

291 podczas oceny tej przesłanki, która dokonywana jest w późniejszym momencie,

292 uwzględniany jest dorobek orzeczniczy, który powstał po wydaniu decyzji. Dotyczy to w

293 szczególności sytuacji, w której obecna interpretacja stosowanych wówczas przez

294 organ przepisów np. została ugruntowana w orzecznictwie sądowym po kilkudziesięciu

295 latach, co miało miejsce odnośnie do charakteru terminu przewidzianego w art 7 ust 1

296 dekretu warszawskiego i braku możliwości jego przywrócenia.

297 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż artykuł 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie

298 wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym

299 naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja

300 była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art 2 Konstytucji RP.

301 Wydając rozstrzygnięcie o charakterze zakresowym, umożliwił WSA w Warszawie

302 dokonanie własnej wykładni powyższych przepisów zgodnie z jego interpretacją zasad

303 konstytucyjnych. To sposób tej interpretacji stanowi podstawę skargi kasacyjnej

304 M. N. i B. K., co czyni ją bezzasadną. Skarżący

305 kasacyjnie w istocie kwestionują, że WSA w Warszawie dokonało własnej wykładni

306 art. 156 § 2 w związku z art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z Konstytucją, co spowodowało

307 uchylenie decyzji SKO w W. .

308 10

309 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

310 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

311 Zgodnie z art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

312 przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej

313 jako P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi

314 kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność

315 postępowania określone w art. 183 §2 P.p.s.a. Oznacza to, że postępowanie kasacyjne

316 oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sadu Administracyjnego granicami

317 skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia, wskazanymi w tej skardze. Sąd ten,

318 w odróżnieniu od Sądu I instancji, nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu

319 prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Bada natomiast zasadność

320 przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest zatem określony

321 i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej

322 zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, z wyjątkiem przesłanek

323 nieważności. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego

324 nie wystąpiły. Tym samym sprawa podległa rozpoznaniu w granicach zgłoszonych

325 zarzutów kasacyjnych.

326 Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156

327 § 1 pkt 2 k.p.a oraz art. 156 § 2 k.p.a, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

328 Podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe

329 zastosowanie wskazanych w zarzucie przepisów wymaga przypomnienia kwestii

330 następującej. Mianowicie, że zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez

331 niewłaściwe zastosowanie polega na zarzuceniu tzw. błędu subsumpcji, tj. gdy ustalony

332 w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający

333 stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innymi słowy, zarzut

334 niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się

335 z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie

336 zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy

337 prawnej, która, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, powinna być zastosowana

338 w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie

339 prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest, jako sytuacja polegająca albo na

340 bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumpcji popełnionego przez organ administracyjny,

341 albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu

342 (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II GSK 113/16, CBOSA).

343 ii

344 Przez błędną wykładnię przepisu prawa materialnego należy natomiast rozumieć

345 niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu, mylne zrozumienie jego treści lub

346 znaczenia, a zatem niewłaściwą interpretację normy prawnej, która nie odpowiada

347 żadnej z dopuszczalnych reguł wykładni prawa. Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut

348 błędnej wykładni, strona obowiązana jest przedstawić, jak dany przepis prawa winien

349 być odczytywany oraz dlaczego przyjęta przez sąd I instancji interpretacja przepisu jest

350 nieprawidłowa (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 626/15, LEX

351 nr 219 0996).

352 Z przytoczonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji wynika, że jej

353 autor w istocie kwestionuje niewłaściwą wykładnię wskazanych przepisów. W skardze

354 kasacyjnej podniesiono bowiem, iż "nie można podzielić stanowiska WSA w Warszawie,

355 że SKO w W. dokonało błędnej wykładni przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

356 przyjmując wystąpienie rażącego naruszenia prawa przy przywróceniu terminu do

357 złożenia wniosku dekretowego."

358 Istotną sporu jest zatem to, czy Sąd I instancji trafnie uznał, że organy dokonały

359 błędnej wykładni pojęcia "rażącego naruszenia prawa", przyjmując jego istnienie. Sąd

360 Wojewódzki uznał bowiem, iż w sytuacji, gdy z uwagi na znaczny upływ czasu od daty

361 wydania decyzji o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa

362 własności czasowej, decyzja ta, pomimo jej wadliwości, nie może być uznana za

363 wydaną z rażącym naruszeniem prawa.

364 Rozważenie tej kwestii wymaga przypomnienia, iż w powoływanym wyroku

365 Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, Trybunał orzekł

366 "Art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

367 administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) w zakresie, w jakim nie wyłącza

368 dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem

369 prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą

370 nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

371 Polskiej". W uzasadnieniu zaś wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że wyrok

372 stwierdzający niekonstytucyjność art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie opisanym w sentencji

373 ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki nie powoduje zmiany

374 normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu. Stwierdzenie

375 niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę

376 obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia

377 możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym

378 naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja

379 była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Trybunał wskazuje na konieczność

380 12

381 dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko

382 z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale

383 również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa

384 oraz zasady zaufania obywatela do państwa.

