Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2010 r., I FSK 1600/09

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2010 r., I FSK 1600/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA del. Ewa Rojek (sprawozdawca), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Po 307/09 w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 5 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zabezpieczenia w formie gotówkowej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 1.1 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/Po 307/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 5 lutego 2009r. nr ...w przedmiocie odmowy przyjęcia zabezpieczenia w formie gotówkowej oddalił skargę.

3 1.2 Sąd administracyjny I instancji podał następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia 11 grudnia 2008 r., nr ... Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił Agencji Celnej "P." H. S. wysokość podatku należnego z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniami celnymi SAD. Pismem z dnia 12 grudnia 2008r. skarżący wystąpił z wnioskiem w oparciu o art. 224 § 3, art. 224a pkt 1 w związku z art. 33d pkt 6 Ordynacji podatkowej o wstrzymanie jej wykonalności w całości oraz przyjęcie zabezpieczenia w formie depozytu gotówkowego złożonego na koncie depozytów. Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem nr ... z dnia 22 grudnia 2008 r. odmówił przyjęcia zabezpieczenia w formie gotówkowej w celu wstrzymania wykonania ww. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

4 1.3 Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, w wyniku czego Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia 5 lutego 2009r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 11 grudnia 2008r. Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę na przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, (mający zastosowanie do powstałych zobowiązań z mocy samego faktu zaistnienia zdarzenia), zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat), licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przypadku zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług określonego w decyzji organu I instancji, przedawnienie prawa do dochodzenia i wykonania tego zobowiązania na rzecz Skarbu Państwa upływało w dniu 31 grudnia 2008r., natomiast po tej dacie dochodzenie wymagalnych zobowiązań byłoby niemożliwe (poza przypadkami przewidzianymi w Ordynacji podatkowej, np. w przypadku m.in. przerwania biegu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego art. 70 § 4). Z kolei środek egzekucyjny nie mógłby zostać zastosowany gdyby organ orzekł o wstrzymaniu wykonania tej decyzji. A zatem przyjęcie depozytu gotówkowego i realizacja wniosków składanych przez skarżącego uniemożliwiałoby dochodzenie tej należności przez Dyrektora Izby Celnej w P. w drodze egzekucji do dnia 31 grudnia 2008r. Natomiast po tej dacie, powyższą kwotę objęłoby przedawnienie, gdyż złożony depozyt pieniężny nie jest środkiem egzekucyjnym i nie przerywa biegu przedawnienia do wykonania zobowiązania.

5 1.4 Odnosząc się do występującego stanu faktycznego i prawnego Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że zabezpieczenie należności podatkowych na majątku podatnika stanowi szczególną formę skutecznego egzekwowania zobowiązań podatkowych, celem którego jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela. Postępowanie zabezpieczające nie prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, ale stwarza pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania (wykonania). Z kolei przesłanką dokonania zabezpieczenia przed terminem płatności jest w każdym przypadku uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.

6 Unormowania związane z przyjęciem zabezpieczenia, po wydaniu decyzji ustalającej bądź określającej wysokość podatku i wstrzymaniem wykonania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, zawarte są w przepisach art. 224a w związku z art. 33d-33g Ordynacji podatkowej.

7 1.5 Na postanowienie organu II instancji H. S. złożył skargę, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia w całości.

8 Według skarżącego treść art. 33d Ordynacji podatkowej nie zawiera żadnych wytycznych, które mogłyby stanowić podstawę do odmowy przyjęcia złożonego przez stronę zabezpieczenia. Według skarżącego w każdym przypadku złożenia przez stronę zabezpieczenia organ podatkowy jest obowiązany do jego przyjęcia. Skarżący zarzucił naruszenie art. 33d Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji RP.

