Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Halina Kuśmirek Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1745/05 w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz P. K. kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1745/05 po rozpoznaniu skargi P. K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. "K." zlokalizowanej na dachu budynku utrzymującego postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 2 grudnia 2004 r. wydane na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 oraz art. 378 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz. U. Nr 6, poz. 627 ze zm./ - oddalił skargę.

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w orzeczeniu organu odwoławczego podano, iż przedmiotowe postanowienie dotyczy uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na potrzeby wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym inwestycja ta ma polegać na montażu projektowanej wieży stalowej o wysokości 22 m, posadowionej na dach budynku I., anten sektorowych i anten radiolinii oraz urządzenia sterującego usytuowanego w kontenerze. Na potrzeby postępowania został opracowany wymagany ustawą "Raport o oddziaływaniu na środowisko", w którym uwzględniono wpływ projektowanych anten zarówno na środowisko, jak i na zdrowie i życie ludzi, zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Raport ten zaświadcza, że projektowana stacja spełni wymagania stawiane przez przepisy o ochronie środowiska, nie będzie więc źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko i stąd nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Inwestycja będzie zlokalizowana w przestrzeni niedostępnej dla ludności, bowiem na wysokości około 4 m nad istniejącymi budynkami, nie wystąpi zatem naruszenie interesów osób trzecich i konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w otoczeniu planowanej stacji. Organ podkreślił także, że polskie przepisy dotyczące ochrony środowiska przed polami elektromagnetycznymi są dużo bardziej rygorystyczne od prawa wspólnotowego. W skardze na powyższe postanowienie podniesiono naruszenie art. 7, 75 ( 1, 77, 78, 80 kpa oraz naruszenie art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska, podkreślając, że "Raport" jest wadliwy oraz pominięto materiał dowodowy dostarczony przez strony, jak np. opinię M. K.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd stwierdził, że zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, określony w art. 52 Prawa ochrony środowiska, nie musi być w przypadku każdej inwestycji taki sam, lecz jest dostosowany do specyfiki danego przedsięwzięcia /jego charakteru i wielkości oddziaływania na środowisko/. Rola organu orzekającego sprowadza się do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszeń zaskarżonym postanowieniem.

5 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. K. reprezentowany przez radcę prawnego J. J. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego i wskazując, że naruszone zostały przepisy: art. 28 kpa w związku z art. 110 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", poprzez jego niezastosowanie; art. 50 ( 1, 75 ( 1, 79 ( 1 i 2, 89 ( 2, 107 ( 3 kpa - poprzez ich niezastosowanie; art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 , 5 i 7 oraz art. 54 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, poprzez ich pominięcie; art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego złą interpretację; art. 6 ust. 2, 11, 31, 32 ust. 21 pkt 2 i 3 oraz art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm./, poprzez ich pominięcie; art. 106 ( 3, 110, 145 ( 1 pkt 1 lit. a i art. 145 ( 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 ( 1 pkt 2 kpa, poprzez ich niezastosowanie.

6 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się, iż w postępowaniu nie brały udziału inne osoby, które "zamieszkują pod tym samym adresem, co skarżący" to jest Z. K., K. K. i T. K. zarzucając w związku z tym zaistnienie przesłanki z art. 183 ( 2 pkt 5 ppsa. Inwestycje celu publicznego winny być ponadto realizowane ze szczególną ostrożnością i uwagą zwróconą na interes mieszkańców obszaru, na którym inwestycja ma być przeprowadzona. Zarówno w orzeczeniach organów administracji jak i w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie ustosunkowano się do przedłożonej przez skarżącego opinii biegłego, z której wynika, że przedmiotowa inwestycja będzie miała szkodliwy wpływ na środowisko a w tym na zdrowie ludzi, do których należy skarżący. Sąd powinien też mieć na uwadze, że na tym samym terenie istnieje już jedna stacja telefonii komórkowej.

7 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

8 Istotą skargi kasacyjnej jest kwestionowanie przez stronę ją wnoszącą tego, że zaskarżonym wyrokiem faktycznie Sąd I instancji zaakceptował nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne, a przede wszystkim pominięcie zgłoszonego przez stronę dowodu w postaci opinii sporządzonej na zlecenie tej strony przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę i kwalifikacje. W tym zakresie w podstawach skargi kasacyjnej wskazuje się naruszenie odpowiednich do postępowania dowodowego przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tym zarzutem skargi kasacyjnej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy się zgodzić, bowiem istotnie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obszernie Sąd odniósł się do stanowiącego podstawę rozstrzygania w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko, nie dostrzegając jednak, iż raport ten stanowi dokument prywatny przedłożony przez inwestora, zaś skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa zgłoszenia dowodu z opinii innej osoby, aniżeli ta, która była autorem raportu, w celu wykazania, że raport jest sporządzony wadliwie jak też nie jest wiarygodny, do czego jednak w zaskarżonym orzeczeniu administracyjnym się nie ustosunkowano. Do organu administracji publicznej należy natomiast w tej sytuacji dokonanie oceny, który z dowodów przedłożonych przez strony postępowania uzna za mający w sprawie podstawowe znaczenie. Niedopuszczalna jest taka sytuacja, iż organ w ogóle nie ustosunkuje się do dowodu przedstawionego przez stronę postępowania. Sąd I instancji nie dostrzegając tej wadliwości postępowania w niniejszej sprawie, polegającej na uchybieniu przepisom tej części kodeksu postępowania administracyjnego, która normuje postępowanie dowodowe /jak to słusznie podniesiono w skardze/ i wydając wyrok oddalający skargę uznając, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z prawem, także dopuścił się naruszenia prawa, powinien był bowiem orzec o uchyleniu zaskarżonego aktu w celu umożliwienia prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a nie o oddaleniu skargi.

9 W związku z powyższym uchybieniem należy uznać, że pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, dotycząc zwłaszcza wadliwego stosowania przepisów prawa materialnego wypada uznać za przedwczesne, bowiem od tego, jak zostanie oceniony materiał dowodowy w postaci raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz opinia sporządzona przez rzeczoznawcę na zlecenie skarżącego, zależy dalsze postępowanie w niniejszej sprawie.

10 Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela przy tym zarzutu dotyczącego nie dopuszczenia do postępowania przed Sądem I instancji innych osób zainteresowanych sprawą /mieszkańców danego terenu/, a zwłaszcza wystąpienia przesłanki nieważności postępowania sądowo-administracyjnego. Jeżeli bowiem osoby te miały rzeczywiście interes prawny w sprawie, mogły korzystać z prawnych środków zapewniających im udział w postępowaniu, skoro jednak z takich środków nie korzystały, brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi przesłanka określona w art. 183 ( 2 pkt 5 ppsa /nieważność postępowania/.

11 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji z mocy art. 185 ( 1 ppsa, zaś o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa.