Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2023 r., I FSK 1847/22

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2023 r., I FSK 1847/22

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Maja Chodacka, po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 293/22 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 7 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 293/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca/Spółka), na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: Organ) z 7 marca 2022 r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych.

3 2. Sąd pierwszej instancji wskazał, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w L. (dalej: NUCS) 18 stycznia 2022 r. na podstawie art.119zv § 3 pkt 2, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm., dalej: O.p.) dokonał blokady na okres 72 godzin rachunków bankowych Skarżącej uznając, że mogła ona wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W wyniku przeprowadzonej analizy ryzyka ustalono bowiem, że istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez osoby działające w imieniu strony przestępstw polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT- 7, przez posługiwanie się nierzetelnymi fakturami VAT. NUCS postanowieniem z 21 stycznia 2022 roku przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące.

4 3. Przedłużenie blokady nastąpiło z uwagi na fakt, że zachodziła uzasadniona obawa, iż Skarżąca nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej za pośrednictwem operatora pocztowego 1 lutego 2022 r. W wyniku ponownej weryfikacji pełnomocnictwa zarejestrowanego w systemie CRPO jako pełnomocnictwo ogólne, NUCS ustalił, że zarejestrowane pełnomocnictwo było ustanowione na czas oznaczony, do 16 kwietnia 2019 r. Wobec braku informacji o ustanowieniu nowego pełnomocnika doręczył postanowienie Spółce.

5 4. Organ, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 7 marca 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z 21 stycznia 2022 r. W skardze do sądu administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenia art. 119zw § 1 o.p. art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. oraz art. 145 O.p. odnoszącego się doręczeń pism procesowych wobec błędnego doręczenia postanowienia z 18 stycznia 2022 r. o zastosowaniu tzw. krótkiej blokady środków na kontach bankowych Skarżącej oraz postanowienia o przedłużeniu tej blokady z 21 stycznia 2022 r, gdyż przedmiotowe postanowienia zostały doręczone E. K. w sytuacji, w której nie była ona już pełnomocnikiem ogólnym Spółki od 16 kwietnia 2019 r.

6 5. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy wykazały zasadność skorzystania z możliwości przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Spółki na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące. Przytoczył art. 119zv § 1 i 4 O.p. Wskazał, że zgodnie z art. 119zzb § 1 O.p. istnieje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu blokady, o którym mowa w art. 119zw § 1 tej ustawy. Natomiast w wypadku zastosowania blokady na okres nie dłuższy niż 72 godziny, przepisy nie przewidują środka zaskarżenia. Wedle art. 119zzb § 4 O.p., w zakresie nieuregulowanym, do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej - czyli działu Postępowanie podatkowe.

7 6. Sąd podkreślił, że Szef KAS rozpatrując zażalenie Skarżącej ma obowiązek oceny materiału dowodowego zebranego na etapie stosowania tzw. krótkiej blokady, w tym odniesienia się do stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego. Także sąd administracyjny, w ramach sądowoadministracyjnej kontroli zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego (na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące), o której mowa w art. 119zw § 1 O.p., jest uprawniony do badania przesłanek ustanowienia tzw. krótkiej blokady rachunku bankowego (na 72 godziny), a to zgodnie z art. 119zv § 1 O.p. Dla oceny postanowienia przedłużającego termin blokady rachunków Skarżącej na okres 3 miesięcy dokonać musi również ustaleń co do skuteczności i prawidłowości blokady dokonanej na okres 72 godzin, bezpośrednio poprzedzającej zaskarżone postanowienia (tj. żądanie dokonania blokady rachunku skarżącej z dnia 10 marca 2021 r.). Obie blokady, krótka (na 72 godziny) i ta przedłużająca na czas określony (maksymalnie 3 miesiące) są ze sobą bowiem powiązane.

8 7. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zawierają poprawne uzasadnienia faktyczne i wskazanie prawidłowej podstawy prawnej. Organy wskazały przyczyny ustanowienia blokady rachunków bankowych, uzasadniły obawy niewykonania zobowiązania podatkowego wskazując na sytuację finansową Spółki. Dołożyły też należytej staranności w zgromadzeniu i ocenie materiału dowodowego będącego podstawą wydania postanowienia o przedłużeniu blokady rachunków bankowych Spółki, a o motywach swojego postępowania poinformowały w treści uzasadnienia wydanych postanowień. Organy wskazały, że dokonane w toku analizy ryzyka ustalenia w powiązaniu z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym doprowadziły do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie zachodziły ustawowe przesłanki do zastosowania przedłużenia blokady rachunków bankowych Spółki.

9 8. W skardze kasacyjnej Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

10 9. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

11 a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. przez bezzasadne oddalenie skargi, z uwagi na pominięcie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasad postępowania wyrażonych w ww. przepisach, polegające na: braku zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całości materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w wyniku czego Organ podatkowy błędnie uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do ustanowienia a następnie przedłużenia, terminu blokady rachunków bankowych prowadzonych na rzecz strony, w sytuacji gdy wbrew błędnej ocenie sądu pierwszej instancji zgromadzony, w niniejszej sprawie przez Organ materiał dowodowy i poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne nie dawały podstawy do uznania, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki ustanowienia blokady rachunków bankowych Spółki na okres 72 godzin, ani do przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych nałożonej na stronę na czas oznaczony nie dłuższy niż 3 miesiące;

12 b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a w zw. z art. 145 O.p. odnoszącego się do doręczeń pism procesowych, przez błędne doręczenie postanowienia z 18 stycznia 2022 r. o zastosowaniu tzw. krótkiej blokady środków na kontach bankowych Skarżącej oraz postanowienia o przedłużeniu tej blokady z 21 stycznia 2022 r. gdyż przedmiotowe postanowienia zostały doręczone E. K. w sytuacji, w której nie sprawowała ona już funkcji pełnomocnika ogólnego Spółki od 16 kwietnia 2019 r. co bezpośrednio wpłynęło na przedmiotowe postępowanie gdyż naruszyło prawo do obrony Skarżącej.

13 c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 119zv O.p. przez stwierdzenie Sądu pierwszej instancji o zasadności zastosowania blokady rachunku bankowego Spółki na okres 72 godziny przed jej przedłużeniem na okres oznaczony, nie dłuższy niż 3 miesiące w sytuacji, kiedy w niniejszej sprawie nie zachodzi obawa, że Skarżąca wykorzystuje działalność banków lub kas oszczędnościowo - kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a tezy Organu o poprawności zastosowania instytucji tzw. "krótkiej' blokady" nie znajdują poparcia w stanie faktycznym i zebranym w sprawie materiale dowodowym.

14 d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 119zw § 1 oraz art.119 zzb § 4 O.p. polegające na niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. pomimo wystąpienia, przesłanek do uchylenia postanowienia, w sytuacji gdy było ono obarczone błędnymi ustaleniami przyjętymi przez Organ za podstawę rozstrzygnięcia polegającymi na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych sprawy zachodziła uzasadniona obawa, że Skarżąca (podmiot kwalifikowany) nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania, podatkowego przekraczającego równowartość 10.000 EUR przeliczonych na złote według średniego kursu euro, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie, podczas gdy Skarżąca jest podmiotem realnie działającym, prowadzącym aktywnie rzeczywistą działalność gospodarczą, posiadającym stosowne zaplecze organizacyjne i techniczne w tym w szczególności aktywa obrotowe w szczególności w postaci zapasów, towarów i należności, a także majątek ruchomy w postaci samochodu osobowego a w okolicznościach niniejszej sprawy schemat dokonywanych transakcji nie wskazuje na ryzyko wyłudzenia podatku od towarów-i usług, transakcje były realizowane zgodnie z zasadą swobody przepływu towarów przy czym Skarżąca nie ma wpływu na transakcje ż wykorzystaniem zakupionego towaru na poprzedzających etapach obrotu, a także - wbrew dokonanym ustaleniom - nie osiągnęła żadnej korzyści na gruncie podatkowym, zaś zastosowanie blokady rachunków bankowych Spółki, na których znajdowały się środki finansowe uniemożliwiło Skarżącej prowadzenie bieżącej działalności;

15 e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez zaakceptowanie naruszenia przez organy podatkowe art. 120, 121, 122 oraz art. 191 O.p. objawiające się w nieuwzględnieniu w postępowaniu zasad opisanych w przepisach prawa, a w szczególności, zasad in dubio pro tributario, zasady prowadzenia postępowania w sposób nienaruszający zaufania podatnika do organów podatkowych, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu;

16 f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP przez zaakceptowanie naruszenia przez organy podatkowe polegającego na niezastosowaniu w sprawie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych oraz niezastosowanie zasady demokratycznego państwa prawa i zasady praworządności w sprawie, a także działanie niezgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej; poprzez arbitralne założenia o nierzetelności-prowadzonej przez Skarżąca działalności nie znajdujące poparcia w zebranym materiale dowodowym.

17 g) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. statuujące zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, poprzez nie podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uznanie w sposób "automatyczny", iż podmiot kwalifikowany ujął w ewidencjach podatkowych faktury VAT niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w sytuacji gdy okoliczności sprawy nie wskazują na ryzyko niewykonania przez Skarżącą obecnych i przyszłych zobowiązań podatkowych, a powyższe nie jest poparte żadnymi dowodami, a ma jedynie charakter hipotetyczny i spekulatywny.

18 h) art. 145 § 1 pkt 1lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 119 zw § 2 pkt 4 O.p. oraz w zw. z art. 217 i art. 210 § 4 O.p. mającymi odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego z mocy odesłania zawartego w art. 119zzb § 4 O.p. poprzez bezzasadne uznanie, że uzasadnienie faktyczne zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi szczególne określone dla tego rodzaju aktu administracyjnego w art. 119zw § 2 pkt 4 O.p. oraz wymogów ogólnych określonych w art. 217 w zw. z art. 210 § 4 O.p., podczas gdy zaskarżone postanowienie nie uzasadnia w sposób dostateczny przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych strony;

19 10. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ podatkowy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

20 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

21 11. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust 3 w związku z ust 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm), o czym poinformowano strony postępowania.