9 1.6 Swoją skargę H. S. uzupełnił pismem z dnia 14 kwietnia 2009r. zgłaszając zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej w związku z art. 17 ust. 10 ustawy o Służbie Celnej, polegający na podpisaniu decyzji przez osobę nieposiadającą upoważnienia albo niezgodnie z tym upoważnieniem lub umocowaną przez osobę powołaną niezgodnie z przepisami prawa tj. dyrektora lub zastępcę dyrektora izby celnej powołanego przez osobę inną aniżeli Minister Finansów. Powołując się na treść art. 17 ust. 10 i ust. 5 ustawy o Służbie Celnej podniósł, że Dyrektora Izby Celnej w P. A. W. T. nie powołał minister właściwy do spraw finansów publicznych, lecz Sekretarz Stanu w tym Ministerstwie, E. S. Okoliczność ta jest bezsporna między stronami. Zdaniem skarżącego, kompetencja wynikająca z art. 17 ust. 10 ustawy o Służbie Celnej ma charakter osobisty i jest ściśle związana z organem jakim jest minister właściwy do spraw finansów publicznych. Kompetencja ta nie ma charakteru przenoszalnego, a zatem powołanie A. W. T. na stanowisko Dyrektora Izby Celnej w P. nastąpiło przez osobę do tego nieupoważnioną.

10 1.7 Ustawodawca dopuścił możliwość powierzenia kompetencji przez Ministra Finansów na rzecz innych osób na gruncie ustawy o Służbie Celnej wyłącznie w zakresie mianowania funkcjonariuszy celnych (art. 14 ust. 1 ustawy o służbie celnej), jak i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego (art. 64 ust. ustawy o służbie celnej). Poprzez wnioskowanie a contrario uznać zatem należy, iż kompetencja do powołania dyrektorów i wicedyrektorów izb celnych ma charakter osobisty i jako taka nie może być przekazywana na rzecz innych osób. W konsekwencji A. T. nie mógł skutecznie, w oparciu o art. 143 Ordynacji podatkowej, upoważnić do podpisania kwestionowanej decyzji W. T. To zaś uzasadnia podniesiony zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Gdyby nawet uznać, iż kompetencja do powoływania dyrektorów izb celnych może być przekazana na rzecz innych osób, to nie wykazano, iż w dniu powołania A.W. T. Minister Finansów był nieobecny.

11 1.8 W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podniósł, że zawarte w skardze zarzuty są nieuzasadnione.

12 Poddając ocenie zarzut nieważności zaskarżonej decyzji oparty na twierdzeniu, że została ona popisana przez osobę, która nie posiadała upoważnienia do wydawania decyzji, Sąd wskazał na art. 17 ust. 10 ustawy z 24 lipca 1999r. o służbie celnej (Dz. U. 2004, Nr 156, poz. 1641, z późn. zm.) oraz § 2 ust. 4 Zarządzenia nr 9 Ministra Finansów z 5 marca 2007r. w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów w czasie nieobecności Ministra Finansów. A. W. T. powołany został na stanowisko Dyrektora Izby Celnej w P. przez E. S. aktem z dnia 9 sierpnia 2007r. Upoważnienie do podpisywania przez A. W. - Zastępcę Dyrektora Izby Celnej - w imieniu Dyrektora rozstrzygnięć w zakresie podatków pośrednich udzielone zostało w Regulaminie organizacyjnym Izby Celnej w P. stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji nr 30/2004 Dyrektora Izby Celnej z 30 kwietnia 2004 r. (§ 17 pkt 1 lit. "b").

13 W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, nie można przyjąć, iż decyzja organu odwoławczego podpisana została przez osobę nie posiadającą upoważnienia, tym bardziej, iż wymieniony akt powołania nie został podważony w jakimkolwiek postępowaniu. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów art. 143 § 2 pkt 4 oraz art. 210 § 1 pkt 8 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej. Akt powołania Dyrektora Izby Celnej w P. korzysta z domniemania prawidłowości, gdyż powołanie to nie zostało wycofane z obrotu prawnego.

14 1.9 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33d Ordynacji podatkowej Sąd wyjaśnił, że organ celny wydał decyzję określającą podatek od importu według dokumentów celnych SAD w dniu 11 grudnia 2008 r. Wniosek o przyjęcie zabezpieczenia należności wynikających z decyzji z dnia 11 grudnia 2008 r. został złożony w dniu 12 grudnia 2008 r., a więc po wydaniu decyzji określającej wysokość podatku. Niesporne winno być to, że w przedmiotowej sprawie nie wydano decyzji o zabezpieczeniu. Analiza treści art. 33d Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że przyjęcie przez organ podatkowy dobrowolnego zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego określonego w decyzji o zabezpieczeniu musi być poprzedzone wydaniem decyzji o zabezpieczeniu. Skoro w sprawie objętej skargą nie wydano decyzji o zabezpieczeniu, nie było podstaw do przyjęcia dobrowolnego zabezpieczenia.

