Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2021 r., II OSK 2300/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2021 r., II OSK 2300/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1331/17 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Uzasadnienie.

3 Wyrokiem z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1331/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] 2 sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania.

4 Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

5 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Prezydent m. st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił dwóm osobom fizycznym działającym w ramach spółki cywilnej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wielostanowiskowym garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. A/4 i A/3, z obrębu [...], przy ul. T. [...] w Warszawie.

6 Powyższe pozwolenie zostało zmienione decyzją Prezydenta m. st. Warszawy nr [...], z [...] kwietnia 2016 r., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Z kolei, decyzją tego samego organu nr [...] z [...] sierpnia 2016 r., pozwolenie na budowę udzielone dwóm osobom fizycznym zostało przeniesione na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, dalej zwanej "skarżącą".

7 Na skutek wniosku Warszawskiej Uczelni im. Marii Skłodowskiej-Curie o wznowienie postępowania, w dniu [...] grudnia 2016 r., Prezydent m. st. Warszawy wydał postanowienie nr [...] o wznowieniu postępowania zakończone ostateczną decyzją nr [...], z dnia [...] kwietnia 2015 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

8 Prezydent m. st. Warszawy decyzją nr [...], z dnia [...] grudnia 2016 r., umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną własną decyzją nr [...], z [...] kwietnia 2015 r., o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego przy ul. T. [...] w Warszawie wraz ze zmianami.

9 Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Warszawska Uczelnia im. Marii Skłodowskiej-Curie.

10 Wojewoda Mazowiecki, decyzją nr [...], z dnia [...] kwietnia 2017 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

11 W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z [...] grudnia 2016 r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego i zasługuje na uchylenie w całości. Wskazał, że zarówno w przypadku decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym, jak i w postępowaniu nadzwyczajnym – po wznowieniu postępowania, tj. decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2016 r., brał udział ten sam pracownik organu: Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Targówek. Uczestniczył on w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę (oryginalnego pozwolenia na budowę), postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny, jak również w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. przenoszącą decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. na rzecz skarżącej. Ten sam pracownik podpisał również decyzję organu pierwszej instancji w niniejszym postępowaniu – decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., a także inne pisma formułowane przez organ w toku postępowania wznowieniowego, w tym pisma z 27 października 2016 r. i 29 listopada 2016 r. Organ odwoławczy uznał zatem, że wbrew obowiązkowi przewidzianemu w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., ten sam pracownik brał w udział w obu postępowaniach. W obu postępowaniach, zwykłym i wznowieniowym, brała też udział inna pracownica organu, składająca oświadczenie z dnia 10 czerwca 2016 r. (w aktach sprawy) oraz notatki służbowe z dnia 2 listopada 2016 r. i 17 listopada 2016 r.

12 W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że w przypadku decyzji Prezydenta m. st. Warszawy wydanej w sprawie rozpatrywanej przez Sąd, doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.

13 Ponadto, Wojewoda Mazowiecki jako organ odwoławczy za wadliwą podstawę prawną zakończenia postępowania wznowieniowego uznał przepisy przywołane w decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z [...] grudnia 2016 r. W ocenie organu drugiej instancji, w rozpoznawanej sprawie konieczne było wydanie jednej z decyzji określonych w art. 151 K.p.a. W szczególności, jeżeli organ administracyjny prowadząc wznowione postępowanie dojdzie do wniosku, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to powinien wydać decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., a nie umorzyć postępowanie wznowieniowe. Wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji na podstawie art. 105 K.p.a. w zw. z art. 149 § 1 K.p.a. uznano za nieprawidłowe.

14 Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Zarzuciła naruszenie:

15 1) art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że pracownik organu, który brał udział w wydaniu decyzji dotychczasowej podlega wyłączeniu z postępowania wznowieniowego dotyczącego tej decyzji, co skutkowało bezzasadnym uchyleniem decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia;

16 2) art. 151 § 1 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zakończenie postępowania wznowieniowego może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, albo o uchyleniu decyzji dotychczasowej, co doprowadziło do błędnego uznania, że postępowanie wznowieniowe nie może zostać umorzone.

17 Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wymierzenie Wojewodzie Mazowieckiemu grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 55 § 1 P.p.s.a.

