Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r., II OZ 1352/06

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r., II OZ 1352/06

Tekst

TEZY

1 Nie jest zasadny pogląd, iż wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w pełni opiera się na zasadzie skargowości. Jego konstrukcja tylko częściowo oparta jest na tej zasadzie, albowiem decyduje o tym przede wszystkim treść art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego nie można kategorycznie twierdzić, iż w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zawsze i w pełni obowiązuje zasada wyłączająca działanie Sądu z urzędu. Znajduje to wyraz w sytuacjach kiedy z zaskarżonego aktu wynika oczywista szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Tomasza G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2006 r. II SA/Łd 715/06 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Tomasza G. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 czerwca 2006 r. (...) w przedmiocie nakazania rozbiórki części budynku postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

3 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił Krzysztofowi G. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 czerwca 2006 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 9 maja 2006 r., nakazującej skarżącemu rozbiórkę części budynku przechowalni owoców i warzyw wybudowanego na działce ew. 252 położonej w Z.-D. nr 62, Gmina Ł., pozostawiając jedynie wymurowane ściany zewnętrzne i wewnętrzne do wysokości 5,0 m od poziomu terenu.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazuje jakichkolwiek okoliczności, spełniających kryteria przesłanek z art. 61 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, w związku z czym podlega oddaleniu na mocy wskazanego przepisu.

5 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył działający przez pełnomocnika Tomasz G., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 61 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej opiera się na zasadzie skargowości. Zdaniem skarżącego stanowisko zajęte przez Sąd byłoby zasadne tylko wówczas, gdyby ustawodawca uzależniał możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji od wykazania możliwości spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Treść art. 61 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera jednak wyrażenia "jeżeli strona wykaże" bądź innego analogicznego do tego, jakim ustawodawca posłużył się w art. 246 par. 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

6 Pełnomocnik wnioskodawcy wskazał jednocześnie, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz treści decyzji wynikają trudne do odwrócenia skutki tak daleko idącej rozbiórki /pozostawienie jedynie zewnętrznych i wewnętrznych ścian budynku do wysokości 0,5 m od poziomu terenu/.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

9 Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że skoro strona nie wskazała okoliczności, które świadczyć miały o powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wniosek nie może zostać uwzględniony. Nie jest zasadny pogląd, iż wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w pełni opiera się na zasadzie skargowości /por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 155/05 - Orzecz w sprawach Samorządowych 2005 nr 3 poz. 72/. Jego konstrukcja tylko częściowo oparta jest na tej zasadzie, albowiem decyduje o tym przede wszystkim treść art. 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego nie można kategorycznie twierdzić, iż w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zawsze i w pełni obowiązuje zasada wyłączająca działanie Sądu z urzędu. Znajduje to wyraz w sytuacjach kiedy z zaskarżonego aktu wynika oczywista szkoda lub trudne do odwrócenia skutki a jest tak w przypadku rozbiórki obiektu budowlanego. Nie można jednak wykluczyć zupełnie obowiązywania zasady kontradyktoryjności w postępowaniu z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem przede wszystkim na stronie spoczywa ciężar wykazania okoliczności, o których mowa w art. 61 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2006 r., II OZ 408/06 - nie publ./.

10 W przedmiotowej sprawie decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 czerwca 2006 r. dotyczy rozbiórki znaczącej części już wybudowanego i częściowo wykończonego budynku z pozostawieniem jedynie ścian - wewnętrznych i zewnętrznych do wysokości 5,0 m. Taka rozbiórka oznaczałaby likwidację najbardziej kosztownych i pracochłonnych elementów spornego obiektu, co nie ulega wątpliwości i nie wymaga dodatkowej argumentacji wnioskodawcy.

11 Wprawdzie skarżący nie wskazał tych okoliczności we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, lecz podał je w treści zażalenia a prawdopodobieństwo zaistnienia następstw wskazanych przepisem art. 61 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wyniku wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi wniesionej do Sądu jest oczywiste. Dlatego na mocy art. 188 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.