Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r., I OSK 2760/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r., I OSK 2760/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1768/14 w sprawie ze skargi Z.F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 17 lipca 2014 r. nr [..] w przedmiocie nakazu usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 1768/14, Wojewódzki

3 Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę Z.F. na

4 decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 17 lipca 2014 r.

5 nr [..] w przedmiocie nakazu usunięcia uchybień w

6 procesie przetwarzania danych osobowych.

7 Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Z.F. zwrócił

8 się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ze skargą na

9 nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Sąd

10 Rejonowy Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie. Zarzucił, że toczące się w

11 jego sprawie postępowanie o pomówienie (sygn. akt V K 577/11) prowadzone jest

12 przez Sąd jako jawne, co stanowi naruszenie art. 359 ustawy z dnia 6 czerwca 1997

13 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.). Ponadto

14 przewodniczący wbrew ciążącej na nim powinności wynikającej z art. 362 Kpk, nie

15 pouczył obecnych na sali rozpraw o obowiązku zachowania w tajemnicy okoliczności

16 ujawnionych na rozprawie toczącej się z wyłączeniem jawności i nie uprzedził o

17 skutkach niedopełnienia takiego obowiązku.

18 Wniósł w związku z tym o stwierdzenie naruszenia przez sędziego Sądu

19 Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie G. T. ustawy o

20 ochronie danych osobowych oraz "zlikwidowanie" stanu niezgodnego z prawem

21 poprzez zobowiązanie Sądu do udzielenia wszystkim obecnym na sali rozpraw, na

22 wszystkich posiedzeniach w sprawie V K 577/11 pouczenia określonego w art. 359

23 Kpk, a nadto złożenie przez Generalnego Inspektora stosownego zawiadomienia o

24 podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

25 Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją nr [..] z dnia 3 marca 2014 r., na podstawie art. 12 pkt 2 i art. 22

26 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r., Nr

27 101, poz. 926 ze zm.), odmówił uwzględnienia wniosku.

28 We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z.F. zarzucił

29 organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że sprawa o sygn.

30 akt V K 577/11 prowadzona była niejawnie. Podniósł, że nie żąda od Generalnego

31 Inspektora kontroli prawidłowości stosowania prawa materialnego i procesowego

32 przez Sąd. Wskazał, iż fakt naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych

33 2

34 Sygn. akt i OSK 2760/15

35 osobowych podczas prowadzenia sprawy o sygn. akt V K 577/11, jest odrębną

36 sprawą od sprawy o pomówienie. Nadto stwierdził, że z art. 304 § 2 Kpk wynika

37 obowiązek GIODO zgłoszenia o stwierdzeniu podejrzenia popełnienia przestępstwa.

38 Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją nr [..] z dnia 17 lipca 2014 r" na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z

39 dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r.,

40 poz. 267) oraz art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych, utrzymał

41 w mocy zaskarżoną decyzję.

42 W uzasadnieniu wskazał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie

43 pozwala na przyjęcie, że postępowanie w sprawie o sygn. akt V K 577/11 było

44 prowadzone przez Sąd jako jawne. W treści protokołów rozpraw jednoznacznie

45 bowiem wskazano, iż rozprawy toczyły się z wyłączeniem jawności. Natomiast

46 wynikający z art. 362 Kpk obowiązek pouczenia o zachowaniu w tajemnicy

47 okoliczności ujawnionych na rozprawie toczącej się z wyłączeniem jawności i

48 uprzedzeniu o skutkach niedopełnienia tego obowiązku, jest konsekwencją, a nie

49 podstawą niejawności rozprawy.

