Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2016 r., II OZ 1368/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2016 r., II OZ 1368/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt II SO/Op 44/15 wymierzające Prezydentowi Miasta O. grzywnę w sprawie z wniosku J.S. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta O. za nieprzekazanie skargi na postępowanie konkursowe w zakresie powołania dyrektora zakładu opieki zdrowotnej postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt II SO/Op 44/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu wniosku J. S., wymierzył Prezydentowi Miasta O. grzywnę w wysokości 500 zł, za nieprzekazanie skargi na postępowanie konkursowe w zakresie powołania dyrektora zakładu opieki zdrowotnej.

3 W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawca we wniesionej skardze domagał się wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej "P.p.s.a.") oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu J. S. podał, że w dniu 11 sierpnia 2015 r. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę na procedurę przeprowadzenia oraz rozstrzygnięcie w zakresie nieważności postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w O.. Podał, że pomimo upływu terminu z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Brak reakcji ze strony organu uniemożliwia rozpoznanie sprawy przez Sąd. Do wniosku dołączona została kopia skargi.

4 W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta O. wniósł o jego oddalenie i niewymierzalnie organowi grzywny, zaś w razie wymierzenia grzywny wnioskował o ograniczenie jej do wysokości 100 zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ przyznał, że w dniu 11 sierpnia 2015 r. wnioskodawca złożył w organie skargę. Jednakże pomimo usilnych starań, organ na chwilę obecną nie odnalazł ww. dokumentu i nie potrafi wskazać, gdzie on się znajduje, ani też wyjaśnić co się z nim stało. Podał, że dokument zaginął w wyniku błędu pracownika urzędu, na co miała wpływ znaczna ilość pism oraz wzmożony obieg dokumentów dotyczących wnioskodawcy. Organ zauważył, że wnioskodawca był jednym z kandydatów biorących udział w konkursie na stanowisko dyrektora SPZOZ "[...]" w O. i w okresie maj – wrzesień 2015 r. składał szereg pism dotyczących różnych zagadnień związanych z przeprowadzonym konkursem, na które organ udzielał wnioskodawcy odpowiedzi. Stwierdził nadto, że nie było intencją organu spowodowanie zaginięcia skargi, gdyż spowodowałoby to negatywne konsekwencje np. w postaci wymierzenia organowi grzywny i stąd też nie zasługuje na aprobatę żądanie wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości.

5 Wymierzając Prezydentowi Miasta O. grzywnę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał, że nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie, iż organ nie uczynił zadość wymogom określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarga wnioskodawcy z dnia 11 sierpnia 2015 r. dotycząca procedury przeprowadzenia oraz rozstrzygnięcia w zakresie nieważności postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora SPZOZ "[...]" w O. została przekazana do Sądu dopiero w dniu 23 października 2015 r. i zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Op 467/15, co wynika z zapisów w repertorium Sądu. Skarga została przekazana już po złożeniu przez wnioskodawcę wniosku o ukaranie organu.

6 Sąd stwierdził, iż organ, który nie wywiązuje się z obowiązków przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, nie może skutecznie zasłaniać się ani problemami wewnętrznymi występującymi w jego działalności, ani też okolicznością wadliwego odczytania i zinterpretowania woli strony. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. To organ ponosi odpowiedzialność za działania i zaniechania pracownika, którym posługuje się przy realizowaniu swoich zadań. Na organie administracji publicznej ciąży bezwzględny obowiązek przekazania sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę.

7 Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny Sąd uznał, że jest ona współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wymierzając stosunkowo niską grzywnę w wysokości 500 zł Sąd uwzględnił, iż organ wykonał obowiązek w postaci przesłania skargi z dnia 11 sierpnia 2015 r., wniesionej przez J. S. wraz z aktami administracyjnymi oraz odpowiedzią na tę skargę. Czynności tej dokonał z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., które wynosiło ponad miesiąc (okres od 11 września 2015 r. do 22 października 2015 r.). Sąd miał również na względzie, że tego rodzaju uchybienie organu stanowiło jego jednostkowy przypadek.

8 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prezydent Miasta O. domagając się jego zmiany w całości poprzez oddalenie wniosku i niewymierzanie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. lub zmiany orzeczenia poprzez jego uchylenie w całości i rozpoznanie istoty sprawy.

9 W uzasadnieniu organ stwierdził, że jedynym rzeczywistym powodem niezastosowania się do obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 P.p.s.a. była niewiedza pracowników odpowiedzialnych za prowadzenie sprawy o fakcie złożenia skargi, która zaginęła na terenie Urzędu Miasta O.. W ocenie Prezydenta spowodowane ludzką omyłką zgubienie dokumentu na terenie dużej jednostki (organ kieruje największym urzędem gminy na terenie Województwa O.) nie uzasadnia wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Skoro obowiązek przekazania akt został zrealizowany ukaranie grzywną nie miało już sensu dyscyplinującego. Trudno też aby ukarany organ wdrożył konkretne działania naprawcze lub wyciągnął jakieś rzeczowe wnioski z zaistniałej sytuacji, jeśli zapoczątkowała ją ludzka omyłka nieustalonego bliżej pracownika. Organ podkreślił, że w świetle zasad słuszności Sąd pierwszej instancji winien był odstąpić od wymierzenia grzywny albo wymierzyć ją w symbolicznej wysokości, za którą trudno jednak uznać kwotę 500 zł.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

12 Zgodnie art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skarga ta wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest przekazywana przez organ sądowi w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). W myśl zaś art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

13 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Należy podkreślić, że celem grzywny jest doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

14 W przedmiotowej sprawie, zdaniem Prezydenta Miasta O., opóźnienie w przekazaniu sprawy powstało wskutek jednorazowego, niezawinionego przez organ zdarzenia, jakim było zagubienie wniesionej przez J. S. skargi przez pracownika urzędu. Organ wyjaśnił, że powyższe okoliczności winny prowadzić w istocie do wniosku, iż w ogóle nie powinien on zostać ukarany grzywną, bowiem zagubienie dokumentu wynikało ze znacznej ilości pism wnioskodawcy oraz wzmożonego ich obiegu na terenie dużej jednostki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to uznać należy za pozbawione uzasadnionych podstaw, bowiem to organ ponosi odpowiedzialność za zaniedbania personelu, któremu powierzył wykonywanie obowiązków w swoim imieniu, a próba scedowania odpowiedzialności za niedochowanie należytej staranności w obiegu korespondencji w urzędzie na pracowników jest nie do przyjęcia. Powyższa argumentacja w żadnym razie nie wyłącza winy organu, ani nie usprawiedliwia opóźnienia w przekazaniu skargi do Sądu, jakie miało miejsce w niniejszej sprawie.

15 W świetle tych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż postanowienie wymierzające grzywnę Prezydentowi Miasta O. jest prawidłowe, a jej wysokość, która nie może zostać uznana za zbyt wygórowaną w opisanych już powyżej okolicznościach niniejszej sprawy, w pełni odpowiada stopniowi zawinienia organu.

16 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.