18 W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie.

19 Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

20 Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu drugiej instancji uznające postępowanie prowadzone przez Prezydenta m. st. Warszawy oraz decyzję wydaną

21 w pierwszej instancji za niezgodne z prawem, z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. W omawianym zakresie okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości. Rzeczywiście pracownik organu: Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Targówek brał udział zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, jak i postępowaniach zakończonych decyzjami o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz o przeniesieniu oryginalnego pozwolenia na budowę na rzecz skarżącej. Ten sam pracownik podpisał również decyzję organu pierwszej instancji w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, tj. decyzję Prezydenta m. st. Warszawy nr

22 [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., a także inne dokumenty w sprawie. W takim przypadku nie można wykluczyć możliwości, że pracownik podlegający wyłączeniu

23 miał znaczący wpływ na treść wydanych decyzji, nawet wówczas, gdy została podpisana bezpośrednio przez inną osobę.

24 Sąd wskazał, że w doktrynie prawa administracyjnego, jak i orzecznictwie

25 sadów administracyjnych można spotkać dwa przeciwne poglądy ukształtowane w związku z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Pierwszy pogląd, reprezentowany w niniejszej sprawie przez skarżącą polega na uznaniu, że postępowanie nadzwyczajne, np. wznowieniowe, tj. toczące się na podstawie art. 145 K.p.a. i nast., jest na tyle odrębne i różne od postępowania zwykłego, że nie jest spełniona przesłanka obowiązku wyłączenia pracownika w trybie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Drugi pogląd jednak, uznawany przez Sąd za zasadny i znajdujący wyraźne odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych z ostatnich kilku lat, prowadzi do przeciwnego wniosku. Wskazuje się, że poddanie określonej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym kontroli organu w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzi do wniosku, że mimo szczególnych

26 podstaw postępowania nadzwyczajnego pracownik organu uczestniczący w wydawaniu decyzji w postępowaniu zwykłym nie powinien brać udziału w wydaniu kolejnej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym. Sąd podkreślił, że podziela drugi z przedstawionych poglądów.

27 W stosunku do kwestii dopuszczalności wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o innej treści i innej podstawie prawnej niż przewidziane w art. 151 K.p.a., Sąd uznał stanowisko Wojewody Mazowieckiego działającego jako organ odwoławczy za nie w pełni przekonywujące. Zdaniem Sądu, nie jest wykluczone prawnie zakończenie wznowionego postępowania inną decyzją niż przewidziana w art. 151 K.p.a., czyli np. decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

28 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła:

29 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

30 a) naruszenie art. 145 § 1 pkt lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie wynikające z błędnego przyjęcia, że norma z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. pomimo, że jest wyjątkiem od ogólnej zasady nie powinna być interpretowana ściśle lub zawężająco, a na podstawie art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. powinna być interpretowana w ten sposób, że w postępowaniu wznowieniowym toczonym na podstawie art. 145 K.p.a. wyłączeniu podlega pracownik organu administracji, który brał udział przy wydawaniu decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe.

31 b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji wynikające z błędnego uznania, że pracownik organu administracji, który brał udział przy wydawaniu decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, na mocy art. 24 1 pkt 5 K.p.a. podlega wyłączeniu z postępowania wznowieniowego.

32 W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

33 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

34 Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 23 czerwca 2020 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, ze zm.), poinformowano strony o zamiarze skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Poinformowano, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym będzie możliwe jeżeli wszystkie strony w terminie

35 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia wyrażą na to zgodę.

36 Pismem z dnia 10 lipca 2020 r. pełnomocnik wnoszącej kasację wyraził zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

37 Pismem z dnia 16 lipca 2020 r. Wojewoda Mazowiecki wyraził zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w celu przyśpieszenia jej rozpoznania.

38 Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 8 marca 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem, i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Jednocześnie poinformowano strony o możliwości przedstawienia

39 na piśmie stanowiska w sprawie w terminie 7 dni.

40 W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

41 Stan rozwoju epidemii i brak możliwości zagwarantowania zdrowia osób uczestniczących w rozprawie uprawniają do przyjęcia, że zastosowanie w niniejszej sprawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, nie narusza prawa strony do sądu.

42 Odnotować należy, że po ogłoszeniu stanu epidemii stronom umożliwiono przedstawienie na piśmie stanowiska w sprawie, w granicach zarzutów skargi kasacyjnej. Jest oczywiste, że niezależnie od tego strony mają prawo do przedstawiania swojego stanowiska, w granicach skargi kasacyjnej, aż do

43 zakończenia postępowania.

