Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2006 r., II OSK 1058/05

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2006 r., II OSK 1058/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Zygmunt Niewiadomski Sędziowie Małgorzata Stahl (spr) Jerzy Stankowski Protokolant Maria Połowniak po rozpoznaniu w dniu 13 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 539/04 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 II OSK 1058/05

3 Uzasadnienie

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r. II SA/Bk 539/04 oddalił skargę D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

5 W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że na skutek wniosku T. O. Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza N. z dnia 16 grudnia 2003 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 1760/1 położonej w N., dla inwestycji obejmującej budowę urządzania do tankowania pojazdów gazem propan-butan. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wnioskiem A.K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. skorygowało tę decyzję w zakresie podstawy prawnej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało na okoliczności, które w jego ocenie przesądzają o legitymacji procesowej T. O. a tym samym o możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie nieważności wskazanej decyzji. Kolegium wskazało rażące wady decyzji Burmistrza N. wynikające z naruszenia art. 42 ust.1 pkt 1,pkt 3,pkt 4,pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym(Dz.U. z 1999 r.,Nr 15,poz.139 ze zm.),skutkujące w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważnością decyzji.

6 W skardze do sądu administracyjnego D. M. kwestionował legitymację procesową T.O. wywodząc, że nie był on uznany za stronę w postępowaniu w sprawie podziału nieruchomości, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Skarżący podniósł także , że stacja paliw firmy "B." nie jest technologicznie powiązana z punktem tankowania gazem i przedsięwzięcia te nie powinny być oceniane łącznie.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę nie stwierdzając naruszenia prawa zaskarżoną decyzją. Sąd wyjaśnił, że decyzja Burmistrza N. została wydana na podstawie niewłaściwych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bo w myśl art.85 § 1 pow.ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną należało stosować przepisy dotychczasowe to jest przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym( wniosek w tej sprawie wpłynął w dniu 14 lutego 2003 r.).Sąd podzielił stanowisko Kolegium w kwestii naruszenia powołanych przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. i nie uznał za zasadne argumentów skargi w kwestii samodzielności inwestycji o której mowa we wniosku z 14 lutego 2003 r. w sytuacji gdy wszystkie niezbędne media mają być zrealizowane na działce sąsiedniej nr geod.1760/2 a nie na działce nr 1760/1.Przedmiotowa inwestycja spełnia kryteria zawarte w art. 46 ust.2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska(Dz.U. Nr 62,poz.627 ze zm.)i zasadnie zakwalifikowano ją jako jedno przedsięwzięcie ,realizowane przez kilka podmiotów.Decyzja I instancji powinna zawierać linie rozgraniczające rzeczywistej inwestycji a nie jej część oraz określać wymagania ochrony interesów osób trzecich. T.O., jako właściciel działki sąsiedniej, przylegającej do działki nr 1760/2 jest stroną w rozumieniu k.p.a. Umowa dzierżawy z 1 lipca 2004 r. świadczy o powiązaniu inwestycji na działkach nr 1760/1 i 1760/2.

8 Pełnomocnik D. M. zaskarżył powyższy wyrok wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W skardze kasacyjnej zarzucił : 1/naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 46 ust.2a ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 42 ust.1 pkt 1,pkt 3-6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez bezpodstawne przyjęcie, że realizowana inwestycja nie stanowi samodzielnego przedsięwzięcia; 2/naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 28 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że T. O. jest stroną w nin.postępowaniu;3/naruszenie przepisów postępowania – art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony skarżącej możliwości obrony jej praw wskutek niedoręczenia odpisu wniosku T.O. ;4/naruszenie przepisów postępowania przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń faktycznych i oceny prawnej sprzecznej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

9 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik wywodził, że ustalenia i wnioski zarówno SKO jak i Sądu I instancji są zbyt daleko idące i nie znajdują oparcia w rzeczywistym stanie faktycznym. Zdaniem pełnomocnika, inwestycja A.K. mieści się w całości w granicach działki nr 1760/1 a to, że w drodze umownej korzysta z infrastruktury na działce sąsiedniej wykracza poza granice dopuszczalnej oceny. Nieruchomość na której posadowiono stację paliw i nieruchomość na której A.K. realizuje własną inwestycję są własnością odrębnych podmiotów a tym samym zarzut stawiany decyzji Burmistrza N. jest nietrafny. W uzasadnieniu zarzucono także, że Sąd nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie wskazał, jakie rozstrzygnięcie w konkretnym stanie faktycznym winien wydać organ I instancji.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

11 Zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Zarzuty 3 i 4 są sformułowane wadliwie i tym samym brak było podstaw do ich rozważenia.W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) skarge kasacyjna można oprzec na następujących podstawach: 1/naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2/naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut 3 dotyczy naruszenia art. 10 k.p.a., którego Sąd I instancji nie stosował bo nie orzeka w trybie k.p.a. ale w trybie uregulowanym ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut 4 z kolei wskazuje na naruszenie bliżej nieokreślonych przepisów postępowania ( nie określono jakiego)a nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalać o jakie naruszenia i jakiej procedury miałoby chodzić. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez uznanie T.O. za stronę postępowania. Zarzut ten ma w istocie charakter zarzutu o charakterze materialnoprawnym co pozwalało na jego rozważenie. Przede wszystkim należy wskazać , że z żadnych przepisów nie wynika by brak bezpośredniego graniczenia określonej nieruchomości z nieruchomością na której ma być realizowana inwestycja wyłączał w każdym przypadku możliwość posiadania przez właściciela tej pierwszej nieruchomości przymiotu strony. Decyduje o tym charakter i zakres inwestycji. W sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja ,lokalizowana na działce nr 1760/1 ma korzystać z wszystkich niezbędnych mediów – elektryczności, gazu, wody, odprowadzania ścieków – zrealizowanych na działce sąsiedniej nr 1760/2, graniczącej z działką T. O., to mimo braku technologicznych powiązań, nie można jej uznać za samodzielne przedsięwzięcie i dokonując takiej oceny i wykładni, Sąd I instancji prawa nie popełnił błędu. W istocie zarzut 1 odnoszący się do błędnej wykładni art. 46 ust.2a Prawa ochrony środowiska i art.42 ust.1 pkt 1,pkt 3-6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym(Dz.U. z 1999 r.,Nr 15,poz.139 ze zm.), polegającej na przyjęciu, że realizowana inwestycja nie stanowi samodzielnego rozstrzygnięcia jest zarzutem o charakterze procesowym, nie wiążącym się z błędną wykładnią ale z ustaleniami faktycznymi i ich oceną.

12 W tej sytuacji, zważywszy że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.