Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2015 r., II GSK 763/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2015 r., II GSK 763/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Andrzej Skoczylas (spr.) Protokolant Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 720/14 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 2 października 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 720/14 (dalej wyrok z 2

3 października 2014 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA

4 albo sąd I instancji), działając w sprawie ze skargi A. P. (dalej

5 wnioskodawca albo skarżący), uchylił w pkt 1 zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji

6 Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanego Prezesem ARiMR albo

7 organem El instancji) z [...] stycznia 2014 r., nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2014 r.) oraz poprzedzającą ją decyzję

8 Dyrektora Łódzkiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

9 (dalej zwanego Dyrektorem ARiMR albo organem I instancji) z [...] listopada 2013 r.,

10 nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] listopada

11 2013 r.), stwierdzając w pkt 2, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do

12 czasu uprawomocnienia się wyroku.

13 Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

14 W dniu 10 maja 2010 r, wnioskodawca złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w

15 Radomsku podanie o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, w

16 którym zadeklarował w ramach Pakietu 2 Rolnictwo ekologiczne:

17 1. w wariancie 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) działki rolne o łącznej

18 powierzchni 2,72 ha, w tym:

19 • działkę rolną C o powierzchni [...] ha położoną na działce ewidencyjnej numer [...],

20 • działkę rolną D o powierzchni [...] ha położoną na działce ewidencyjnej numer [...];

21 2. w wariancie 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) działki rolne o

22 łącznej powierzchni [...] ha, w tym:

23 • działkę rolną A o powierzchni [...] ha położoną na działkach ewidencyjnych o

24 numerach: [...] ([...] ha), [...] ([...] ha) oraz [...] ([...] ha),

25 • działkę rolną AA o powierzchni [...] ha na działkach ewidencyjnych o numerach:

26 [...] ([...] ha) oraz [...] ([...] ha),

27 • działkę rolną BB o powierzchni [...] ha położoną na działce ewidencyjnej numer

28 372.

29 W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego

30 ARiMR w R. (dalej zwany Kierownikiem ARiMR) wydał w dniu [...] grudnia

31 2010 r. decyzję nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2010 r.) o

32 przyznaniu wnioskodawcy płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, do powierzchni

33 zgodnej z deklarowaną w podaniu. Decyzja ta uzyskała walor ostateczności.

34 Dnia [...] listopada 2013 r. Dyrektor ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w

35 sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika ARiMR z [...] grudnia 2010 r., a

36 następnie decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. orzekł o stwierdzeniu nieważności

37 decyzji Kierownika ARiMR z dnia [...] grudnia 2010 r.

38 Od powyższej decyzji Dyrektora ARiMR wnioskodawca złożył w dniu [...]

39 listopada 2013 r. odwołanie do Prezesa ARiMR, który decyzją z [...] stycznia 2014 r.

40 utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

41 W uzasadnieniu organ I! instancji wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 2

42 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie

43 szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach

44 działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów

45 Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2009 r., nr 33, poz. 262 ze zm., dalej jako

46 rozporządzenie rolnośrodowiskowe), w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1

47 pkt 2, tj. pakietu Rolnictwo ekologiczne, płatność rolnośrodowiskowa w ramach

48 wariantu trzeciego oraz czwartego jest przyznawana do działek rolnych

49 użytkowanych jako trwale użytki zielone.

50 Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji

51 (WE) z 30 listopada 2009 r. nr 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady

52 wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej

53 zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach

54 systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym

55 rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w

56 odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia

57 ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L.2009.316.65, dalej rozporządzenie nr

58 1122/2009) "trwałe użytki zielone" oznaczają trwałe użytki zielone zgodnie z definicją

59 zawartą w art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) z 29 października 2009 r. nr

60 1120/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności

61 jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009

62 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla

63 rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy

64 wsparcia dla rolników (Dz.Urz.UE.L.2009.316.1, dalej rozporządzenie nr 1120/2009).

65 Zdaniem Prezesa ARiMR z powyższego wynika, że trwały użytek zielony

66 stanowią grunty zajęte pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych

67 (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysianych), które nie

68 podlegały płodozmianowi w gospodarstwie przez okres minimum 5 lat.

