Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2016 r., II OSK 3381/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2016 r., II OSK 3381/14

Sentencja

1 Dnia 18 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 922/14 w sprawie ze skargi M. I. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. I. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lutego 2014 w. przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.

3 Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

4 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy nie stwierdził u M. I. choroby zawodowej: alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, wymienionej w poz. 18(1) wykazu chorób zawodowych zamieszczonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., zaś skarga na tę ostatnią decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 899/12.

5 Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. złożyła M. I.

6 Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i art. 149 § 3 K.p.a. odmówił wznowienia ww. postępowania administracyjnego. Zdaniem organu wniosek o wznowienie postępowania nie zawierał jakichkolwiek twierdzeń o zachowaniu związku pomiędzy wskazaną podstawą wznowieniową, a treścią decyzji jej dotyczącej. Strona nie wskazała również jakiejkolwiek okoliczności powziętej w terminie jednego miejsca od dnia, w którym się o niej dowiedziała, mogącej być przyczyną wznowienia postępowania.

7 Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Główny Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu zażalenia M. I., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 148 i art. 149 § 3 K.p.a. oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu odwoławczego strona nie wskazała w treści swego wniosku jakichkolwiek przesłanek z art. 145 § 1, czy art. 145 a i b K.p.a. oraz nie udowodniła wymaganego okresu 1 miesiąca, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

8 Skargę na powyższe postanowienie złożyła M. I., zarzucając mu naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 138 w zw. z art. 104 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

9 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

10 Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że z art. 148 § 1 K.p.a. wynika, że to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie tego terminu jest badane na etapie wszczęcia postępowania i stanowi warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania. Jak zaznaczył Sąd, postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 16 stycznia 2014 r., a zgłoszenie podejrzenia choroby skóry zostało wniesione po 14 latach od zakończenia pracy zawodowej. We wniosku o wznowienie postępowania pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, nie wskazał jednak jakichkolwiek przesłanek z art. 145 § 1, art. 145a, czy art. 145b K.p.a. ani nie udowodnił również wymaganego okresu 1 miesiąca, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odwołując się do art. 149 § 2 i 3 K.p.a., Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

11 Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.

12 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. I., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia przez niewłaściwe zastosowanie:

13 1. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie zgłoszonych w skardze zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia badań, które stanowiły podstawę orzeczeń lekarskich,

14 2. art. 134 P.p.s.a. polegające na nierozpoznaniu sprawy w kierunku ewentualnych naruszeń zasad dotyczących postępowania dowodowego.

15 Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, skierowanie sprawy na rozprawę oraz jej prowadzenie także pod nieobecność skarżącej lub jej pełnomocnika.

16 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd rozpoznał jedynie zarzuty dotyczące prawa materialnego, nie zajmując się zgłoszonymi w odwołaniu i skardze naruszeniami norm prawa procesowego.

17 Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Sanitarny, wnosząc o jej oddalenie.

18 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

19 Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

20 Stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i rozpatruje wniesioną kasację w nawiązaniu do wyraźnie wyartykułowanych norm prawa, których naruszenie zostało zarzucone Sądowi pierwszej instancji – z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych konkretnej normy prawnej, zawartej w konkretnym akcie prawnym. Tylko prawidłowo skonstruowany zarzut pozwala na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku z punktu tego właśnie przepisu. Sąd kasacyjny nie powinien przy tym domyślać się intencji stron skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich doprecyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.).

21 Wskazując na powyższe, stwierdzić trzeba, iż oba przedstawione w rozpoznawanej kasacji zarzuty nie spełniały ww. warunków z uwagi na swoją nadmierną ogólnikowość. Odwoływanie się bowiem do "nierozpatrzenia zgłoszonych w skardze zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia badań" oraz wskazywanie na "ewentualne naruszenia zasad dotyczących postępowania dowodowego", a także brak jakiegokolwiek doprecyzowania tych zarzutów w uzasadnieniu kasacji a jedynie równie ogólnikowe wskazanie na "naruszenia norm prawa procesowego" ani nie przystaje do przedmiotu sprawy, ani nie stanowi polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zajętym w skarżonym wyroku. Skarżąca, stawiając zarzuty kasacyjne, nie podjęła nawet próby wskazania na czym – konkretnie – miałyby polegać błędy Sądu pierwszej instancji, a które świadczyłyby o wadliwości przeprowadzonej przez niego kontroli. Autor kasacji nie wykazał również, aby Sąd pierwszej instancji wydał wyrok inaczej jak po zamknięciu rozprawy i aby Sąd ten orzekał nie na podstawie akt sprawy, wykraczając poza jej granice przy jej rozstrzyganiu. Z tych też przyczyn, zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. nie mogły zostać uwzględnione.

22 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.