22 12. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną z uwagi na zasadność zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w związku z art. 145 O.p. (tak zarzut sformułowany został w petitum skargi kasacyjnej), natomiast w uzasadnieniu Skarżąca sprecyzowała zarzut naruszenia art. 145 O.p. wskazując, że dotyczy on § 1 i § 2 tego artykułu. Uzasadnieniem dla tego zarzutu było wskazanie na nieprawidłowość doręczenia przez organ I instancji zawiadomienia z 18 stycznia 2022 r. o zastosowaniu tzw. krótkiej blokady środków na kontach Skarżącej.

23 13. Skarżąca tak samo sformułowany zarzut podniosła w skardze do Sądu pierwszej instancji. Niekwestionowane było ustalenie, że niezaskarżalny akt w postaci zawiadomienie przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w L. z 18 stycznia 2022 r. o zastosowaniu na okres 72 godzin blokady wskazanych rachunków bankowych Skarżącej zostało doręczone E. K., pełnomocnikowi Spółki ujawnionemu w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych, która - co także nie jest okolicznością kwestionowaną - status taki miała do 16 kwietnia 2019 r. Tym samym nie była pełnomocnikiem Spółki w momencie doręczenia jej przedmiotowego pisma.

24 14. Organ zaskarżone postanowienie z 21 stycznia 2022 r. także pierwotnie doręczył wyżej wymienionej osobie, jednak po analizie rejestru pełnomocnictw uznał swoje działanie za nieprawidłowe i przesłał zaskarżone postanowienie bezpośrednio Spółce.

25 15. W świetle powyższych ustaleń pozostaje ocena niespornej okoliczności, że Spółce nie doręczono prawidłowo pierwszej informacji o tzw. krótkiej blokadzie rachunków bankowych. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku podkreślił, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a." (str. 14 uzasadnienia wyroku), to jednak nie ocenił braku doręczenia w tym zakresie. W wyroku z 27 kwietnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę, że "Zgodna z konstytucyjnymi zasadami wykładnia i analiza treści art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowo-administracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 Ppsa w przypadku zaskarżenia postanowienia Szefa KAS w przedmiocie przedłużenia tejże blokady na czas oznaczony" (wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

26 16. Skoro przyjmuje się zgodnie w orzecznictwie, że kontroli merytorycznej podlega także niezaskarżalne powiadomienie o tzw. krótkiej blokadzie rachunku bankowego, to trudno zaakceptować stanowisko, że kontrola taka nie dotyczy procesowej strony tego rozstrzygnięcia. Szczególnie, że naruszenie w tym zakresie nie może być rozpatrywane wyłącznie w kontekście jego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 119 zv § 1 O.p. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera – o czym stanowi art. 119 zv § 2 O.p. - oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2). Z art.119zv § 6 O.p. wynika obowiązek zawiadomienia podmiotu, którego rachunki bankowe zablokował, o takiej blokadzie. Na podstawie art. 119zzb § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV.

27 17. Kwestii prawidłowości doręczeń, aczkolwiek na gruncie innych regulacji, dotyczy uchwała 7 sędziów NSA I FPS 4/21 z 7 marca 2022 roku podjęta na tle braku doręczenia prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, w której przyjęto tezę, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności doręczone stronie, która miała ustanowionego pełnomocnika, z naruszeniem art. 145 § 2 O.p. należy uznać za niewiążące w rozumieniu art. 212 w związku z art. 239 tej ustawy także wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik wnieśli od niego zażalenie. Stanowisko wyrażone w powołanej uchwale odnosi się w istocie do problematyki doręczeń wszystkich rozstrzygnięć organów, podważając zasadność oceny wpływu uchybień w tym zakresie na wynik sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ustalono, by w ogóle doręczono Skarżącej zawiadomienie o zastosowaniu blokady jej rachunków bankowych na 72 godziny.

28 18. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie w przedmiocie wejścia do obrotu prawnego informacji o blokadzie rachunku bankowego Skarżącej, która zgodnie ze wskazanymi przepisami Ordynacji podatkowej winna być doręczona Spółce jako podmiotowi kwalifikowanemu, wyprzedza merytoryczną oceną prawidłowości zaskarżonego postanowienia w kontekście sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę rozważy kwestię prawidłowości i doniosłości doręczenia informacji o tzw. krótkiej blokadzie Skarżącej wobec deklarowanego w wyroku uznania zasadności kontroli w tym zakresie w ramach art. 134 § 1 w związku z art. 135 P.p.s.a. Jednocześnie brak rozważań i stanowiska w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny uznał za naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. uznając zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie za uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne odnoszenie się do pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej uwagi na charakter uwzględnionego zarzutu skargi kasacyjnej.

29 19. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 209, art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 poz. 1800 z póź. zm.).

30 Sędzia NSA (spr.) Sędzia NSA Sędzia WSA del.

31 I. Najda-Ossowska H. Sęk M. Chodacka