15 1.10 Sąd nie zgodził się również z twierdzeniem strony, że organ podatkowy w przypadku złożenia przez stronę wniosku o przyjęcie dobrowolnego zabezpieczenia nie może odmówić przyjęcia zabezpieczenia. Twierdzeniu temu przeczy bowiem treść art. 33g Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że w sprawie przyjęcia zabezpieczenia z art. 33d wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenia. Przewidziany zatem w ustawie środek odwoławczy świadczy o tym, że oprócz przyjęcia organ podatkowy może odmówić przyjęcia zabezpieczenia. Przyjęcie poglądu strony skarżącej, że organ podatkowy może jedynie postanowić o przyjęciu dobrowolnego zabezpieczenia skutkowałoby tym, że przyjęcie zabezpieczenia uniemożliwiłoby dochodzenie należności w drodze egzekucji do upływu okresu przedawnienia (do 31 grudnia 2008 r.). Po 31 grudnia 2008 r. przyjęte zabezpieczenie, jako że nie jest środkiem egzekucyjnym, nie przerywałoby biegu przedawnienia, a żądanie zapłacenia podatku byłoby przedawnione.

16 2.1 Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył H. S.. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił mu naruszenie:

17 1/ art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1) lit. b i c oraz art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie wyroku na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego, w oparciu o przedstawione dokumenty, a także w oparciu o postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy z naruszeniem przepisów art. 33d pkt 6, art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 224a Ordynacji podatkowej oraz art. 7 i art. 8 ust. 2 Konstytucji przejawiające się w uznaniu, iż organ może odmówić przyjęcia zabezpieczenia złożonego przez stronę, gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie ww. przepisów winny doprowadzić do wniosku, iż w wypadku zaoferowania przez stronę zabezpieczenia obowiązkiem organu jest jego przyjęcie.

18 2/ naruszenie art. 106 § 3, art. 135, art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1) lit. b i c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie wyroku na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego, w oparciu o przedstawione dokumenty, a także w oparciu o postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy z naruszeniem przepisów art. 143 § 2 pkt 4, art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej przejawiające się w:

19 - bezpodstawnym przyjęciu, iż osoba podpisująca kwestionowaną decyzję - Pan Roman Andrzejewski posiadał skuteczne upoważnienie do działania w imieniu i na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P., choć takiego upoważnienia udzieliła mu osoba powołana niezgodnie z przepisami prawa tj. powołana przez Sekretarza Stanu, a nie Ministra Finansów, gdy prawidłowe dokonanie ustaleń w tym zakresie winno doprowadzić do wniosku, iż ww. osoba nie posiadała skutecznego upoważnienia do działania w imieniu i na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P. albowiem takiego upoważnienia udzieliła mu osoba powołana niezgodnie z przepisami prawa tj. powołana przez Sekretarza Stanu, a nie Ministra Finansów,

20 - nieustaleniu, czy w dniu powołania A. T. na stanowisko Dyrektora Izby Celnej w P. Minister Finansów był nieobecny.

21 Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie:

22 3/ art. 17 ust. 10 ustawy o Służbie Celnej przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż powołania Dyrektora Izby Celnej w P. mogła dokonać osoba nie będąca Ministrem Finansów, gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie winny doprowadzić do wniosku, iż powołania Dyrektora Izby Celnej w P. mogła dokonać tylko osoba będąca Ministrem Finansów, a zatem dokonany akt powołania Dyrektora Izby Celnej w P. - Pana A. T., jest aktem nieistniejącym.

