Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r., II OSK 1166/10

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r., II OSK 1166/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Wiesław Kisiel /spr. / sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. K. – G. i K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1226/09 w sprawie ze skargi H. K. – G. i K. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz H. K.-G. i K. G. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2010 r., IV SA/Wa 1226/09, oddalił skargę H. K.-G. i K. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

3 a) Prezydent Miasta Szczecin, jako organ administracyjny I.instancji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], ustalił dla Gminy Miasta Szczecin warunki lokalizacji dróg publicznych w zakresie przebudowy i rozbudowy ulic Zoologicznej - Dąbskiej - Handlowej - Chłopskiej - Pszennej w Szczecinie wraz z przebudową i budową sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz rozbiórką kolidującej zabudowy.

4 Wojewoda Wielkopolski, po rozpatrzeniu odwołania A. K., decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta Szczecin z dnia [...] kwietnia 2008 r.

5 b) Po rozpatrzeniu wniosku H. K.-G. i K. G. z dnia 30 września 2008 r. Wojewoda Zachodniopomorski postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone jego decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], Wojewoda Zachodniopomorski, stwierdził, że decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. została wydana z naruszeniem art.7 ust.4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 80, poz.721 ze zm., powoływana w dalszym ciągu niniejszego uzasadnienia jako "u.szczeg.inw.dr." lub "ustawa o szczególnych zasadach"), w brzmieniu wówczas obowiązującym. Uchybienie to miało polegać na braku zawiadomienia stron o wydanej decyzji w drodze obwieszczenia. Decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. nie została jednak uchylona, ponieważ organ stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art.146 § 2 K.p.a.).

6 Wada decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. polegająca na niezawiadomieniu stron o jej wydaniu w drodze obwieszczeń (art.7 ust.4 u.szczeg.inw.dr. w związku z art.10 K.p.a.), została usunięta i nie miała wpływu na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach.

7 d) Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. K.-G. i K. G., utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2009 r., kończącą w I.instancji wznowione postępowanie.

8 W granicach miasta na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art.19 ust.5 ustawy o drogach publicznych), dlatego był on uprawniony do ubiegania się o wydanie decyzji o lokalizacji drogi.

9 Do wydania decyzji w sprawie właściwy jest Prezydent Miasta Szczecin w ramach przysługujących mu kompetencji starosty (art.2 ust.1 u.szczeg.inw.dr.). Z tego względu nie można zarzucić temu organowi naruszenia art.24 § 1 punkty 1 i 4 K.p.a.

10 e) H. K.-G. i K. G. w skardze na decyzję z dnia [...] maja 2009 r. zarzucili Ministrowi Infrastruktury naruszenie:

11 - art.24 § 1 punkty 1 i 4 w związku z art.145 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że Prezydent Miasta Szczecin wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. na wniosek Gminy Miasto Szczecin, reprezentowanej przez tegoż Prezydenta Miasta Szczecin czyli przez pracownika organu administracji publicznej podlegającego wyłączeniu;

12 - art.10 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżących możliwości uczestniczenia w postępowania odwoławczym, a w szczególności pozbawienie ich możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

13 - art.78 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wniosków o przeprowadzenie dowodów z dokumentów ewidencji gruntów i ksiąg stanu cywilnego na okoliczność pozostawania przy życiu stron postępowania;

14 - art.97 § 1 pkt 4 w związku z art.145 § 1 pkt 6 oraz art.152 § 1 K.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. pomimo tego, że nie została prawomocnie rozstrzygnięta kwestia wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. (objętej wnioskiem o wznowienie postępowania);

15 - artykułów 9, 11 i 107 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do żądań, wniosków i zarzutów odwołania, dotyczących wyłączenia Prezydenta Miasta Szczecin oraz wywłaszczenia działki nr [...];

16 - art.151 § 2 w związku z art.146 § 2 K.p.a. gdyż w przypadku wydania decyzji przez inny organ nie można uznać, że byłaby wydana decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

17 2. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2010 r., IV SA/Wa 1226/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. K.-G. i K. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r., nr [...].