385 Zarówno z sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jak i uzasadnienia

386 jednoznacznie wynika, jaki jest charakter przedmiotowego wyroku. Jest to wyrok

387 o charakterze zakresowym, który nie powoduje zmiany stanu normatywnego, stanu

388 prawnego, wyrok ten nie deroguje przepisu art.156 § 2 k.p.a. z systemu prawa, lecz

389 nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia zakresu stosowania powołanego

390 przepisu. Dodać należy, iż kwestia charakteru prawnego tego wyroku Trybunału była

391 również rozważana przez Naczelny Sąd Administracyjny w związku ze skargami

392 o wznowienie postępowania sądowego, w których jako przesłanką wznowieniową

393 wskazywano właśnie ten wyrok Trybunału Konstytucyjnego. NSA między innymi w

394 wyrokach z dnia: 1 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2632/15, z dnia 16 marca 2016 r.,

395 sygn. akt I OSK 2631/15 oddalał skargi, wskazując, że skutkiem wyroku Trybunału nie

396 jest zmiana stanu normatywnego.

397 W takich okolicznościach należy rozważyć, czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego

398 z dnia 12 maja 2015 r., P 46/13, ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

399 Pewną wskazówką, może być fragment uzasadnienia wyroku, w którym Trybunał

400 wskazuje na konieczność dokonania przez sąd pytający wykładni art. 156 § 2 w związku

401 z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności,

402 przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2

403 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa.

404 I tak Trybunał stwierdził, iż; "Wyrok stwierdzający niezgodność z Konstytucją nie

405 oznaczałby derogacji art. 156 § 2 k.p.a. ani jego części. Wówczas nie wystąpiłyby

406 typowe sutki stwierdzenia niekonstytucyjności, które polegają na wydaniu przez sąd

407 pytający orzeczenia z pominięciem regulacji niezgodnej z Konstytucją. Stwierdzenie

408 niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego, oznaczałoby jednak

409 konieczność dokonania przez sąd pytający wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156

410 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwzględnieniem sposobu ważenia zasad: praworządności (legalizmu),

411 bezpieczeństwa prawnego praz zaufania obywatela do państwa (lojalności państwa).

412 Ważenie tych zasad stanowi podstawę dokonania wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

413 w zgodzie z Konstytucją. Inaczej mówiąc, wynik tego ważenia ma wpływ na sposób

414 rozumienia ustawowego wyrażenia »z rażącym naruszeniem prawa«". Wyrok

415 stwierdzający niekonstytucyjność zaskarżonej regulacji, otwierałby więc drogę do innej

416 wykładni art. 156 k.p.a. Z uwagi na kasacyjny charakter orzeczeń sądów

417 13

418 administracyjnych, sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia

419 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

420 z 2002 r. poz. 270), mógłby wówczas uchylić zaskarżone decyzje Samorządowego

421 Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: Kolegium)."

422 Ponadto Trybunał wskazał, iż: "Mimo, że przedmiotem orzekania jest art. 156 § 2

423 k.p.a., to stwierdzenie niekonstytucyjności rzutowałoby na sposób dokonywania wykładni

424 art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Wyrok nie powodowałby wprawdzie zmiany normatywnej,

425 ale wskazywałby sądowi konstytucyjny sposób rozwiązania powstałej kwestii."

426 Z przywołanych wywodów wynika, iż Trybunał Konstytucyjny uznał, że w sprawie,

427 w której zostało zadane pytanie prawne, Sąd Wojewódzki, który był sądem pytającym,

428 będzie zobowiązany dokonać wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

429 Sąd I instancji był zatem uprawniony do dokonania wykładni przepisów z

430 uwzględnieniem wskazanych zasad konstytucyjnych, po stwierdzeniu ich

431 niekonstytucyjności przez Trybunał. Dlatego też nie można podzielić poglądu zawartego

432 w skardze kasacyjnej, iż wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie upoważniał

433 Sądu I instancji do dokonywania wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

434 Kolejnym zagadnieniem jest kwestia oceny wykładni przepisu art. 156 § 1 pkt 2

435 k.p.a., przyjętej przez Sąd I instancji. Sąd ten uznał, że z uwagi na znaczny upływ czasu

436 od daty wydania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r.,

437 konstytucyjne zasady: praworządności (legalizmu), bezpieczeństwa prawnego oraz

438 zaufania obywatela do państwa (lojalności państwa) wynikające z art. 2 Konstytucji RP,

439 stoją na przeszkodzie wyeliminowaniu tej decyzji z obrotu prawnego i odebraniu

440 następcom prawnym poprzednich właścicieli, przyznanej im ponad [...] lat temu,

441 ekspektatywy. Dokonana przez organ wykładnia pojęcia "rażącego naruszenia prawa"

442 jest, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie do zaakceptowania w zestawieniu

443 z przywołanymi powyżej zasadami konstytucyjnymi, co oznacza, że decyzje te wydane

444 zostały z naruszeniem prawa materialnego, które wpływało na sposób rozstrzygnięcia

445 (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.).

