Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 r., II OW 191/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 r., II OW 191/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) del. NSA Anna Żak Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Starosty Nowodworskiego z dnia 17 grudnia 2012 r. nr [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Nowodworskim a Pomorskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie wskazania organu właściwego do "powtórnego rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę" postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 II OW 191 / 12

UZASADNIENIE

3 Pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. Starosta Nowodworski wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Pomorskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w sprawie powtórnego rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę.

4 Wnioskodawca wskazał, iż decyzją [...] grudnia 2000 r. Starosta Nowodworski zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i G. L. pozwolenia na budowę obejmującą budowę 6 budynków mieszkalnych (w zabudowie segmentowej) wraz z przyłączami na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] w K. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Wojewoda Pomorski stwierdził nieważność powyższej decyzji Starosty, zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 475/08) oddalił skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

5 Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż Starosta Nowodworski jako organ administracji architektoniczno-budowlanej, w związku ze stwierdzeniem przez Wojewodę Pomorskiego nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę obligowany jest powtórnie rozpoznać wniosek inwestora o pozwoleniu na budowę, wobec czego pismem z dnia 4 lipca 2012 r. polecił rozpoznanie Staroście wniosku inwestora z dnia 5 grudnia 2000 r.

6 W piśmie z dnia 28 sierpnia 2012 r. Starosta Nowodworski wskazał, iż inwestor nie złożył nowego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, w związku z tym brak jest podstawy prawnej do wszczęcia postępowania. Zdaniem Starosty Nowodworskiego nie może on prowadzić postępowania na podstawie uprzednio złożonego wniosku, stanowiącego podstawę dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, której stwierdzono nieważność. Pierwotny wniosek o pozwolenie na budowę został, bowiem skonsumowany w momencie wydania decyzji ostatecznej. Fakt, iż Wojewoda Pomorski stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi podstawy do ponownego rozpatrzenia pierwotnego wniosku. Nadto wnioskodawca wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewoda Pomorski wstrzymał wykonanie decyzji Starosty Nowodworskiego z dnia [...] grudnia 2000 r. Obecny poziom wykonania robót budowlanych stanowi stan surowy zamknięty i świadczy o kontynuowaniu inwestycji, pomimo wstrzymania wykonania decyzji, a następnie stwierdzenia jej nieważności.

7 W konkluzji, swego wniosku Starosta stwierdził, że przedmiotową inwestycję należy traktować jako wybudowaną bez stosownego pozwolenia i właściwym organem do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego jest organ nadzoru budowanego.

8 Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie wniosku, z uwagi na brak prowadzenia postępowania w sprawie objętej inwestycją wskazaną we wniosku.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej zwanej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozstrzygania sporów kompetencyjnych pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. Wyjaśnić przy tym trzeba, iż sporem kompetencyjnym jest sytuacja prawna, w której co do zakresu działania organów administracji publicznej zachodzi rozbieżność poglądów, która powinna być usunięta na skutek podjętych w tym kierunku środków prawnych. Spór kompetencyjny ma miejsce wtedy, gdy w postępowaniu przed organami chodzi o rozstrzygnięcie sprawy pomiędzy tymi samymi stronami, dotyczącej tego samego przedmiotu, przy zastosowaniu tej samej podstawy prawnej. Spór kompetencyjny może, więc powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania albo, co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu. Przesłanką, zatem, która jest podstawowa dla ustalenia właściwości rzeczowej, jest przedmiot sprawy administracyjnej.

11 W okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, iż taki spór w ogóle zaistniał. Z analizy akt sprawy nie wynika, bowiem, aby oba organy objęte rozpoznawanym wnioskiem uznały się za niewłaściwe do ponownego rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Różnica stanowisk uczestniczących w niniejszym postępowaniu organów dotyczyła sposobu prowadzenia postępowania, po stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i ustalenia, czy złożony pierwotnie wniosek o udzielenie takiego pozwolenia podlega ponownemu rozpoznaniu. Jak uznał pierwotnie Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, organ administracji architektoniczno- budowlanej (w tym przypadku Starosta Nowodworski) jest obligowany do powtórnego rozpatrzenia uprzednio złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, natomiast Starosta wyraził pogląd o generalnym braku podstaw do wszczęcia takiego postępowania w oparciu o wniosek inwestora z dnia 5 grudnia 2000 r. Konkluzja rozpoznawanego wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego nie sprowadzała się także do żądania wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku inwestora, ale do przesądzenia, iż wniosek ten nie mógł w ogóle być przedmiotem oceny Starosty. Spór zaistniały pomiędzy organami dotyczył, zatem określenia sposobu załatwienia sprawy przez organ, co nie mieści się w granicach wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego i już z tego powodu podlega oddaleniu. Podkreślić, bowiem trzeba, iż nie jest rzeczą sądów administracyjnych wyręczanie organów w załatwianiu spraw, czy też udzielaniu im wiążących wskazań, co do sposobu prowadzenia określonego postępowania. W trybie art. 4 i art. 15 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do kontroli prawidłowości przyjętej przez organy podstawy prawnej działania, a w szczególności badania, czy zostały spełnione przesłanki merytoryczne, o których stanowi, będący podstawą orzekania w konkretnej sprawie przepis materialnoprawny (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r. I OW 104/09, LEX nr 582507).

12 Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 P.p.s.a. wniosek Starosty Nowodworskiego oddalił.