Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., I OSK 1663/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., I OSK 1663/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.), Sędzia NSA Joanna Banasiewicz, Sędzia del. WSA Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 68/14 w sprawie ze skargi E. S.A. z siedzibą w Gdańsku na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 10 września 2014 r., II SA/Gd 68/14 uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z [...] grudnia 2012 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Uznał bowiem, że wszczęte wnioskiem inwestora E. S.A. z 10 kwietnia 2012 r. postępowanie o zezwolenie na niezwłoczne wejście na nieruchomości stanowiące działki o nr [...] i [...] jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Inwestycja, w związku z realizacją, której skarżąca wystąpiła ze wspomnianym wyżej wnioskiem, zaliczona została do przedsięwzięć Euro 2012 podlegających przepisom ustawy z 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r., nr 26, poz. 133), zwanej dalej ustawą o przygotowaniu turnieju Euro 2012. W konsekwencji wydanie decyzji na podstawie ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, tak jak to miało miejsce w przypadku decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z [...] grudnia 2012 r., który rozstrzygnął sprawę w oparciu o art. 124 ust. 1a i ust. 2 w zw. z art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 tej ustawy było bezprzedmiotowe.

3 Zdaniem Sądu, stanowisko Wojewody Pomorskiego nie jest zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać na inwestycję, której dotyczył wniosek skarżącej Spółki. Decyzją z 31 marca 2011 r., wydaną na podstawie przepisów ustawy o przygotowaniu turnieju EURO 2012, Wojewoda Pomorski ustalił lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Stacja Gdańsk Błonia – istniejący słup Nr 26 linii 110 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą między innymi na działkach o nr [...] i [...], obręb ewidencyjny M., stanowiącej własność uczestników postępowania A. i J. I. W celu realizacji tego przedsięwzięcia inwestor wystąpił, w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami, z wnioskiem z 10 kwietnia 2012 r. o ograniczenie sposobu korzystania z działek nr [...] i [...], obręb ewidencyjny [...], i o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie tych nieruchomości. Bezsporne w sprawie jest, że to przedsięwzięcie zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 29 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345), wpisane pod pozycją nr 23 jako rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej, zaliczone zostało do przedsięwzięć Euro, do których zastosowanie miała ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012, która ma charakter tzw. specustawy, tj. ustawy odnoszącej się w sposób szczególny do zasad przygotowywania i realizacji inwestycji w danym zakresie. Specustawa, co do zasady, jest aktem normatywnym uszczegóławiającym sprawy unormowane wcześniej w ustawach o długim okresie obowiązywania bądź normującym nowe materie w sposób doraźny, obliczony na szybkie osiągnięcie założeń przyjętych w takim akcie, które nie mogą być osiągnięte w oparciu o obowiązujące prawo. (Kijowski D.R. (red.), Rzecz publiczna w specustawie o Euro 2012 a realizacja celu publicznego w świetle pytań o jakość i inflację prawa, [w:] Kryzys prawa administracyjnego? Inflacja prawa administracyjnego.) Ustawa ta miała stworzyć warunki umożliwiające organizację finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012. Turniej ten rozpoczął się w dniu 8 czerwca 2012 r. i zakończył się w dniu 1 lipca 2012 r. W treści ustawy nie przewidziano możliwości stosowania jej przepisów po zakończeniu, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 40 tej ustawy.