69 Organ stwierdził przy tym, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika,

70 że w roku 2005, tj. w okresie pięciu lat przed złożeniem wniosku o przyznanie

71 płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, wnioskodawca deklarował do płatności

72 m.in. działkę rolną B z uprawą gruszy domowej (sad) o powierzchni [...] ha położoną

73 na działce ewidencyjnej numer [...] (na powierzchni [...] ha) oraz na działce

74 ewidencyjnej numer [...] (na powierzchni [...] ha).

75 Organ skonstatował, że część gruntów rolnych o powierzchni [...] ha

76 położonych na działce ewidencyjnej numer [...] oraz część gruntów rolnych o

77 powierzchni [...] ha położonych na działce ewidencyjnej numer 381

78 (zadeklarowanych przez wnioskodawcę w podaniu o przyznanie płatności

79 rolnośrodowiskowej na rok 2010 jako pastwiska trwałe w ramach działki rolnej A o

80 powierzchni [...] ha oraz działki rolnej AA o powierzchni [...] ha), nie stanowiła

81 trwałego użytku zielonego w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1122/2009 w

82 związku z art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 1120/2009.

83 Należało zatem stwierdzić, że decyzja z dnia 21 grudnia 2010 r. rażąco

84 narusza przepisy prawa materialnego, tj. § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

85 rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art.

86 2 lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009, bowiem przyznając wnioskodawcy płatność

87 rolnośrodowiskową na rok 2010 do gruntów rolnych o powierzchni 0,66 ha

88 położonych na działce ewidencyjnej numer 420 oraz gruntów rolnych o powierzchni

89 0,15 ha położonych na działce ewidencyjnej numer 381 w ramach Pakietu 2

90 Rolnictwo ekologiczne, w wariancie 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem

91 zgodności), Kierownik ARiMR przyznał płatność do powierzchni nie spełniającej

92 warunku przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2.3 Trwałe

93 użytki zielone (z certyfikatem zgodności).

94 Wnioskodawca zaskarżył do WSA w całości decyzję z [...] stycznia 2014 r.,

95 wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR w Warszawie i

96 poprzedzającej ją decyzji Dyrektora ARiMR w Łodzi przez przyznanie skarżącemu

97 płatności z tytułu rolnośrodowiskowej na 2010 r. zgodnie ze realizowanym

98 wnioskiem.

99 Wyżej wymienionej decyzji zarzucono naruszenie zasady zaufania obywateli

100 do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikające z art 2 oraz art. 67 ust. 1

101 Konstytucji RP, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

102 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

103 W przedstawionym na wstępie wyroku sąd l instancji uznał, że zaistniałe w

104 sprawie okoliczności nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności

105 decyzji z [...] grudnia 2010 r., bowiem jej treść nie stoi w oczywistej sprzeczności z

106 treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa, jak też rozstrzygnięcie to nie

107 zawiera wady tkwiącej w samej decyzji. Zdaniem sądu z treści decyzji objętej

108 postępowaniem dotyczącym stwierdzenia nieważności wynika bowiem niezbicie, że

109 organ przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2010 r. po ustaleniu w

110 postępowaniu, że w stosunku do wnioskowanych działek rolnych A, AA i BB nie

111 stwierdzono nieprawidłowości i błędów.

112 Rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń

113 faktycznych sprawy, można by rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty

114 nie poczynił takich ustaleń lub gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału

115 dowodowego sprawy. Błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy ocenić należy jako

116 tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie

117 zwykłym. Niejednokrotnie prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje w ścisłym

118 związku z prawidłowością wykładni przepisów prawa materialnego mających

119 zastosowanie w sprawie i wskazujących, jakie dowody są niezbędne do ustalenia

120 stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia.

121 Przywołane przez Prezesa ARiMR przepisy nie mogą stanowić w przypadku

122 ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich

123 "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, wbrew twierdzeniom organu, że

124 treść decyzji, jaką podjął Kierownik ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności, stoi

125 w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów

126 prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę

127 tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do

128 stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

129 W skardze kasacyjnej z [...] listopada 2014 r. Prezes ARiMR (zwany dalej

130 skarżącym kasacyjnie) reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżył w całości

131 wyrok z 2 października 2014 r., zarzucając:

132 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

133 przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.)

