Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2010 r., II OZ 396/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2010 r., II OZ 396/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. S. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 463/09 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. i L. W. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 13 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji przez Sąd skutkowałaby wykonalnością decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki, co z istoty tej decyzji wypełnia przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

4 W zażaleniu na to postanowienie uczestnik postępowania H. S. G. wniosła o uchylenie tego postanowienia.

5 W dniu [...] marca 2010 r. uzupełnienie zażalenia wniósł pełnomocnik z urzędu H. S.-G.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

8 Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

9 Rozpatrując zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd ocenić musiał zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym zakresie nie sposób zarzucić Sądowi I instancji błędnych ustaleń. Sąd powinien rozpoznawać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w kontekście danej sprawy, mając na uwadze nie wyłącznie skutki, jakie wystąpią po stronie skarżącego, ale także skutki, jakie spowoduje rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie dla pozostałych uczestników postępowania (por. postanowienia NSA: z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt II OZ 725/07, z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1122/07). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozważania dokonane przez Sąd I instancji są prawidłowe, a postanowienie zostało podjęte po wyważeniu interesów wszystkich stron postępowania. Nie zachodzą wątpliwości, że wykonanie zaskarżonej decyzji w świetle okoliczności sprawy, spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, a co więcej spowoduje nieodwracalne skutki. Proces budowlany jest działalnością, która z zasady łączy się z możliwością wystąpienia okoliczności i skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

10 Odnośnie zarzutów braku uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków we wniosku, należy podkreślić, że Sąd ocenia zaistnienie przesłanek wstrzymania w kontekście okoliczności całej sprawy, nie ulega zaś wątpliwości, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności przemawiające za jej wstrzymaniem skarżący powołał.

11 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.