50 Organ ponownie podniósł, że nie może wkraczać w kompetencje zastrzeżone

51 zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa dla innych podmiotów. Władny jest

52 jedynie ocenić zgodność przetwarzania danych osobowych z przepisami o ochronie

53 danych osobowych. Nie oznacza to jednak kompetencji do dokonywania

54 merytorycznej oceny poprawności czynności procesowych podejmowanych przez

55 podmioty działające na podstawie odrębnych przepisów w prowadzonych przez nie

56 postępowaniach, a w niniejszej sprawie w ramach toczącego się postępowania

57 karnego regulowane przez przepisy Kpk. Obowiązek pouczenia o obowiązku

58 zachowania w tajemnicy okoliczności niejawnych na rozprawie toczącej się z

59 wyłączeniem jawności i uprzedzeniu o skutkach niedopełnienia tego obowiązku, jest

60 regulowany przez przepisy postępowania karnego przed sądem, a zdaniem GIODO,

61 ocena prawidłowości postępowania w tym zakresie powinna być dokonywana w

62 ramach postępowania sądowego, a nie administracyjnego.

63 Odnosząc się do żądania skierowania przez Generalnego Inspektora

64 zawiadomienia o podejrzemiu popełnienia przestępstwa organ powtórzył, że nie

65 następuje to na wniosek osób zainteresowanych, w szczególności nie przewiduje go

66 wbrew opinii strony, art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Skierowanie

67 zawiadomienia nie jest bowiem środkiem służącym przywróceniu stanu zgodnego z

68 3

69 Sygn. akt I OSK 2760/15

70 prawem, którego zastosowania może domagać się osoba inicjująca postępowanie

71 przed GIODO.

72 Generalny Inspektor stwierdził, że jeżeli strona uważa, iż doszło do

73 popełnienia czynu zabronionego określonego w ustawie o ochronie danych

74 osobowych, powinna wystąpić do organów ścigania ze stosownym zawiadomieniem.

75 Taki obowiązek wynika bowiem z art. 304 § 1 Kpk.

76 W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

77 w Warszawie Z.F. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie

78 poprzedzającej ją decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego

79 rozpatrzenia, a nadto o zwrot kosztów postępowania.

80 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości

81 swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne i prawne.

82 Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

83 W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że podstawowymi zadaniami

84 Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wynikającymi z przepisu art.

85 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j-t. Dz.U. z 2014

86 r., poz. 1182 ze zm.), dalej "uodo", są m.in.: kontrola zgodności przetwarzania

87 danych z przepisami o ochronie danych osobowych (pkt 1) oraz wydawanie decyzji

88 administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o

89 ochronie danych osobowych (pkt 2). Natomiast stosownie do treści art. 18 ust. 1

90 uodo, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny

91 Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji

92 administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w

93 szczególności:

94 1) usunięcie uchybień,

95 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub

96 nieudostępnienie danych osobowych,

97 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone

98 dane osobowe,

99 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego,

100 5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom,

101 6) usunięcie danych osobowych.

102 4

103 Sygn. akt I OSK 2760/15

104 W myśl art. 6 ust. 1 uodo, w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się

105 wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania

106 osoby fizycznej.

107 W literaturze wskazuje się, iż użycie zwrotu "wszelkie informacje" służy

108 podkreśleniu, że w grę wchodzą informacje odnoszące się do każdego aspektu

109 osoby, jej stosunków osobistych i rzeczowych, jej życia zawodowego, prywatnego,

110 wykształcenia, wiedzy, cech charakteru. Nie ma znaczenia, w jakiej roli występuje w

111 danym przypadku osoba (np. członka rodziny, członka grupy zawodowej czy

112 przedsiębiorcy) (zob. J.Barta, P.Fajgielski, R. Markiewicz. Ochrona danych

113 osobowych. Komentarz, 5 wydanie, wyd. Lex, Warszawa 2011, s. 339).

114 Zdaniem Sądu I instancji, nie ulega zatem wątpliwości, iż informacje o

115 skarżącym, ujawnione w toku postępowania sądowego w sprawie o pomówienie

116 (sygn. akt V K 577/11) przed Sądem Rejonowym Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w

117 Szczecinie, w którym występował on w charakterze oskarżyciela prywatnego,

118 stanowią dane osobowe.