4 Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 marca 2013 r., Kp 1/12 (OTK-A 2013/3/25, M.P.2013/169) uznał za niezgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisy art. 2 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, nowelizujące ustawę o przygotowaniu turnieju EURO 2012 w kierunku przedłużenia jej zastosowania po zakończeniu turnieju, wskazując, iż naruszają one zasadę lex retro non agit. Wskazał, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pomyślana została jako ustawa specjalna w tym znaczeniu, że osadzona została w zdefiniowanym ab initio przez prawodawcę kontekście, w którym mają funkcjonować jej normy. Kontekst ten został wyznaczony przez odwołanie się do przyszłego zdarzenia, jakim był finałowy turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Specjalny charakter tej ustawy wyraża się w tym, że celem ustawy było zrealizowanie określonego zadania - przygotowanie turnieju, a normy w niej wyrażone służyły realizacji tego zadania. Na czas obowiązywania tej ustawy zawieszone zostało stosowanie wielu przepisów innych obowiązujących ustaw. Specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 wynikał jednoznacznie z jej tytułu oraz art. 1 ust. 1, który stanowił, że ustawa określa zasady przygotowania finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Za niezbędne do realizacji wyznaczonego zadania w postaci przygotowania turnieju prawodawca uznał między innymi przygotowanie infrastruktury potrzebniej do przeprowadzenia turnieju. Wskazał przy tym konkretne przedsięwzięcia infrastrukturalne, które uznał za niezbędne do przeprowadzenia turnieju, czyli związane z nim. Ich związek z przeprowadzeniem turnieju jako głównym zadaniem jest istotny dla oceny zastosowania ustawy i tym samym oceny decyzji Wojewody. Wykaz przedsięwzięć Euro 2012 zawarto w rozporządzeniu Rady Ministrów z 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345). W świetle art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" miało charakter normatywny i rozumiane było przez prawodawcę jako inwestycja infrastrukturalna wymieniona enumeratywnie w rozporządzeniu z 2009 r., która została zawarta w ofercie przyjętej przez UEFA, objęta zobowiązaniami oraz gwarancjami rządu Rzeczypospolitej Polskiej lub jednostek samorządu terytorialnego, i w tym sensie niezbędna do przeprowadzenia turnieju. Pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" zostało przy tym powiązane ze specjalnym charakterem ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. W konsekwencji zrealizowanie wskazanego w tytule i art. 1 ust. 1 tejże ustawy zadania wpływało na prawną kwalifikację przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r.

5 Trybunał podkreślił, że przed rozpoczęciem turnieju nie zrealizowano wszystkich przedsięwzięć przewidzianych w rozporządzeniu. Przedsięwzięcia nierozpoczęte przed rozpoczęciem turnieju, choć wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju, który się już odbył. Jednakże Trybunał zaznaczył, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 nie zawierała postanowień pozwalających rozstrzygnąć wszystkie problemy intertemporalne, jakie powstały w związku z jej wejściem w życie oraz zakończeniem turnieju.

6 Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Realizacja przedmiotowej inwestycji kwalifikowanej zgodnie z rozporządzeniem z 2009 r. jako przedsięwzięcie Euro 2012, objętej decyzją lokalizacyjną z 31 marca 2011 r., nie rozpoczęła się przed 8 czerwca 2012 r. Inwestor wnioskiem z 10 kwietnia 2012 r. zwrócił się o ograniczenie sposobu korzystania z działek nr [...] i [...] i wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie tych nieruchomości w celu realizacji inwestycji. Inwestycja ta nie została ani rozpoczęta, ani zakończona do dnia rozpoczęcia turnieju Euro 2012.

7 Sąd I instancji wskazał, że pomimo braku określenia granic temporalnych ustawy obowiązywania, jej cel uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r., a nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju. Stanowisko to jest zbieżne z prezentowanym już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 grudnia 2013 r., VII SA/Wa 1266/13). Konsekwencją zaniechania podjęcia takich inwestycji przed rozpoczęciem turnieju jest brak możliwości zastosowania do ich realizacji specjalnych rozwiązań ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 r. i konieczność procedowania w ich przypadku w oparciu o przepisy ogólne. Turniej Euro 2012 już się odbył. Przedsięwzięcia, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, miały być związane z jego przeprowadzeniem. Zatem niezrealizowane przedsięwzięcia wskazane w rozporządzeniu nie były konieczne do przeprowadzenia turnieju w znaczeniu, jakie przyjęto w art. 4 ust. 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Przedsięwzięcia te, mimo że zostały ujęte w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają zatem kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju. Ze względu na specjalny charakter ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 i ścisłe powiązanie przedsięwzięć podlegających ustawie z kryterium niezbędności do przeprowadzenia turnieju nie można twierdzić, że po przeprowadzeniu turnieju rygory wprowadzone przez ustawę winny nadal obowiązywać. Tym bardziej, że jej przepisy w sposób istotny wprowadziły odstępstwa od ogólnych postanowień materialnego i procesowego prawa administracyjnego oraz ogólnych regulacji prawa cywilnego, ograniczały konstytucyjne prawa podmiotowe m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012.

