Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2016 r., II OZ 1350/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2016 r., II OZ 1350/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 739/15 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. postanawia: odrzucić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 739/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 lipca 2016 r., oddalające wniosek D. W. o przyznanie prawa pomocy oraz umorzył postępowanie z tego wniosku, w sprawie ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że przyczyną oddalenia przez referendarza sądowego wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy było to, że wniosek taki może dotyczyć wyłącznie skarżącego, a nie osoby, która nie jest stroną postępowania.

4 Odnosząc się do wniesionego środka zaskarżenia (sprzeciwu), Sąd wskazał, że prawo pomocy może być przyznane jedynie stronie postępowania na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W przedmiotowej sprawie D. W. nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego, w związku z tym, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że przyznanie wskazanego uprawnienia procesowego nie może jej dotyczyć.

5 Z uwagi na powyższe, stosując art. 249 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd I instancji orzekł jak wskazano.

6 Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła D. W.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie podlega odrzuceniu.

9 Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji uchylił postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania D. W. prawa pomocy oraz umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. W aktualnym stanie prawnym, podstawą prawną wydania tego postanowienia jest art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzony ustawą nowelizującą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), zgodnie z którym, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Orzeczenie o uchyleniu zaskarżonego sprzeciwem postanowienia oraz umorzeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy należy uznać za merytoryczne rozstrzygnięcie (zmianę orzeczenia), o którym wspomina powołany przepis. Stosownie do § 2 art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sprawach, o których mowa w § 1 tego przepisu, wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Uwzględniając, iż zgodnie z art. 3 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015 r., weszła ona w życie 15 sierpnia 2015 r., a w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona 24 września 2015 r., w/w przepisy znajdują zastosowanie w sprawie. Oznacza to, że tok instancji przed sądem administracyjnym został wyczerpany, a kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wykluczona.

10 Z tych względów zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 260 w zw. z art. 197 § 1 i 2, art. 180 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.