23 2.2 W związku z zarzutami skarżący wniósł o:

24 - przeprowadzenie dowodu z kopii aktu powołania dołączonego do niniejszej skargi kasacyjnej na okoliczność ustalenia, iż Dyrektor Izby Celnej w P. został powołany przez osobę nie będącą Ministrem Finansów,

25 - zobowiązanie Ministra Finansów do potwierdzenia w formie zaświadczenia, iż był on nieobecny w dniu 8 sierpnia 2007 r.

26 - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez WSA w Poznaniu, albo

27 - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz uiszczonej opłaty skarbowej.

28 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

29 3.1 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

30 W pierwszej części skargi kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w istocie powołano jedynie zarzut niewłaściwej wykładni art. 33d ord. pod. w związku z art. 224a ord. pod.( bez wskazania kwestionowanej jednostki redakcyjnej) co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 120 i 121 § 1 ord. pod. i art. 7 i 8 ust. 2 Konstytucji RP, w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. , art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 151 p.p.s.a.

31 Z uzasadnia skargi wynika że nie są kwestionowane w ramach tego zarzutu okoliczności faktyczne a jedynie błędna wykładnia wskazanych wyżej przepisów. ord. pod. Wobec uchybień we wskazaniu podstaw kasacyjnych przypomnieć należy , że również prawo procesowe można kwestionować poprzez zarzucenie jego błędnej wykładni.

32 3.2 Istotą pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej jest w to czy przyjęcie przez organ podatkowy zabezpieczenia wykonania zobowiązania określonego w nieostatecznej decyzji wymiarowej w trybie art. 224 § 2 w związku z art. 33d ustawy z dnia 29.VIII.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. DZ.U.Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej ord. pod.) - jest obligatoryjne w przypadku przedstawienie przez podatnika przewidzianej w art. 33d formy tego zabezpieczenia, a konsekwencji czy możliwe jest wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego przyjęcia tego zabezpieczenia.

33 Wyjaśnić trzeba, że co do zasady, na podstawie art. 33d-33g ord. pod. może nastąpić zabezpieczenia wykonania decyzji o zabezpieczeniu wydanej na podstawie art. 33 tej ustawy. Zatem zabezpieczenie wydane w trybie art. 33 nie dotyczy zabezpieczenia wykonania zobowiązania określonego czy ustalonego w decyzji wymiarowej.

34 3.3 W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia było zabezpieczeni wykonania zobowiązania na mocy stosowanego odpowiednio art. 33d w związku z art. 224 § 2 ord. pod. Chodzi zatem o sytuację zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji, która jest wykonalna (art. 224 § 1 ord.pod.). W tym przypadku przyjęcie zabezpieczenia przez organ stanowi przesłankę do wstrzymania jej wykonania ( art. 224a § 1 pkt 1 ord. pod.).

35 Jak zatem wynika z powyższego przyjęcie zabezpieczenia wykonania zobowiązania określone w art. 33d-33g i przyjęcie tegoż zabezpieczenia w trybie art. 224a § 2 w zw. z art. 33d -g ord. pod. to dwie odrębne instytucje prawne. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 16.XII.2009r. II FSK 1599/09 (LEX nr 550095) .

36 Jak wskazano wyżej spór w sprawie niniejszej dotyczy orzeczenia wydanego w drugim ze skazanych trybów. Oznacza to, że spór dotyczy wykładni i stosowania art. 224a § 2 w zw. z art. 33d -g ord. pod. i w związku z tym należy uznać, że tą jednostkę redakcyjną objęto zarzutem naruszenia art. 224a ord. pod. Odpowiednie stosowanie art. 33d ord. pod. na użytek art. 224a § 1 pkt 1 tej ustawy oznacza jego stosowanie w zakresie a jakim stanowi on o formach zabezpieczenia ( patrz komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa Komentarz LexisNexis Wyd. 4 str. 706).

37 3.4 Skoro jednak istotą sporu jest odpowiedź na pytanie o możliwość wydania postanowienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia, to sporna jest wykładnia stosowanego odpowiednio art. 33g ord. pod. Przepis ten stanowi bowiem, że w sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o który mowa w art. 33d ord. pod., wydaje się postanowienie na które służy zażalenie.

