Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2006 r., II OSK 1043/05

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2006 r., II OSK 1043/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko /spr./ Zygmunt Niewiadomski Protokolant Magdalena Baduchowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 824/04 w sprawie ze skargi E. i B. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wymurowania ogniomurku oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 B. B. reprezentowany przez radcę prawnego B. Bo. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 824/04, oddalającego skargę małżonków E. i B. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą T. i J. R. wymurowanie ogniomuru północnej ściany garażu usytuowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ż. Do wydania tych decyzji doszło w następującym stanie:

3 W wyniku dokonanego decyzją z dnia 12 września 1989 r. podziału działki położonej w Ł. przy ul. Ż. oznaczonej w ewidencji gruntów nr 418, powstały dwie odrębne nieruchomości: działka nr 418/1 przy ulicy Ż. i działka nr 418/2 przy ulicy Ż. Działkę nr 418/1 zabudowaną domem mieszkalnym w 1990 r. kupili małżonkowie E. i B. B., działkę nr 418/2 w 1996 r. małżonkowie T. i J. R. Na nieruchomości małż. R. znajduje się wybudowany bez pozwolenia na budowę przy granicy z sąsiednią działką murowany garaż. W postępowaniu wszczętym na wniosek małżonków B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Warszawskiego Zachodniego decyzją z dnia 1 grudnia 2003 r. nakazał T. i J. R. wymurowanie ogniomuru północnej ściany ich garażu. Od decyzji tej odwołał się B. B., żądając jej uchylenia i nakazania wykonania rozbiórki tego samowolnie wzniesionego budynku. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając własne rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrokiem z dnia 24 lutego 2003 r. (sygn. akt IV SA 2340/02) wcześniejszą decyzję wydaną w tej sprawie i nakazującą rozbiórkę spornego obiektu budowlanego nakazał ustalić kiedy został on wybudowany i jaki jest jego charakter. Wykonując te wytyczne organ ustalił, iż garaż należący do małżonków R. stanowi odrębny budynek przylegający jedną ścianą do budynku mieszkalnego, lecz niezwiązany z nim konstrukcyjnie. Obiekt ten został wybudowany w latach 1989-1990 przez L.. C. zięcia poprzedniej właścicielki działki nr 418, bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę. Wobec zakończenia budowy przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) likwidację samowoli budowlanej należy - zgodnie z art. 103 ust. 2 wymienionej ustawy - przeprowadzić na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

4 Ponieważ lokalizacja garażu nie narusza ustaleń Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Ł. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 24 marca 1993 r. a także przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62) istnieje możliwość zalegalizowania wzniesionego bez pozwolenia na budowę obiektu. Dlatego organ na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 24 października 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zobowiązał właścicieli do wymurowania ogniomuru północnej ściany wybudowanej w "ostrej granicy" z działką małż. B. oraz do zapewnienia odprowadzenia wód opadowych z dachu tego budynku na własną działkę inwestorów.

5 Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę wnieśli E. i B. B., zarzucając jej naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r. skargę oddalił. Sąd podzielił zasadność ustaleń z zaskarżonej decyzji, iż sporny budynek garażowy został pobudowany w latach 1989-1990 bez pozwolenia na budowę i że do likwidacji skutków dokonanej w tym czasie samowoli budowlanej winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Ponieważ jednak lokalizacja tego obiektu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a sam obiekt nie jest sprzeczny z obowiązującymi w czasie jego budowy przepisami techniczno-budowlanymi możliwa jest jego legalizacja na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. Za nieuzasadnione uznał WSA zarzuty dotyczące naruszenia przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), bowiem z zebranego w sprawie materiału wynika, że odległość przedmiotowego garażu od budynku mieszkalnego skarżących wynosi około 10 m i nie utrudni on prawidłowej zabudowy działki skarżących. Natomiast nałożenie w zaskarżonej decyzji administracyjnej obowiązków wybudowania ogniomuru i odprowadzania wody opadowej na grunt właścicieli garażu służy doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z prawem umożliwiającego jego legalizację.

7 Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżył wymienioną na wstępie skargą kasacyjną B. B. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 40 Prawa budowlanego z 24 października 1974 r. oraz § 12 i 13 ust. 1 rozporządzenia MAGTiOŚ z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Obraza tych przepisów - zdaniem skarżącego - nastąpiła przez błędne uznanie, iż istniały podstawy do legalizacji przedmiotowego garażu, gdy w rzeczywistości naruszało to wymogi techniczne wynikające z podanych przepisów, co skutkowało konieczność orzeczenia rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego i brak możliwości jego legalizacji. We wniosku zawartym w skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

8 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

9 Przede wszystkim należy zauważyć, iż nie podnosi ona zarzutów zmierzających do podważenia ustalonego przez organy i przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy. Kwestionując możliwość legalizacji spornego obiektu budowlanego autor skargi kasacyjnej podniósł, iż utrzymana w mocy przez Sąd I instancji decyzja administracyjna narusza przepisy § 12 i § 13 ust. 1 rozporządzenia MAGTiOŚ z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W skardze kasacyjnej wskazano, iż przepis § 12 tego rozporządzenia w ogóle nie miał zastosowania do budynku gospodarczego usytuowanego na terenie zabudowy jednorodzinnej, a § 13 dopuszczał sytuowanie takiego obiektu przy granicy nieruchomości, pod warunkiem że jest to zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie utrudni prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej. Zdaniem skarżącego w dotychczasowym postępowaniu nie wyjaśniono sprawy z punktu widzenia wymogów wskazanych tym przepisem.

10 Rozważając zasadność omówionych zarzutów należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w treści zaskarżonego wyroku w ogóle nie stosował przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie wymogów technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Nie stosując tego przepisu Sąd - oczywiście - nie mógł go naruszyć przez błędne zastosowanie, jak to zarzuciła skarga kasacyjna. Natomiast zarzut naruszenia przepisu § 13 ust. 1 wymienionego rozporządzenia należy uznać za nieuzasadniony. Przepis ten pozwalał na lokalizację budynku gospodarczego przy granicy nieruchomości pod dwoma warunkami: 1) że jest to zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) że nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej.

11 Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organy i Sąd I instancji dokonały analizy postanowień obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i ustaliły, że teren, na którym wzniesiono sporny budynek jest przeznaczony w tym planie pod budownictwo jednorodzinne. Takie przeznaczenie tego terenu pozwala sytuować na nim również budynki gospodarcze związane z takim budownictwem i uzupełniające go. Sąd rozważał również, czy usytuowanie garażu przy granicy nieruchomości nie utrudni zabudowy działki skarżącego i na pytanie to dał odpowiedź negatywną. Oceny tej nie można podważyć, gdy weźmie się pod uwagę fakt zabudowy działki małż. B. domem mieszkalnym i jego usytuowanie w odległości około 10 m od granicy. Należy więc uznać, że ocena co do zgodności wybudowanego garażu z wymogami technicznymi została dokonana prawidłowo. Tym samym istniały podstawy do legalizacji tego budynku, co czyni zarzuty naruszenia przepisów art. 37 i 40 prawa budowlanego również nieuzasadnionymi.

12 Dlatego na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.