119 Dalej Sąd wskazał, iż jak wynika z przepisu art. 359 pkt 2 ustawy z dnia 6

120 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), dalej

121 "Kpk", niejawna jest rozprawa, która dotyczy sprawy o pomówienie lub znieważenie;

122 na wniosek pokrzywdzonego rozprawa odbywa się jednak jawnie. Zgodnie zaś z

123 przepisem art. 362 Kpk, przewodniczący poucza obecnych o obowiązku zachowania

124 w tajemnicy okoliczności niejawnych na rozprawie toczącej się z wyłączeniem

125 jawności i uprzedza o skutkach niedopełnienia tego obowiązku.

126 Sąd I instancji stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, rozprawy w

127 sprawie karnej o sygn. akt V K 577/11, toczyły się z wyłączeniem jawności, co

128 potwierdzają wyjaśnienia Prezesa Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i

129 Zachód, a w szczególności załączone kopie protokołów rozprawy. W powyższych

130 protokołach brak jest jednocześnie adnotacji o pouczeniu określonym w art. 362 Kpk.

131 Tym niemniej zarzut niewywiązania się przewodniczącego Sądu z konieczności

132 pouczenia osób uczestniczących w rozprawie o obowiązku zachowania w tajemnicy

133 okoliczności ujawnionych na rozprawie toczącej się z wyłączeniem jawności i

134 uprzedzenia o skutkach niedopełnienia tego obowiązku, a więc obowiązku

135 nałożonego przepisem procedury karnej, nie uzasadnia wydania przez organ decyzji

136 na podstawie art. 18 ust. 1 uodo.

137 5

138 Sygn. akt I OSK 2760/15

139 Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu, potwierdzone w

140 orzecznictwie, że Generalny Inspektor nie może wkraczać w kompetencje

141 zastrzeżone przepisami prawa dla innych podmiotów.

142 W ocenie Sądu I instancji, nieuprawniona jest również argumentacja

143 skarżącego, uzasadniająca żądanie skierowania przez Generalnego Inspektora

144 zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do właściwych organów

145 ścigania. Sąd wskazał przy tym, że Generalny Inspektor, stosownie do treści art. 19

146 uodo, kierując do organu powołanego do ścigania przestępstw zawiadomienie o

147 popełnieniu przestępstwa jedynie w razie stwierdzenia, że działanie lub zaniechanie

148 kierownika jednostki organizacyjnej, jej pracownika lub innej osoby fizycznej będącej

149 administratorem danych wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w ustawie.

150 Takiej zaś okoliczności GIODO w niniejszej sprawie nie stwierdził, o czym świadczy

151 w szczególności odmowa uwzględnienia wniosku skarżącego. Ponadto Sąd

152 podkreślił, że skierowanie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa nie

153 jest środkiem, którego zastosowania może skutecznie domagać się osoba, której

154 wniosek wszczyna postępowanie w przedmiocie ochrony danych osobowych.

155 Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę

156 kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Z.F.,

157 zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa

158 materialnego tj.

159 1) art. 19 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w

160 zw. z art. 304 § 2 K.p.k. poprzez jego niewłaściwą interpretację wyrażającą się w

161 przyjęciu, iż Generalny Inspektor Danych Osobowych nie ma prawnego obowiązku

162 złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa w sytuacji, gdy o popełnieniu

163 takiego przestępstwa zawiadamia podmiot inicjujący postępowanie w przedmiocie

164 ochrony danych osobowych.

165 W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w

166 całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi

167 Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według

168 norm przepisanych.

169 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że nie sposób zgodzić

170 się z Sądem I instancji, iż w sytuacji gdy osoba inicjująca postępowanie w trybie

171 ustawy o ochronie danych osobowych domaga się złożenia przez Generalnego

172 Inspektora Danych Osobowych zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, ocena co

173 6

174 Sygn. akt I OSK 2760/15

175 do celowości złożenia takiego zawiadomienia należy wyłącznie do organu. Wypada

176 zwrócić uwagę, iż w interpretacji Sądu I instancji obowiązek przewidziany w art. 19