38 3.5 W skardze kasacyjnej nie podniesiono jednak zarzutu naruszenia art. 33g ord. pod., co powoduje że, Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony został możliwości zbadania w tym zakresie zaskarżonego wyroku. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Tym samym Sąd ten nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania zarzutów skargi kasacyjnej, albowiem byłoby to działanie z urzędu, niedopuszczalne świetle powołanego wyżej przepisu ( patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21.IV.2004r. FSK 13/04 – ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 15, wyrok z dnia 10.VI.2010r. I FSK 977/09 – http:/ orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując brak w podstawach kasacyjnych zarzutu naruszenia art. 33g ord. pod. ( przy wskazaniu naruszenia art.224a ord. pod. w zw. z art. 33d pkt 6 ord. pod. w powiązaniu ze stosownymi przepisami ustawy sądowoadministracyjnej) wykluczył kontrolę co do istoty sprawy w tym zakresie.

39 3.6 Nie jest też zasadny wywiedziony w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 17 ust. 10 ustawy o Służbie Celnej poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że Dyrektora Izby Celnej w P. mógł powołać w zastępstwie Ministra Finansów upoważniony sekretarz stanu. Na początku wskazać trzeba, że kwestionowany przepis jest przepisem ustrojowym zatem kwestionować go należy w oparciu o drugą z podstaw kasacyjnych wymienioną w art. 174 p.p.s.a.. Z uwagi jednak na treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.X.2009r. w sprawie IOPS 10/09 (http.orzeczenia.nsa.gov.pl.) nakładającej na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych , do zarzutu tego należy się ustosunkować.

40 3.7 W tym zakresie wskazać należy, że poza sporem niniejszej sprawy jest, że organem władnym wydać zaskarżone postanowienie był Dyrektor Izby Celnej w P.

41 Celem rozważenia skuteczności zgłoszonego zarzutu odwołać się należy do poglądu zaprezentowanego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 20 lutego 2008r. III SZP 1/08 (OSNCP 2008/19-20/304 ) gdzie stwierdza on, że akt powołania na stanowisko organu administracji publicznej jest czynnością z zakresu prawa pracy i powoduje powstanie tzw. niepracowniczego stosunku zatrudnienia. Aby stwierdzić skuteczność prawną powołania należy jedynie ustalić czy aktu powołania dokonał we właściwej formie organ do tego uprawniony. Akt ten będzie zatem z punktu widzenia prawa pracy – aktem skutecznym, dopóki właściwy organ nie wyeliminuje go z obrotu prawnego. Z punktu widzenia bowiem prawa pracy domniemania naruszenia procedury nie niweczą skutków powołania .

42 Gdyby jednak uznać akt powołania za akt administracyjny co czego skłania się część doktryny to należy mieć na uwadze, że decyzja administracyjna dotknięta wadą nieważności korzysta z domniemania prawidłowości tak długo jak długo w odpowiednim trybie nie zostanie stwierdzona jej nieważność.

43 Okoliczność czy powołanie Dyrektora Izby Celnej jest niepracowniczym stosunkiem pracy czy aktem administracyjnym z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy ma znaczenie drugorzędne, skoro co nie jest sporne akt mianowania Dyrektora Izby Celnej w P. nie został skutecznie wyeliminowany z obrotu prawnego. Tym samym jego powołanie uznać należy za prawidłowe. Nadto co najistotniejsze dla rozpoznania tego zarzutu sąd administracyjny nie posiada kompetencji do badania zgodności z prawem powołania piastuna organu tj osoby pełniącej funkcję organu ( porównaj orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2007r. II GSK 62/07 – LEX nr 338605).

44 3.8 Skoro zatem skarżący nie zakwestionował skutecznie ważności powołania Dyrektora Izby Celnej to przyjmując, że był skutecznie powołany nie można uwzględnić kolejnego zarzutu skargi kwestionującego przenoszenie uprawnień do wydania decyzji na inną o uprawnianą osobę . Z tych przyczyn niezasadne są zarzuty skargi wywiedzione w tym zakresie w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. , art. 135 p.p.s.a. , art.141 § 4 p.p.s.a. , 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 143 § 2 pkt 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 8 ord. pod.

45 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.