44 Nie można zatem powiedzieć, że na skutek nieprzeprowadzenia rozprawy

45 strony zostały pozbawione możliwości przedstawienia swego stanowiska w sprawie.

46 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

47 W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

48 Oba zarzuty kasacyjne, dotyczące niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., są oparte na ocenie wnoszącej kasację, według której, oddalenie skargi było rezultatem błędnego uznania, że pracownik organu administracji, który brał udział przy wydawaniu decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, z mocy art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. podlega wyłączeniu z postępowania wznowieniowego.

49 Odniesienie się do obu zarzutów kasacyjnych poprzedzić trzeba spostrzeżeniem, że obecna treść art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. jest wynikiem modyfikacji, do której doszło na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Przed nowelą przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowił, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. W wyniku noweli skreślono słowa "w niższej instancji". Obecnie, zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

50 Niewątpliwe jest zatem, że od zmiany hipotezy normy zawartej w analizowanym przepisie, działania tej normy nie można ograniczać do postępowania odwoławczego.

51 Niezależnie jednak od sporu odnoszącego się do postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy, z którym związana była omówiona nowelizacja (patrz: wyrok NSA z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II OSK 25A/16; Andrzej Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postepowania administracyjnego", LEX/el 2021, pkt III.9), kontrowersja w niniejszej sprawie dotyczy relacji postępowań nadzwyczajnych do postępowania zwykłego.

52 Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie opowiada się za poglądem przyjętym przez Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z tym stanowiskiem, wyłączeniu od rozpatrzenia sprawy w postępowaniu o wznowienie postępowania, podlega pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji organu pierwszej instancji w postępowaniu zwykłym.

53 Pogląd ten znajduje umocowanie w treści przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. odczytywanego z uwzględnieniem zasady sformułowanej w art. 8 K.p.a. (patrz: wyrok NSA z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II OSK 25A/16).

54 Nadto, jak wskazano w wyroku NSA z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II GSK 110/16, w wyłożeniu treści omawianej normy art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. istotna jest relacja kontrolna jaka zachodzi między nowym postępowaniem, a zaskarżoną decyzją. W rezultacie, w wyroku tym wyrażono pogląd, że wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. obowiązek wyłączenia pracownika dotyczy sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 K.p.a.), czy nadzwyczajnym (w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji).

55 Ten aspekt relacji postępowania nadzwyczajnego z decyzją wydaną w postępowaniu zwykłym poddano analizie w wyroku NSA z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3454/19. Stwierdzono, że na sprawę składają się elementy przedmiotowe i podmiotowe, co przesądza o tożsamości sprawy. Ustalając elementy tożsamości sprawy indywidualnej rozstrzygniętej decyzją administracyjną konieczne jest uwzględnienie nie tylko rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w toku postępowania instancyjnego ale też i poddanie jej rozstrzygnięcia w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego. Rozwiązanie prawne obejmujące nie tylko tok instancji ale i nadzwyczajne tryby postępowania wynika wprost z brzmienia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Poddanie w wyniku zaskarżenia weryfikacji decyzji ma zatem ustanowioną expresiss verbis podstawę prawną wyłączenia pracownika z mocy prawa od rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zastosowania wobec zaskarżonej decyzji środka prawnego uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.

56 W przytoczonym wyroku zwrócono nadto uwagę na to, że nie ma znaczenia prawnego treść podjętej decyzji w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, a zatem, czy stanowi ona treść o merytorycznym czy nie merytorycznym jego zakończeniu. Zakończenie postępowania decyzją umarzającą postępowanie (tak jak w niniejszej sprawie) ma dla strony podstawowe znaczenie przez pozbawienie jej pełnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy.

57 Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie utożsamia swoje

58 stanowisko z przytoczoną argumentacją. Warto podkreślić, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że nie chodzi tylko o marginalny udział pracownika w wydaniu zaskarżonej decyzji. Pracownik, który podpisał decyzję Prezydenta m. st. Warszawy

59 nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., a więc decyzję organu pierwszej instancji w postępowaniu zwykłym, brał nadto udział w postępowaniach zakończonych decyzjami o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz o przeniesieniu oryginalnego pozwolenia na budowę na rzecz skarżącej.

60 W konsekwencji, za pozbawioną podstaw należy uznać tezę zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, według której, w trakcie postępowania o wznowienie postępowania nie dochodzi do kontroli decyzji wydanej wcześniej z udziałem tego samego pracownika organu.

61 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.