8 Wojewoda błędnie uznał, że samo umieszczenie przedmiotowej inwestycji w wykazie rozporządzenia z 2009 r. oraz wydanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o przepisy ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest wystarczające do dalszego zastosowania przepisów tej ustawy. Założony cel tej ustawy w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia ustał. Skoro działania zmierzające do realizacji przedsięwzięcia zostały podjęte po zakończeniu Mistrzostw Europy, to nie było to przedsięwzięcie niezbędne do przeprowadzenia turnieju w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Zatem, Prezydent Miasta Gdańska rozpoznając wniosek inwestora z 10 kwietnia 2012 r. prawidłowo procedował w trybie ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.), opierając swoje rozstrzygnięcie na art. 124 ust. 1 i ust. 1a. W konsekwencji, do wydanej w tym trybie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości miały zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące terminu wnoszenia odwołania, oraz przepisy regulujące kwestię natychmiastowej wykonalności decyzji.

9 Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł J. I., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

10 art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP i art. 105 § l k.p.a. oraz art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. a contrario polegające na uchyleniu decyzji, która jest zgodna z prawem;

11 art. 124 ust. 1 u.g.n. polegający na błędnym przyjęciu, że przepis ten może mieć zastosowanie do wniosku złożonego w trybie ustawy z 7 września 2007 o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012;

12 art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającego na wydaniu rozstrzygnięcia poza granicami skargi.

13 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w sprawie możliwości korzystania z nieruchomości uczestników toczą się dwa postępowania. Jedno to postępowanie w z wniosku skarżącego złożone na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji EURO 2012 obejmujące upoważnienie do wejścia na grunt uczestników w celu realizacji budowy linii elektroenergetycznej i drugie przed Sądem Rejonowym Gdańsk Południe w sprawie XII Ns 1636/11, w którym uczestnicy domagają się ustanowienia na rzecz skarżącej spółki służebności przesyłu za wynagrodzeniem. Tym samym uczestnicy, jak też skarżący dążą do ustanowienia tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości przez skarżącą spółkę w celu realizacji na niej linii elektroenergetycznej. Spór pomiędzy stronami sprowadza się zaś do ustalenia sposobu w jaki skarżąca spółka ma korzystać z nieruchomości uczestników. Uczestnicy domagają się bowiem przejścia przez ich nieruchomość liną kablową (podziemną), zaś skarżąca spółka w postępowaniu administracyjnym zamierza uzyskać zgodę na wejście na grunt uczestników w celu wybudowania tej linii w formie linii napowietrznej. Tym samym wniosek skarżącej spółki zmierzający do uzyskania tytułu do korzystania z nieruchomości uczestników w trybie administracyjnym prowadzi do obejścia art. 175 ust. 1 Konstytucji RP. Pomiędzy stronami istnieje spór o sposób korzystania z prawa własności i rozstrzyganie tego rodzaju sporu należy do zadań wymiaru sprawiedliwości. Korzystanie z cudzej nieruchomości w celu zainstalowania urządzeń do przesyłu energii elektrycznej może być bowiem uregulowane w ramach stosunków cywilnoprawnych m.in. poprzez ustanowienie służebności przesyłu bądź też w trybie prawa administracyjnego poprzez wniosek składany w trybie art. 124a u.g.n. Jednakże w sytuacji, gdy kwestia ma charakter sporny to jej rozstrzygnięcie należy do wymiaru sprawiedliwości i winno nastąpić w postępowaniu sądowym. Z art. art. 175 ust. 1 Konstytucji RP należy zatem wywodzić pierwszeństwo w rozstrzyganiu sprawy przez sąd powszechny przed rozstrzygnięciem go przed organem administracji. Tym samym co do sposobu przeprowadzenia urządzeń przesyłowych przez nieruchomość winny mieć zastosowanie zarówno przepisy, jak i orzecznictwo sądowe dotyczące ustanawiania takich służebności. W szczególności zastosowanie ma przepis art. 288 k.c. nakazujący wykonywanie służebności w sposób możliwie najmniej uciążliwy dla nieruchomości obciążonej. Tym samym, jeżeli toczy się postępowanie sądowe wydanie decyzji jest bezprzedmiotowe i organ prawidłowo umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § l k.p.a. Zatem, mimo iż organ nie uzasadnił decyzji w przedstawiony wyżej sposób to decyzja organu jest zgodna z prawem i brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.