134 naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

135 art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku nie odnoszącego się

136 do uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wskazane naruszenie ma istotny wpływ na

137 wynik sprawy, gdyż sąd I instancji, nie odnosząc się do kwestii zaistnienia rażącego

138 naruszenia przepisów prawa materialnego, uniemożliwia skontrolowanie legalności

139 zaskarżonego orzeczenia. Tym samym wskazane naruszenie doprowadziło do

140 naruszenia przez sąd prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, co

141 ma również istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż WSA uchylił decyzje organów I i II

142 instancji,

143 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez jego

144 niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 9 ust. 2 pkt 2

145 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE)

146 nr 1122/2009 i art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009. Wskazane

147 naruszenie polegało na uznaniu przez sąd ! instancji, że decyzja w przedmiocie

148 przyznania płatności rolnośrodowiskowej nie jest dotknięta wadą rażącego

149 naruszenia prawa.

150 Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,

151 oddalenie skargi, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

152 sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

153 Na rozprawie skarżący, stając wraz z pełnomocnikiem ustanowionym z

154 urzędu, wniosło oddalenie skargi kasacyjnej.

155 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

156 Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny

157 rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a

158 zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą

159 omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność

160 postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art.

161 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

162 Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor skargi

163 kasacyjnej wyznaczył, zarzucając sądowi I instancji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2

164 k.p.a. w zw. z § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz art. 2 pkt 2

165 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 i art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE)

166 nr 1120/2009 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.

167 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

168 Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z

169 obrotu prawnego decyzji administracyjnych i postanowień dotkniętych najcięższymi

170 wadami prawnymi. Instytucja ta stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji

171 ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji

172 administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie

173 sprawy wyłącznie w granicach określonych przez art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że

174 w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać

175 sprawy co do jej istoty (jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym), lecz

176 działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii

177 merytorycznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III

178 ARN 70/95, OSNAP 1996, nr 18, poz. 258).

179 Zaskarżonym wyrokiem sąd I instancji uchylił decyzje organów ARiMR

180 stwierdzające na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważność decyzji o przyznaniu

181 skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej. Przepis ten stanowi, że organ

182 administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez

183 podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organów ARiMR

184 orzekających w niniejszej sprawie decyzja o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej

185 dla Andrzeja Pijarowskiego została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

186 Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w

187 wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego

188 naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany

189 przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II

190 SA 981/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 96; wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r.,

191 sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23 oraz J. Borkowski [w:] B. Adamiak,

192 J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005,

193 s. 738). Przyjmuje się, że przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może

194 dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych (por.

195 wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1986 r., sygn. akt SA/Wr 370/86). Naruszenie prawa ma

196 zatem charakter rażący w takiej sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania

197 decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią

198 zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi tu więc tylko

199 0. każdy błąd w wykładni lub stosowaniu prawa, ale o oczywiste przekroczenie prawa

200 (tj. jasne i niedwuznaczne) wywołujące ponadto skutki, których dotkliwości dla strony

201 niczym nie można usprawiedliwiać (por. wyrok NSA z 2 marca 2006 r., sygn. akt II

202 GSK 398/05, LexisNexis nr 3880371; wyrok NSA z 31 stycznia 2006 r., sygn. akt

203 1. OSK 883/05, LexisNexis nr 2583278 oraz K. Celińska-Grzegorczyk, R. Hauser, W.

204 Piątek, W. Sawczyn, A. Skoczylas, Postępowania administracyjne,

205 sądowoadministracyjne i egzekucyjne, Warszawa 2013, s.112). Obowiązkiem organu

206 stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa

207 (materialnego, procesowego czy ustrojowego) jest więc wyraźne wykazanie, jaki

208 konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako

209 rażące.

210 Podając przyczyny stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, Prezes

211 ARiMR stwierdził, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Radomsku

212 rażąco narusza przepisy prawa materialnego, tj. § 9 ust, 2 pkt 2 rozporządzenia

213 rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art.

214 2. lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009, bowiem przyznając wnioskodawcy płatność

215 roinośrodowiskową na rok 2010 do gruntów rolnych o powierzchni 0,66 ha

216 położonych na działce ewidencyjnej numer 420 oraz gruntów rolnych o powierzchni

217 0,15 ha położonych na działce ewidencyjnej numer 381 w ramach Pakietu 2

218 Rolnictwo ekologiczne, w wariancie 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem

219 zgodności), Kierownik ARiMR przyznał płatność do powierzchni nie spełniającej

220 warunku przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2.3 Trwałe

221 użytki zielone (z certyfikatem zgodności).