18 Organ właściwie ocenił, że jedyną podstawą wznowienia postępowania w sprawie może być art.145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżący zostali pominięci w postępowaniu o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W związku z tym Wojewoda Zachodniopomorski opublikował obwieszczenie z dnia 29 października 2008 r. o wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., które ukazało się w lokalnym wydaniu "Gazety Wyborczej" z dnia 6 listopada 2008 r. oraz zostało zamieszczone od 12 do 26 listopada 2008 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Szczecin. Skarżącym wysłano także indywidualne zawiadomienia o wydaniu tej decyzji.

19 Prawidłowo organ ustalił, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w swej istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej (art.146 § 2 K.p.a.). Istota decyzji, o której mowa w art.146 § 2 K.p.a. odnosi się bowiem do treści rozstrzygnięcia (tu - decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r.), nie zaś do wydającego decyzję organu. Badanie zgodności z prawem decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. nastąpi w postępowaniu zawisłym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie.

20 W ocenie Sądu I. instancji prezydent miasta na prawach powiatu nie podlega wyłączeniu na podstawie art.24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a., w sprawie której stroną postępowania jest miasto, gdyż sprawując funkcję prezydenta, nie jest pracownikiem gminy ani też jej przedstawicielem w rozumieniu przepisów art.95 k.c.

21 Organem właściwym do wydania kwestionowanej decyzji w I.instancji jest starosta (art.2 ust.1 u.szczeg.inw.dr.). Szczecin jest miastem na prawach powiatu, więc prezydent tego miasta wykonuje zadania starosty, a uprawnienia do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej czerpie z art.39 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz.1591 ze zm.) i może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników gminy do wydawania decyzji na podstawie art.39 ust.2 u.s.g.

22 Artykuł 24 § 1 pkt 1 K.p.a. określa przesłanki wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu, jeżeli wynik postępowania może mieć wpływ na prawa i obowiązki pracownika. Zdaniem Sądu pracownik urzędu gminy nie pozostaje z racji swego zatrudnienia w żadnym stosunku prawnym z gminą, a pracodawcą dla prezydenta jest urząd gminy, a nie gmina. Prezydent Miasta Szczecin w urzędzie gminy jest zatrudniony na podstawie wyboru i wydając decyzję z zakresu administracji publicznej działa jako pracownik urzędu jednostki samorządu terytorialnego, a nie gminy. Skoro więc prezydent, bądź upoważniony przez niego pracownik, orzeka o ustaleniu lokalizacji drogi m. in. na działkach będących własnością gminy, to decyduje o majątku gminy, a nie urzędu.

23 Strona zarzucająca naruszenie art.10 § 1 K.p.a. powinna wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Za taką czynność nie można uznać uzupełnienia uzasadnienia zarzutu wydania decyzji w I. instancji przez pracownika organu administracji publicznej podlegającego wyłączeniu.

24 Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art.78 § 1 K.p.a. Przeprowadzenie dowodów z dokumentów ewidencji gruntów i ksiąg stanu cywilnego na okoliczność pozostawania przy życiu stron postępowania wykracza poza obowiązek organu w sytuacji, gdy w aktach sprawy nie ma danych wskazujących na zgon strony.

25 Wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2008 r., nie zależy od uprzedniego orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. Z tego względu organ nie naruszył art.97 § 1 pkt 4 K.p.a.

26 W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister ustosunkował się do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów dotyczących wyłączenia Prezydenta Miasta Szczecin oraz wywłaszczenia działki nr [...].

27 3. H. K.-G. i K. G. w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r., wnieśli o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

28 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu jako podstawy materialnoprawnej orzeczenia:

29 - art.2 ust.1 u.szczeg.inw.dr., art.24 § 1 punkty 1 i 4, art.145 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz art.39 ustępy 1 i 2 u.s.g. w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn. zm. dalej "P.p.s.a.") przez błędne przyjęcie, że brak było podstaw do wznowienia postępowania w sytuacji, gdy decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. została wydana przez pracownika podlegającego wyłączeniu;

30 - art.10 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niedostrzeżenie, że w toku postępowania odwoławczego zakończonego decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. pozbawiono skarżących możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i błędne przyjęcie, że w toku postępowania wznowieniowego nie doszło do naruszenia art.10 § 1 K.p.a.;

31 - art.78 § 1 oraz art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit.b P.p.s.a. przez błędne ustalenie, że nieustosunkowanie się Ministra do wniosków stron o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w toku postępowania wznowieniowego nie stanowiło naruszenia Kodeksu postępowania administracyjnego;

32 - artykułów 9, 11 i 107 K.p.a. w związku z art.141 § 4 P.p.s.a. przez brak wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku naruszenia powyższych przepisów K.p.a.

