Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2007 r., II OSK 274/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2007 r., II OSK 274/07

Sentencja

1 II OSK 274/ 07 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 1101/99 w zakresie umorzenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie ze skargi K. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył sądowe postępowanie sądowe w sprawie ze skargi K. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 1999 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

3 W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w związku ze śmiercią współwnoszącej skargę strony K C. postępowania uległo zawieszeniu na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2000 r.

4 Sąd pierwszej instancji wskazał, iż J. C. nie nadesłał pisemnej informacji, o tym czy zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po zmarłej matce K. C., nie nadesłał prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej, ani nie wskazał jej następców prawnych, nie wystąpił też z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. W tej sytuacji Sąd umorzył postępowanie sądowe na mocy art. 130 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.

5 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. C., zaskarżając je w całości i opierając ją na zarzucie naruszenia art. 130 § 1 p.p.s.a.

6 W uzasadnieniu powyższej kasacji, reprezentujący skarżącego pełnomocnik powołał się na załączone do akt postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia z 7 września 2000 r. (sygn. [...]) w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku przez skarżącego po zmarłej K. C. Skoro zatem we wskazanej dacie ustalono, kto jest następcą prawnym strony, która utraciła zdolność sądową wskutek śmierci, umorzenie postępowania było nieuzasadnione.

7 Z tych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

10 Sąd pierwszej instancji przyjął, iż E. C. – mąż skarżącej - zmarł w dniu 25 maja 1999 r., natomiast zgon skarżącej K. C. miał miejsce dnia 22 listopada tegoż roku. Z postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 9 lipca 1999 r. wynika, że spadek po E. C. na podstawie ustawy nabyli: żona K. C. oraz syn – J. C. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia tj. do dnia 14 grudnia 2004 r. o umorzeniu postępowania sądowego, skarżący – J. C. – nie przedstawił dokumentu świadczącego o tym, iż jest on jedynym spadkobiercą po zmarłej K. C., a co istotniejsze nie wystąpił z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 7 września 2000 r. stwierdzające, iż jedynym spadkobiercą K. C. jest jej syn – J. C., jak wynika z prezentaty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wpłynęło do tegoż Sądu dopiero w dniu 15 kwietnia 2005 r. Podkreślić przy tym należy, iż postępowanie sądowe zawieszono w wyniku uwzględnienia wniosku skarżącego w tym przedmiocie.

11 Mając powyższe fakty na względzie, których zresztą wniesiona kasacja nie kwestionowała zarzut kasacji co do naruszenia art. 130 § 1 p.p.s.a. uznać należało za niezasadny.

12 Odnosząc się do zarzutu uchybienia dyspozycji art. 130 § 1 p.p.s.a. należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 64 § 1.k.c. każda osoba fizyczna ma zdolność sądową, a więc zdolność występowania w procesie jako strona. Utrata tej zdolności następuje z chwilą śmierci osoby fizycznej. Następcami prawnymi zmarłej osoby fizycznej są jej spadkobiercy. Stosownie więc do art. 130 § 1 p.p.s.a. Sąd umarza postępowanie zawieszone w razie stwierdzenia braku następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową, a w każdym razie po upływie trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu z tej przyczyny, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu lat trzech od daty wydania postanowienia o zawieszeniu. Powyższy przepis nie stwarza żadnych wątpliwości odnośnie tego, że przyczyną umorzenia postępowania jest tylko niezgłoszenie wniosku o podjęcie postępowania.

13 Tak więc postępowanie zawieszone z uwagi na śmierć strony (obecnie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), podlega na mocy art. 130 § 1 p.p.s.a. umorzeniu w przypadku braku złożenia w terminie trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny wniosku o podjęcie postępowania.

14 W rozpoznawanej sprawie, w ciągu 3 lat od dnia 12 czerwca 2000 r. nie zgłoszono wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, wobec czego zaistniały podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 130 § 1 p.p.s.a.

15 Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw na mocy art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a.