177 ustawy miałby wymiar postulatu skierowanego do Generalnego Inspektora Danych

178 Osobowych, który nie podlegałby w tym zakresie jakiejkolwiek kontroli, w tym kontroli

179 ze strony podmiotu inicjującego postępowanie w przedmiocie ochrony danych

180 osobowych. Odczytanie art. 19 ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 304 §

181 2 K.p.k. wymaga stwierdzenia, iż w sytuacji podejrzenia popełnienia przestępstwa,

182 organ nie dysponuje swobodą w zakresie zawiadomienia organów ścigania, lecz

183 musi takie zawiadomienie złożyć. Należy przy tym wyraźnie odróżnić obowiązek

184 przewidziany w art. 304 § 2 K.p.k. od społecznego obowiązek zawiadomienia

185 określonego w art. 304 § 1 k.p.k. O ile bowiem drugi z wymienionych obowiązków ma

186 jedynie wymiar "moralny" i co do zasady jego wykonanie nie zostało, poza

187 przypadkami przewidzianymi w kodeksie karnym, obostrzone sankcjami, to

188 niewypełnienie prawnego obowiązku określonego w art. 304 § 2 K.p.k. naraża na

189 odpowiedzialność karną z art. 231 § 1 K.k. W tym stanie rzeczy brak złożenia

190 zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez skarżącego nie znosi takiego

191 obowiązku po stronie organu. Tym samym społeczny obowiązek zawiadomienia o

192 przestępstwie przez skarżącego nie może poprzedzać, wyłączać lub w jakikolwiek

193 sposób ograniczać prawnego obowiązku leżącego po Stroniu instytucji państwowej,

194 jaką jest GIODO.

195 W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

196 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

197 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

198 Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje

199 sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie

200 nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

201 Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd

202 Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174

203 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1)

204 naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe

205 zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło

206 mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

207 7

208 Sygn. akt I OSK 2760/15

209 Strona skarżąca podniosła zarzuty dotyczące naruszenia tylko prawa

210 materialnego, tj. art. 19 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych

211 osobowych w zw. z art. 304 § 2 K.p.k. poprzez jego niewłaściwą interpretację

212 wyrażającą się w przyjęciu, iż Generalny Inspektor Danych Osobowych nie ma

213 prawnego obowiązku złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa w sytuacji,

214 gdy o popełnieniu takiego przestępstwa zawiadamia podmiot inicjujący postępowanie

215 w przedmiocie ochrony danych osobowych.

216 W pierwszej kolejności należy wskazać, że strona może domagać się od

217 Generalnego Inspektora w administracyjnych formach postępowania wyłącznie

218 podjęcia działań określonych w art. 18 ust. 1 ustawy, w myśl którego w przypadku

219 naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu

220 lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje

221 przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: 1) usunięcie uchybień,

222 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie

223 danych osobowych, 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających

224 zgromadzone dane osobowe; 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do

225 państwa trzeciego, 5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom,

226 6) usunięcie danych osobowych; oraz może składać tylko takie wnioski, które mogą

227 być rozpatrzone przez wydanie decyzji administracyjnej.

228 Zgodnie natomiast z art. 19 ustawy o ochronie danych osobowych, w razie

229 stwierdzenia, że działanie lub zaniechanie kierownika jednostki organizacyjnej, jej

230 pracownika lub innej osoby fizycznej będącej administratorem danych wyczerpuje

231 znamiona przestępstwa określonego w ustawie, Generalny Inspektor kieruje do

232 organu powołanego do ścigania przestępstw zawiadomienie o popełnieniu

233 przestępstwa, dołączając dowody dokumentujące podejrzenie.

234 Wnioskodawca dochodzący przed GIODO ochrony swych praw może się

235 domagać, jak prawidłowo wskazał organ i Sąd I instancji, podjęcia działań

236 określonych w art. 18 u.o.d.o. Wydanie decyzji administracyjnej następuje po

237 przeprowadzeniu przez GIODO postępowania administracyjnego i stwierdzeniu

238 naruszenia przepisów u.o.d.o. Decyzja administracyjna rozstrzyga bowiem co do

239 istoty indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej. Ustalenia dokonane

240 przez GIODO w postępowaniu prowadzonym w zakresie zgodności z prawem

241 przetwarzania danych osobowych stanowią podstawę rozstrzygnięcia w formie

242 decyzji administracyjnej.

243 8

244 Sygn. akt I OSK 2760/15

245 Natomiast obowiązek GIODO wynikający z art. 19 u.o.d.o. nie stanowi

246 podstawy do skutecznego domagania się przez skarżącego podjęcia działania

247 określonego w tym przepisie, które to działanie organu nie przybiera formy

248 administracyjno-prawnej. Stwierdzenie podstaw do zastosowania art. 19 u.o.d.o.

249 należy wyłącznie do GIODO.

250 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd

251 NSA wyrażony w wyroku z dnia 19 listopada 2011 r., sygn. akt II SA 2702/00,

252 zgodnie z którym osoba dochodząca ochrony swych praw w trybie ustawy o ochronie

253 danych osobowych nie jest podmiotem postępowania obliczonego na wydanie

254 decyzji o zawiadomieniu stosownego organu o przestępstwie w zakresie

255 przetwarzania danych osobowych i nie może się tego domagać od GIODO w

256 administracyjno - prawnych formach tego postępowania. Przepis art. 19 ustawy nie

257 daje bowiem stronie roszczenia w tym względzie.

258 W przypadku, gdy ustalenia faktyczne poczynione w sprawie będą wskazywać

259 na to, iż działanie lub zaniechanie administratora danych nosi znamiona

260 przestępstwa, GIODO ma obowiązek skierowania zawiadomienia o popełnieniu

261 przestępstwa do organu powołanego do ścigania przestępstw. Nie dokonuje tego

262 jednak, jak w przypadku art. 18 ustawy w drodze decyzji administracyjnej, lecz w

263 drodze wystąpienia, które stanowi realizację jego kompetencji w tej sprawie.

264 Wskazuje na to zarówno wyraźne określenie formy decyzji w art. 18 ustawy, a brak

265 tego określenia w art. 19 ustawy, jak i istota oraz znaczenie decyzji administracyjnej.

266 Nakłada ona bowiem na stronę pewne uprawnienie lub obowiązek lub odmawia jego

267 przyznania. Tymczasem wystąpienie do prokuratury z informacją o podejrzeniu

268 przestępstwa nie ma takiego charakteru. W kontekście art. 19 tej ustawy należy

269 również stwierdzić, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że kierowanie

270 zawiadomień o popełnieniu przestępstwa do organów ścigania należy do

271 autonomicznych, samodzielnych kompetencji Generalnego Inspektora Ochrony

272 Danych Osobowych, realizowanych przez niego z urzędu, a nie na wniosek osób

273 zainteresowanych. Wskazuje na to sam przepis art. 19 ustawy, w którym mówi się "w

274 razie stwierdzenia" i nie ma zapisów, które stanowiłyby o wystosowaniu takich

275 zawiadomień na wniosek strony postępowania.

276 Mając powyższe stanowisko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał,

277 wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, że na organie, w ramach przedmiotowego

278 postępowania, nie ciążył obowiązek kierowania do organu powołanego do ścigania

279 9

280 Sygn. akt I OSK 2760/15

281 przestępstw zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Oznacza to, że podniesione

282 przez skarżącego kasacyjnie zarzuty okazały się niezasadne.

283 Ubocznie należy zauważyć, że Generalny Inspektor nie jest organem

284 kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i

285 procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, które

286 podlegają ocenom, zgodnie z przewidzianą procedurą, w toku instancji. W

287 konsekwencji należy przyjąć, że w niniejszej sprawie kwestia niewywiązywania się

288 przez przewodniczącego Sądu Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w

289 Szczecinie z obowiązku nałożonego przez art. 362 Kodeksu postępowania karnego,

290 należy do wyłącznej kompetencji sądów powszechnych, a zatem ocena przez

291 GIODO ewentualnego naruszenia tego obowiązku stanowiłaby nieuprawnioną

292 ingerencję w ich jurysdykcję.

293 Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny na

294 podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

295 10