Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2017 r., I OZ 959/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2017 r., I OZ 959/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2017 roku sygn. akt II SAB/Sz 81/16 utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lutego 2017 roku w sprawie ze skargi M. T. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017 roku sygn. akt II SAB/Sz 81/16 na podstawie art. 260 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2017 roku o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

3 Zażalenie na to postanowienie wniosła M. T., podnosząc, że brak pieniędzy uniemożliwia jej opłacenie wpisu sądowego od skargi.

4 Naczelny sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

6 W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie, gdyż w art. 194 § 1 p.p.s.a. oraz w innych przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. – nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Wynika to z przyjętego rozwiązania systemowego – zgodnie z art. 260 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, orzeka jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że tok instancji przed sądem administracyjnym został wyczerpany, a kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wykluczona (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2017 roku sygn. akt I FZ 54/17, postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2017 roku sygn. akt II FZ 8/17; postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2016 roku sygn. akt II OZ 1350/16).

7 W niniejszej sprawie pismo skarżącej, które zostało uznane za skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, opatrzone zostało datą 29 marca 2016 roku - już ta data nie pozostawia wątpliwości, że w odniesieniu do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy znowelizowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązującej od dnia 15 sierpnia 2015 r.

8 Wobec powyższego, skoro od postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2017 r. nie przysługuje środek odwoławczy, zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 260 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.