Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2013 r., II OSK 1049/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2013 r., II OSK 1049/13

Sentencja

1 Dnia 15 maja 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej W.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2013 roku, sygn. akt II SA/Łd 675/12 oddalającego skargę W.B. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2012 roku, nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W.B. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] w miejscowości T. (gmina Ł.).

3 Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniósł W.B. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził, że wykonanie powyższej decyzji doprowadzi do trudnych, a wręcz niemożliwych, do usunięcia skutków, gdyż wybudowanie inwestycji w spornym miejscu kreuje "fakt prawnie chroniony, chociażby wynikający z art. 151 k.c.".

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

6 Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania istnienia w danej sprawie przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Pamiętać należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Niewystarczającym jest powtórzenie we wniosku treści przepisu, musi on zawierać szczególnie wnikliwe uzasadnienie przekonywujące sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienia NSA: z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06; z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1075/12; z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12). Zatem we wniosku należy wykazać, że wykonanie aktu lub czynności spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, tj. takiej której rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju lub też spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czyli skutki których odwrócenie jest trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Ponadto we wniosku należy wskazać w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

7 W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził jedynie, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków oraz powołał się na treść art. 151 k.c. W żaden sposób nie wyjaśnił na czym polegać maja w niniejszej sprawie trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie po wybudowaniu nowego obiektu budowlanego przywrócenie stanu pierwotnego, czyli jego rozbiórka, w każdym wypadku wiąże się z poniesieniem wysokich nakładów, jednakże w przypadku uwzględniania skargi nakłady te poniesie inwestor, a nie skarżący. Zatem nie będą to konsekwencje dotyczące w jakikolwiek sposób wnioskodawcy. Ponadto wskazać należy, że powołany w rozpoznawany wniosku przepis, odnosi się do sytuacji gdy przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia przekroczono bez winy umyślnej granice sąsiedniego gruntu, czyli ma on zastosowanie tylko wtedy, gdy doszło do bezprawnego, w zasadzie przypadkowego, niezawinionego umyślnie działania sąsiada polegającego na przekroczeniu granicy i posadowieniu części lub całości wznoszonego przez niego budynku na sąsiedniej nieruchomości (postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt III CZP 3/06). W niniejszej sprawie, jak wynika z zarzutów skargi kasacyjnej oraz z akt sprawy, przedmiotowa inwestycja ma zostać zlokalizowana w granicy działki należącej do skarżącego, nie zaś przekroczyć granice tej nieruchomości, a wniosek nie zawiera żadnego wytłumaczenia na czym miałoby polegać powstanie trudnych do odwrócenia skutków w związku z powołanym wyżej przepisem.

8 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.