Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2016 r., II GZ 978/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2016 r., II GZ 978/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1611/13 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1611/13 odrzucił wniosek B. Sp. z o.o. w W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej.

3 Postanowieniem z 13 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2014 r. oddalającego skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 marca 2013 r.

4 Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego, pismem Sądu z 27 stycznia 2016 r. przesłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej (PPPr) i wezwano do wypełnienia przedmiotowego formularza przez osoby uprawnione do reprezentowania spółki - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

5 Powyższe wezwanie doręczono skarżącej 30 stycznia 2016 r. (k. 271 akt sądowych). Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2016 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy bowiem Skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza.

6 Następnie skarżąca pismem z dnia 10 marca 2016 r. wniosła sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Podniosła, iż nie miała wiedzy, że ustanowiony w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) obowiązek nadesłania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy ma charakter bezwzględny. Do złożonego sprzeciwu strona skarżąca ponowie nie załączyła wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.

7 Postanowieniem Sądu z dnia 16 maja 2016 r., pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła w terminie otwartym zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W argumentacji wniosku, jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca podała brak znajomości prawa.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. na podstawie art. 88 w zw. z art. 86 § 2 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.

9 W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że wniosek skarżącej z dnia 24 maja 2016 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, albowiem uchybienie terminowi, o którego przywrócenie skarżąca wnosi, nie powoduje w istocie dla niej ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

10 W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania.

11 Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez błędna interpretację i ocenę stanu faktycznego poprzez stwierdzenie Sądu, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy został wniesiony jako niedopuszczalny.

12 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

14 W świetle art. 86 i 87 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest łączne spełnienie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, jednocześnie dokonanie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny bowiem uchybienie temu terminowi nie powoduje dla skarżącej ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

16 Przede wszystkim należy zauważyć, że strona nie traci możliwości ponownego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten może być bowiem składany w sprawie wielokrotnie, a uchybienia zaistniałe w tym przedmiocie nie prowadzą w żadnym razie do zamknięcia stronie możliwości ponownego żądania przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie wpływa zatem negatywnie na sytuację skarżącej, bowiem na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego ma ona możliwość ponownie złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy i uzyskać merytoryczną ocenę w tym zakresie.

17 Wobec powyższego, skoro wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, to słusznie Sąd I instancji wniosek ten odrzucił.

18 Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.