Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r., II OSK 429/08

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r., II OSK 429/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Walentynowicz Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 574/07 w sprawie ze skargi I. O. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 574/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi I. O. i J. R., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Skarżysko-Kamienna z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej na maszcie stalowym wraz z linią energetyczną na działce przy ul. [...] o nr ewid. [...] w S.-K..

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił skargę na powyższe decyzje, stwierdzając, że w decyzji wydanej na rzecz inwestora A. Ż., niejednoznacznie określono planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, co narusza przepisy art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b/ i art. 54 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Istnieje bowiem niespójność między częścią opisową decyzji a załącznikiem graficznym. Wynika to z materiału dowodowego, świadczącego o tym, iż w toku postępowania inwestor zmienił swój wniosek w ten sposób, że ograniczył wielkość inwestycji wnosząc o ustalenie warunków zabudowy zamiast dla kilku elektrowni wiatrowych (co miało miejsce w pierwotnym wniosku) – dla jednej elektrowni wiatrowej o mocy 75 kW, zainstalowanej na maszcie stalowym o wysokości 21 m i podziemnej linii energetycznej bez obiektów towarzyszących. Powyższą okoliczność organ uwzględnił w części opisowej decyzji z dnia 31 maja 2007 r., natomiast zmiana ta nie znalazła odzwierciedlenia w załączniku graficznym, na którym w liniach rozgraniczających teren inwestycji zaznaczono 3 elektrownie wiatrowe.

4 Sąd pierwszej instancji podniósł też, że istnieje nieścisłość co do oznaczenia załącznika graficznego. Ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji organ pierwszej instancji w części opisowej decyzji wskazał, że zostały one określone w załączniku graficznym Nr 1 stanowiącym integralną część decyzji, a z adnotacji na mapie wynika, że załącznik graficzny do decyzji został oznaczony jako Nr 2.

5 Sąd wskazał, że rozpatrując ponownie wniosek inwestora organ powinien ustosunkować się do zarzutu emisji hałasu powodowanej pracą urządzenia tak, aby uzasadnienie decyzji odpowiadało wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

6 Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

7 W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego przez obrazę art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b/ i art. 54 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że projektowana inwestycja jest niejednoznacznie określona w zakresie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd błędnie uznał, że brak spójności pomiędzy częścią opisową a załącznikiem graficznym stanowi naruszenie prawa materialnego, podczas gdy rysunek jako znak graficzny wiąże jedynie w zakresie określonym w uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

8 W skardze kasacyjnej zarzucono też naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, mimo, że w postępowaniu przed organami administracji nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza powołanych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

9 W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści decyzji jednoznacznie wynika, iż zakres planowanej inwestycji dotyczy jednej elektrowni wiatrowej – 1 sztuki wiatraka. Załącznik graficzny Nr 1, stosownie do regulacji art. 54 pkt 3 powołanej ustawy, określa jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji. Skoro w części tekstowej jest mowa wyłącznie o jednej elektrowni wiatrowej, to naniesienie na załączniku graficznym decyzji planowanej inwestycji, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie spełnione są zatem wymogi wynikające z powyższego przepisu.

10 Również podniesiona przez Sąd pierwszej instancji kwestia emisji hałasu powodowanego pracą urządzenia znajduje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, w której uzasadnieniu wyjaśniono, że planowana inwestycja nie jest zakwalifikowana jako oddziałująca szkodliwie na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ani przeprowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

13 Wbrew jej twierdzeniom Sąd pierwszej instancji zasadnie stanął na stanowisku, że część opisowa i część graficzna decyzji o warunkach zabudowy stanowią integralną całość i jako takie muszą być ze sobą spójne. Stosownie bowiem do regulacji art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b/ w związku z art. 54 i 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać część opisową i graficzną. Obie te części są zatem składnikami decyzji, kształtującymi prawa i obowiązki inwestora, a jeżeli tak to wykluczyć należy ich wewnętrzną sprzeczność. To zaś oznacza, że stanowiska Sądu pierwszej instancji zajętego w tej mierze nie sposób skutecznie zakwestionować, zaś przywoływanie w skardze kasacyjnej wyroku Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r. (sygn. akt II OSK 1144/05), z którego miałaby wynikać rzekomo inna linia orzecznicza, jest całkowicie chybione: po pierwsze ze względu na to, że zajęte tam stanowisko w kwestii załącznika graficznego dotyczy rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzji o warunkach zabudowy, a po drugie NSA stwierdził tam, że rysunek planu nie ma mocy samoistnej i wiąże w takim zakresie w jakim został opisany w części tekstowej planu, co oczywiście nie daje podstaw do twierdzenia, że może być sprzeczny z planem.

14 Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).