33 Ponadto skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi I.instancji naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:

34 - art.33 ust.1 w związku z art.183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. tj. nieważność postępowania przed Sądem I. instancji poprzez pozbawienie możliwości działania w postępowaniu sądowoadmnistracyjnym pozostałych uczestników, którzy bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu odwoławczym zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., tj.. właścicieli i ew. wieczystych użytkowników działek z obrębu geodezyjnego nr [...] w Szczecinie nr: [...]-[...];

35 - art.91 § 3 P.p.s.a. poprzez niezarządzenie osobistego stawienia się na rozprawę pełnomocnika Ministra Infrastruktury;

36 - art.106 § 3 i § 5 P.p.s.a. na skutek nieprzeprowadzenia żądanych w skardze dowodów uzupełniających;

37 - art.113 § 1 P.p.s.a. przez zamknięcie rozprawy mimo niedostatecznego wyjaśnienia sprawy;

38 - art.115 § 1 P.p.s.a. poprzez zignorowanie zawartego w skardze wniosku strony o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego.

39 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

40 A. Najdalej idzie zarzut nieważności postępowania sądowego, zakończonego zaskarżonym wyrokiem (art.33 § 1 w związku z art.183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.).

41 W ocenie Skarżących, osoby, które bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2008 r., zostały pozbawione możliwości udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji. Skarga kasacyjna wskazała w tym miejscu właścicieli i użytkowników wieczystych działek (z obrębu geodezyjnego nr [...] w Szczecinie), oznaczonych numerami: [...]-[...].

42 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art.183 § 1 zd.1 P.p.s.a.) z tym, że wnoszący skargę kasacyjną może działać w swoim imieniu, ewentualnie — w imieniu innej osoby na podstawie pełnomocnictwa, o ile należy do kręgu osób mogących działać w takim charakterze (art.173 § 2 w związku z art.175 P.p.s.a.). Podnosząc powyższy zarzut nieważności, H. K.-G. i K. G. nie powołali się na pełnomocnictwo właścicieli i użytkowników wieczystych działek z obrębu geodezyjnego nr [...] w Szczecinie nr: [...]-[...]. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zaskarżony wyrok pod względem wymogu określonego przez art.33 § 1 w związku z art.183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. z urzędu, stosownie do art.183 § 1 zd.1 in fine P.p.s.a.

43 B. Nie budzi wątpliwości bezwzględny charakter uprawnienia do udziału w rozprawie przez Sądem I.instancji, jaki przysługuje uczestnikowi na prawach strony. "Uczestnikom na prawach strony, do których zalicza się osoby biorące udział w postępowaniu administracyjnym, które nie wniosły skargi, a których interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowego, udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym przysługuje z mocy prawa z chwilą wszczęcia takiego postępowania. Dlatego też określa się ich udział jako obligatoryjny [...] Ustalenie kręgu uczestników, o których mowa w art. 33 § 1 P.p.s.a., i ochrona ich praw należy do obowiązków sądu, który jest np. zobligowany do zawiadamiania ich na piśmie o jawnych posiedzeniach (art. 91 § 2 P.p.s.a.), doręczania im z urzędu postanowień wydanych na posiedzeniu niejawnym (art. 163 § 2 P.p.s.a.) lub odraczania rozprawy, jeśli nie zostali o niej zawiadomieni (art. 109, 110 P.p.s.a.). Uchybienia ze strony sądu w tym zakresie mogą stanowić przesłankę do stwierdzenia nieważności postępowania, jeśli doprowadziły do pozbawienia uczestnika możności obrony swoich praw (art. 183 § 2 pkt 5, art. 271 pkt 2 w zw. z art. 12 P.p.s.a.)." (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2009, wyd. III, s.109-110).

44 Przedmiotem oceny w zaskarżonym wyroku było postępowanie administracyjne, w którym wydane zostały: (a) decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] oraz (b) decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]. Decyzje te zostały wydane pod rządem ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodnie z art. 6 ustępy 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 154, poz.958) "Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe."