446 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonując

447 wykładni pojęcia "rażącego naruszenia prawa", nie odniósł się w sposób należyty do

448 okoliczności faktycznych sprawy.

449 Rozważając, czy nie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP i wynikających

450 z niego zasad nie można tego uczynić w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy,

451 albowiem to te indywidualne charakterystyczne dla danej sprawy okoliczności mogą

452 prowadzić do różnych wniosków. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem postępowania

453 14

454 nadzwyczajnego była decyzja z dnia [...] r., którą przywrócono byłym

455 właścicielom gruntu termin do złożenia wniosku z art. 7 dekretu. A więc przedmiotem

456 postępowania nadzwyczajnego nie była decyzja, z której wynikałoby nabycie określonego

457 prawa przez adresata decyzji. Złożenie wniosku dekretowego z zachowaniem terminu

458 z art. 7 dekretu nie oznaczało, że wnioskodawca uzyska określone prawa do gruntu,

459 albowiem nabycie takiego prawa uzależnione było od spełnienia przesłanek

460 materialnoprawnych określonych w dekrecie. Stąd też bezsporne jest, że adresatowi

461 decyzji z [...] r. nie przysługiwało żadne prawo podmiotowe do gruntu,

462 ani nie posiadał maksymalnie ukształtowanej ekspektatywy nabycia tego prawa,

463 albowiem nabycie prawa do gruntu na podstawie dekretu z całą pewnością nie

464 następowało ex lege z chwilą złożenia wniosku. Należy bowiem odróżnić ekspektatywę

465 prawną od czysto faktycznej nadziei, czy też szansy, perspektywy nabycia prawa

466 podmiotowego. Złożenie odpowiedniego wniosku dekretowego przez poprzednika

467 prawnego skarżących kasacyjnie stanowiło niewątpliwie przejaw jego woli nabycia

468 określonego prawa do gruntu, było jednak tylko pierwszym, otwierającym postępowanie

469 w sprawie, etapem. Zbadania zaś i ustalenia wymagały przesłanki dekretowe, od

470 których zależało nabycie prawa do gruntu.

471 Warto też zwrócić uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia

472 16. marca 2016 r. wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 1307/14 wyraził pogląd

473 o konieczności czynienia rozważań w kwestii naruszenia zasad konstytucyjnych

474 z uwzględnieniem indywidualnych charakterystycznych dla danej sprawy okoliczności

475 faktycznych. Sąd ten stanął również na stanowisku, iż adresatowi decyzji

476 przywracającej termin do złożenia wniosku z art. 7 dekretu nie przysługiwała

477 maksymalnie ukształtowana ekspektatywa nabycia prawa podmiotowego do gruntu.

478 Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje i podziela.

479 W świetle powyższych rozważań zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw.

480 z art. 156 § 2 k.p.a. zasługuje na uwzględnienie.

481 Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd Wojewódzki dokona wykładni pojęcia

482 "rażącego naruszenia prawa" z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy,

483 stosując się do poglądów prawnych wyrażonych w uzasadnieniu niniejszego

484 orzeczenia.

485 W skardze kasacyjnej zawarto nadto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji

486 art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez uchylenie

487 prawidłowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia

488 [...]r.

489 15

490 W tej sytuacji wyjaśnić należy, że przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju

491 sądów administracyjnych jest przepisem prawa ustrojowego. Jego treść wyjaśnia

492 funkcje pełnione przez sądy administracyjne. Nie jest to przepis, który regulowałby

493 postępowanie przed sądem administracyjnym. Z tej przyczyny przepis ten, co do

494 zasady, nie mieści się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2

495 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd

496 Administracyjny mógłby ewentualnie naruszyć powołany przepis, odmawiając

497 rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź

498 rozpoznając ją ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności

499 z prawem. Taka jednak sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Nie jest zaś

500 uchybieniem powołanemu przepisowi dokonanie kontroli legalności czynności organu,

501 jeżeli kontrola ta nie odniosła zamierzonego przez skarżących kasacyjnie rezultatu

502 (pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca

503 2007 r., sygn. akt I OSK 1025/06 czy z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 1047/06).

504 Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że Wojewódzki

505 Sąd Administracyjny w Warszawie działał w rozpatrywanej sprawie w zakresie swojej

506 kognicji i stosował przy kontroli zaskarżonej czynności kryterium legalności. Zarzut

507 naruszenia art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych okazał się

508 zatem niezasadny.

509 Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie

510 art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił

511 zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego

512 rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203

513 pkt 2 P.p.s.a.

514 16