14 Sąd dokonał prawidłowej oceny, że aktualnie nie jest możliwe rozpoczęcie nowej inwestycji w trybie ustawy z o przygotowaniu turnieju EURO 2012, jednakże wywiódł wadliwe wnioski w zakresie możliwości zastosowania art. 124 ust. la u.g.n. Wskazać bowiem należy, że wniosek skarżącej spółki został złożony w oparciu o decyzję wydaną w trybie ustawy o przygotowaniu turnieju EURO 2012, zaś zgodnie z art. 124 ust. la u.g.n. taki wniosek może być wydany jedynie na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Nadto wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a musi być uzasadnione zaistnieniem przesłanek z art. 108 k.p.a. Jeżeli zatem skarżąca spółka zamierzała realizować inwestycję niezbędną do realizacji turnieju EURO 2012 i turniej ten został już rozegrany, to oczywistym jest, że nie może być mowy o przesłankach z art. 108 k.p.a. bowiem interes społeczny, który miał uzasadniać realizację inwestycji się zdezaktualizował. Wniosek skarżącej spółki został bowiem złożony w oparciu o decyzję o lokalizacji inwestycji EURO 2012. Rozpatrywanie zaś sprawy w zakresie istnienia podstaw prawnych do złożenia takiego wniosku na innej podstawie faktycznej i prawnej jest wyjściem poza granice skargi. Organy obu instancji orzekały o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uzasadnionym koniecznością realizacji inwestycji niezbędnej do rozegrania turnieju EURO 2012 i Wojewoda słusznie uznał, że po rozegraniu turnieju sprawa stała się bezprzedmiotowa.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

17 Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie są trafne.

18 Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania. W szczególności postępowanie należy umorzyć: 1) w razie śmierci strony, gdy sprawa dotyczy praw i obowiązków niedziedzicznych i nieprzechodzących na następców prawnych (por. art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo gdy w toku postępowania okaże się, że osoba, której żądanie spowodowało wszczęcie postępowania, nie legitymuje się interesem prawnym – por. wyrok NSA z 9 września 2002 r., II SA/Kr 3161/01, OSP 2003, nr 11, poz. 138; 2) gdy decyzja będąca przedmiotem postępowania odwoławczego lub prowadzonego w trybie nadzoru wygasła z mocy prawa; 3) gdy w toku postępowania przestanie istnieć przedmiot sprawy, np. w toku postępowania w sprawie rozbiórki balkonu balkon sam spadnie – por. wyrok NSA z 13 października 1987 r., SA/Wr 460/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 70; 4) jeżeli sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji, a postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony wyrok NSA z 7 września 1982 r., SA/Wr 363/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 82, wyrok NSA z 11 grudnia 1992 r., SA/Wr 1248/92, ONSA 1994, nr 1, poz. 28; 5) w przypadku braku w obowiązującym systemie prawnym przepisu umożliwiającego stronie przyznanie żądanego uprawnienia wyrok NSA z 7 września 1982 r., SA/Wr 363/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 82, wyrok NSA z 7 września 1982 r., SA/Wr 363/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 82; 6), jeżeli w dniu podejmowania rozstrzygnięcia nie obowiązują już przepisy o załatwianiu sprawy w drodze decyzji administracyjnej, umorzenie postępowania powinno zaś nastąpić nie tylko wtedy, gdy przepis intertemporalny nakazuje stosowanie do załatwienia spraw będących w toku nowych przepisów, nieprzewidujących załatwiania spraw w trybie decyzji administracyjnych, ale także wtedy, gdy takiego przepisu międzyczasowego nie ma.

19 W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Wszystkie elementy stosunku administracyjnoprawnego, którego skonkretyzowania żąda inwestor E. S.A. istnieją. Zmieniła się jedynie podstawa prawna rozpoznania wniosku inwestora z przepisów ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 na art. 124 ust. 1a u.g.n. Zmiana zaś podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, co prawidłowo wywiódł Sąd I instancji.

20 Nietrafny jest zarzut skarżącego kasacyjnie, że zgodnie z art. 124 ust. la u.g.n. wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być złożony jedynie na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., ponieważ decyzja Prezydenta Miasta Gdańska z [...] grudnia 2012 r., [...] została wydana po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości działka nr [...] i nr [...] Prezydenta Miasta Gdańska z [...] grudnia 2012 r., [...], która właśnie została oparta na podstawie prawnej zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n.

21 Dodać należy, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wydane nie tylko w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a., ale także w przypadku, gdy jest to uzasadnione ważnym interesem gospodarczym, co niewątpliwie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, albowiem budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV jest inwestycją celu publicznego.

22 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.