45 Dlatego prawidłowo Sąd I. instancji uznał za zgodne z prawem stanowisko organów wydających wspomniane dwie decyzje (z dnia [...] stycznia 2009 r. r. i z dnia [...] maja 2009 r.), że ocena tych decyzji powinna być dokonywana na gruncie ustawy o szczególnych zasadach w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania tych decyzji o lokalizacji.

46 Artykuł 5 ust.5 i art.7 ust.2 u.szczeg.inw.dr., w brzmieniu ustalonym według powyższych zasad zwalniał organy z obowiązku doręczania każdej ze stron zawiadomienia o wszczęciu postępowania i doręczania decyzji. Organ poprzestawał na zawiadomieniach w formie obwieszczeń. Tak też zostały doręczone kolejne decyzje: z [...] kwietnia 2008 r. i z [...] czerwca 2008 r. Załatwiając wniosek o wznowienie postępowania doręczono decyzję H. K.-G. i K. G., a decyzję odwoławczą Ministra Infrastruktury - również Ryszardowi Kowalskiemu.

47 Artykuł 33 P.p.s.a. zapewnia każdej stronie prawo do udziału w postępowaniu sądowym, ale zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zobowiązuje Sądu I.instancji do poszukiwania we własnym zakresie stron, celem ich zawiadomienia. Konsekwencją wspomnianych regulacji ustawy o szczególnych zasadach było ograniczenia listy podmiotów zawiadomionych przez Sąd I. instancji o skardze H. K.-G. i K. G. do tych podmiotów, którym doręczona została decyzja Ministra Infrastruktury. Skarżący nie wskazali też żadnego uczestnika, który zgłosiłby swój udział w postępowaniu przez Sądem I.instancji, a mimo to Sąd ten nie powiadomił go o terminie rozprawy.

48 Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu nieważności postępowania sądowego, jakie w I.instancji toczyło się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

49 C. Z podobnych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu naruszenia przez Sąd I. instancji art.78 § 1 i art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. W ocenie Skarżących błędnie Sąd I.instancji uznał za zgodne z prawem działanie Ministra Infrastruktury, który w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do wniosków odwołania o przeprowadzenie dowodów z dokumentów mających za przedmiot ustalenie kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie lokalizacji drogi. Dowody miały za przedmiot podziały działek, zmiany ich właścicieli i użytkowników wieczystych, daty ewentualnych zgonów dotychczasowych właścicieli.

50 Zarzut ten jest nietrafny na gruncie ustawy o szczególnych zasadach w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania decyzji o lokalizacji drogi, skoro organy administracyjne zwolnione były z obowiązku doręczania stronom zarówno zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jak i - wydanych decyzji. W tamtym stanie prawnym te standardy Kodeksu postępowania administracyjnego (dotyczące czynnego udziału strony w każdej czynności procesowej) zostały w dominującej części wyłączone przez powołaną ustawę.

51 D. Przedmiotem kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej jest dopuszczalność orzekania w I.instancji przez Prezydenta Miasta Szczecin.

52 Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest decyzja wydana w I.instancji przez Wojewodę Zachodniopomorskiego i w II.instancji przez Ministra Infrastruktury. Dlatego zasadniczo poza zakresem kontroli Sądu pozostaje udział Prezydenta Miasta Szczecin we wcześniejszym postępowaniu.

53 Po wznowieniu postępowania organy administracyjne stwierdziły, że pod względem merytorycznym decyzje wydane w pierwszym postępowaniu nie budzą zastrzeżeń i wydanie nowej decyzji nie jest celowe, gdyż mogłaby zapaść wyłącznie decyzja identyczna co do istoty z decyzją wcześniejszą. Oznacza to, że sprawa lokalizacji została w I.instancji załatwiona przez Wojewodę Zachodniopomorskiego, zaś w II.instancji - przez Ministra Infrastruktury. Z tego powodu zarzut wadliwości decyzji z powodu naruszenia art.24 § 1 punkty 1 i 4 K.p.a., tj. udziału organu lub pracownika, który podlegał wyłączeniu nie dotyczy kontrolowanych decyzji i zarzut ten może być oddalony bez szczegółowej analizy merytorycznej.