222 Zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w przypadku

223 pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 (tj. pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne)

224 płatność roinośrodowiskową jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako

225 trwałe użytki zielone - w przypadku wariantu trzeciego i czwartego. Natomiast § 9 ust.

226 3. rozporządzenia rolnośrodowiskowego stanowi, że w przypadku pakietu

227 wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 (tj. pakietu 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone)

228 płatność roinośrodowiskową jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako

229 trwałe użytki zielone. Z kolei art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1122/2009 wskazuje, że

230 "trwałe użytki zielone" oznaczają trwałe użytki zielone zgodnie z definicją w art. 2 lit.

231 c) rozporządzenia nr 1120/2009, czyli grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz

232 z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności

233 rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez

234 okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem obszarów odłogowanych zgodnie z

235 rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92, obszarów odłogowanych zgodnie z art.

236 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych

237 zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (...).

238 Sąd I instancji uznał, że tego rodzaju okoliczności, jak wskazane powyżej, nie

239 mogły stanowić w niniejszej sprawie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji

240 Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z 21 grudnia 2010 r., bowiem treść tej decyzji

241 nie stoi w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów

242 prawa, a rozstrzygnięcie to nie zawiera wady tkwiącej w samej decyzji.

243 Stanowisko sądu i instancji jest prawidłowe. Wskazać należy, że nie ma

244 podstaw do twierdzenia, że przyznanie płatności nastąpiło z rażącym naruszeniem

245 § 9 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2

246 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009,.

247 Okoliczność, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał płatność do działek

248 rolnych niebędących trwałymi użytkami zielonymi nie wynika w sposób oczywisty z

249 samej decyzji o przyznaniu płatności, ale wywodzona jest przez organ nadzoru

250 jedynie z odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy (w tym materiału dowodowego

251 i faktów znanych z organowi z urzędu). Wobec powyższego uchybienie takie - o ile

252 wystąpiło - nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Tego

253 rodzaju okoliczność mogłaby być bowiem przedmiotem oceny jedynie w

254 postępowaniu zwykłym (jeśli strona złożyłaby odwołanie) lub - ewentualnie (o ile

255 spełnione zostałyby przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) - w trybie wznowienia

256 postępowania. Natomiast fakt, że takie postępowania nie zostały wszczęte, nie może usprawiedliwiać bezpodstawnego prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania nieważnościowego z powołaniem się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 30 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 444/13, Baza Orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych wynika ponadto, że domniemanie prawidłowości decyzji wyłącza nie tylko dopuszczalność podważenia decyzji poza trybami wskazanymi w przepisach prawa, ale także dopuszczalność wykładni rozszerzającej podstaw prawnych tych trybów, w tym przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por.

257 B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 16 listopada 2012 r,, sygn. akt I FSK 1930/11,

258 OSP 2015, nr 1, poz. 11a, s, 160).

259 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony

260 zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 9 ust. 2 pkt 2

261 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w związku z art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr

262 1122/2009 oraz art. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1120/2009.

263 Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 141 §

264 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że przepis ten może stanowić

265 samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego

266 sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego

267 za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W art. 141 §4 p.p.s.a. wymienione

268 zostały elementy składowe, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu I

269 instancji. W uzasadnieniu wyroku z [...] października 2014 r. sąd I instancji

270 szczegółowo odniósł się do ustaleń faktycznych i prawnych poczynionych przez

271 organy obu instancji, w tym podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii

272 możliwości przyjęcia, że miało miejsce rażące naruszenie przepisów prawa

273 materialnego w oparciu o ponowną i odmienną ocenę materiału dowodowego.

274 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę

275 kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

276 Odnosząc się do zgłoszonego na rozprawie wniosku pełnomocnika

277 skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu,

278 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że orzekanie w tym przedmiocie należy do

279 właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym w

280 przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje

281 wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu

282 udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w

283 postępowaniu przed sądem ! instancji, w drodze odrębnego postanowienia,

284 wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8

285 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na

286 postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego

287 z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie

288 (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony

289 do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z

290 urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów

291 administracyjnych, w ramach zainicjowanej zażaleniem kontroli instancyjnej

292 postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (zob. postanowienie NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 868/15, Baza Orzeczeń NSA -http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego powodu nie zawarto w wyroku rozstrzygnięcia

293 dotyczącego wskazanej wyżej kwestii przyznania kosztów nieopłaconej pomocy

294 prawnej udzielonej z urzędu.