Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., I OSK 162/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., I OSK 162/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. i M. G. – D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt II SAB/Rz 38/08 o odrzuceniu skargi i zwrocie na rzecz skarżących wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. G. i M. G. – D. na bezczynność Prezydenta Miasta Przemyśla w przedmiocie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. zasądzić od Prezydenta Miasta Przemyśla na rzecz J. G. i M. G. – D. kwotę 297 zł (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. G. i M. G. – D. na bezczynność Prezydenta Miasta Przemyśla, który, jak zarzucono w skardze, nie załatwia sprawy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.

3 Badając dopuszczalność skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny uczynił to w dwóch aspektach – po pierwsze czy sprawa jest z zakresu administracji publicznej, a po drugie czy zachowuje formalne warunki jej wniesienia.

4 Co do pierwszej kwestii to Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał dopuszczalność skargi jako wniesionej w sprawie z zakresu administracji publicznej, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.02.2008 r. I OPS 3/07. W uchwale tej stwierdzono, iż żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

5 Przechodząc natomiast do zbadania zachowania wymogów koniecznych do wniesienia skargi, Sąd ocenił, iż nie zostały one przez skarżących zachowane. Sąd I instancji stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność organu wymaga uprzedniego złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia, co wynika z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), czego skarżący nie uczynili.

6 Reprezentowani przez radcę prawnego, J. G. i M. G. – D. wnieśli skargę kasacyjną od tego postanowienia, domagając się jego uchylenia i zarzucając:

7 1. naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 8 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że niewyczerpanie środka zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, wnoszonego w trybie art. 37 § 1 kpa, w przypadku bezczynności organu w zakresie obowiązku podjęcia aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem innego niż decyzja, stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi,

8 2. naruszenie przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, iż obowiązek wyczerpania środka zaskarżenia w postaci zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa, znajduje odniesienie do przypadków bezczynności organu w podjęciu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skargę kasacyjną należało uwzględnić.

11 Nie ma w sprawie wątpliwości co do tego, że żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, co też nie wyklucza drogi sądowej. Kwestie te zostały przesądzone uchwałami Sądu Najwyższego z dnia 16.05.2007 r. III CZP 35/07 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.02.2008 r. I OPS 3/07, zaś wybór drogi sądowej czy administracyjnej zależy od domagającego się zwrotu opłaty od organu. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że sprawa niniejsza jest z zakresu administracji publicznej.

12 Jednak z wyżej wymienionej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, na którą powołał się również Sąd I instancji, wynika, że sprawę tę organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które służy skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". J. G. i M. G. – D. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Przemyśla, który, ich zdaniem, nie załatwił wniosku o zwrot opłaty.

13 Skarga na bezczynność została zatem wniesiona na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wobec nie załatwienia sprawy, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że wniesienie skargi, w tym na bezczynność organu, powinno być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, jak stanowi art. 52 § 1 P.p.s.a. Środki te wskazuje § 2 tego przepisu, jednak z jego § 3 wynika, że skargę na akty lub czynności, o których mowa art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie spełnili wymogu wyczerpania środków zaskarżenia, nie skorzystali bowiem przed wniesieniem skargi z tryby zażaleniowego, a przecież – jak wynika z akt – wezwali on organ do usunięcia naruszenia prawa, co wobec specyfiki aktu lub czynności, jaką jest zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu, nie może dyskryminować skargi na bezczynność w tym przedmiocie. Uznać należy więc, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do odrzucenia skargi z powodu z jakiego to uczynił.

15 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.