54 E. Równocześnie jednak wyrok oddalający skargę na decyzję odmawiającą uchylenia decyzji, gdyż mogłaby zapaść wyłącznie decyzja identyczna co do istoty z wcześniejszą decyzją Wojewody wymaga uzasadnienia, którego brak wytknęła Sądowi I.instancji skarga kasacyjna.

55 Porównanie merytoryczne uzasadnień decyzji z [...] kwietnia 2008 r. i [...] czerwca 2008 r. z jednej strony oraz uzasadnień decyzji z [...] stycznia 2009 r. i [...] maja 2009 r. — pokazuje wyraźną różnicę. Ostatnie dwie decyzje, wydane w wyniku wznowienia postępowania skoncentrowane są na uzasadnieniu nieuwzględnienia zarzutu niedopuszczalności orzekania w sprawie przez Prezydenta Miasta Szczecin. Konieczność zajęcia stanowiska w tej sprawie nie budzi wątpliwości, albowiem strony takim właśnie zarzutem uzasadniły żądanie wznowienia postępowania. Jednakże odmowę uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. późniejsze decyzje uzasadniły tym, że nowa decyzja mogłaby być wyłącznie identyczna co do istoty z decyzją wcześniejszą. To stwierdzenie ma oczywiście kluczowe znaczenie, a mimo to z uzasadnień zawartych w decyzjach [...] stycznia 2009 r. i [...] maja 2009 r. nie ma żadnego wyjaśnienia, które umożliwiałoby stronie i sądowi administracyjnemu poznanie przesłanek, które doprowadziły Wojewodę Zachodniopomorskiego i Ministra Infrastruktury do takiej konkluzji. Pomimo tego swą kontrolę zaskarżonej decyzji w tym zakresie Sąd I.instancji zrelacjonował lapidarnie: "Prawidłowe jest również ustalenie organu, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w swej istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej, co uzasadnia nie uchylanie decyzji (art. 146 § 2 K.p.a.). Istota decyzji, o której mowa w art. 146 § 2 K.p.a. odnosi się bowiem do treści rozstrzygnięcia (decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r.), nie zaś do wydającego decyzję organu.". Ta część uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ustosunkowuje się w ogóle do problemu uregulowanego w art. 146 § 2 K.p.a. co prowadzi do uwzględnienia zarzutu - orzekania przez Sąd I.instancji z naruszeniem art.113 w związku z art.141 § 4 P.p.s.a. oraz w związku z artykułami 9, 11 oraz 107 K.p.a.

56 F. Nie można uwzględnić zarzutu naruszenia przez Sąd I. instancji art.91 § 3 P.p.s.a. poprzez brak zobowiązania pełnomocnika Ministra Infrastruktury do osobistego stawienia się na rozprawie. Skarga kasacyjna podaje powody, dla których ten zarzut nie mógł być uwzględniony: udział stron w posiedzeniach sądowych nie jest obowiązkowy (art.107 P.p.s.a.).

57 Zasadność zarzutu naruszenia art.113 § 1 P.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy nie został skutecznie, co wynika z wcześniejszych wywodów niniejszego uzasadnienia.

58 G. Skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi I.instancji naruszenie art.115 § 1 P.p.s.a. poprzez niewydanie postanowienia oddalającego wniosek strony o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego.

59 "Nie każdy wniosek skarżącego [...] uzasadnia przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. [...] formą procesową załatwienia wniosku powinno być postanowienie sądu wpisane do protokołu rozprawy bez spisywania odrębnej sentencji, gdyż nie przysługuje na nie zażalenie." (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2009, wyd. III, s.326-327).

60 Wyznaczając rozprawę, a następnie otwierając rozprawę w sprawie w której został złożony wniosek o przeprowadzenia postępowania mediacyjnego, Sąd I. instancji w sposób dorozumiany odmówił uwzględnienia wniosku strony. Brak wyraźnego zapisania tego postanowienia w protokole stanowi uchybienie mniejszej wagi, które nie mogło mieć wpływ na wynik postępowania sądowego w I.instancji. Dlatego zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie wykazał wystąpienia przesłanki z art.174 pkt 2 P.p.s.a.

61 H. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. — orzekł jak w sentencji wyroku.

62 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.203 pkt 1 P.p.s.a.