Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2010 r., II GSK 509/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2010 r., II GSK 509/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1390/09 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1390/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

3 Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż w myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd podał, że reprezentujący skarżącego w postępowaniu administracyjnym W. N. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. otrzymał w dniu 18 maja 2009 r., zatem termin na złożenie skargi upłynął w dniu 17 czerwca 2009 r. Skarżący wniósł skargę w dniu 27 czerwca 2009 r., tak więc po terminie do wniesienia skargi, a dodatkowo uczynił to bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., to jest z naruszeniem trybu przewidzianego przepisem art. 54 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez Sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej, co nastąpiło w dniu 2 lipca 2009 r., a więc po upływie terminu przewidzianego do wniesienia skargi.

4 Skargę kasacyjną od postanowienia WSA w W. z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1390/09, wniósł M. G. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania łącznie z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego.

5 Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

6 1. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 82 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi, pomimo że brak jest przesłanek by twierdzić, że upłynął termin do wniesienia przez stronę skargi na przedmiotową decyzję, pomimo że brak jest w aktach sprawy dokumentów prowadzących do przekonania, że pełnomocnictwo udzielone w postępowaniu administracyjnym W. N. nie wygasło przed doręczeniem stronie lub jej ówczesnemu pełnomocnikowi decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia;

7 2. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasady oficjalności mające postać zaniechania przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu celem ustalenia dnia początku biegu terminu do złożenia skargi od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 roku, co było konieczne dla rozważenia istoty sprawy, które to zaniechanie miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

8 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż brak jest w materiale sprawy danych rozstrzygających o tym, czy W. N. był w dniu otrzymania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. pełnomocnikiem strony. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną okoliczność ta wymaga rozważenia, czy doręczenie tegoż orzeczenia M. G. nie powinno być traktowane jako doręczenie stronie, a nie jedynie jako informacja o treści pisma.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

11 W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

12 Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

13 Strona zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej próbuje dowieść, że Sąd I instancji nieprawidłowo ustalił początek biegu terminu do wniesienia skargi, gdyż w materiale sprawy brak jest danych rozstrzygających o tym, czy pełnomocnik strony był w dniu otrzymania decyzji umocowany do jej reprezentowania.

14 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja ta jest całkowicie chybiona. Z akt sprawy wynika bowiem, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 18 maja 2009 r. (k. 15 akt administracyjnych), a zatem za początkową datę biegu terminu do wniesienia skargi należy uznać dzień 19 maja 2009 r. Prawidłowo Sąd I instancji wskazał, iż termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął dnia 17 czerwca 2009 r.

15 Okolicznością pozostającą poza sporem jest to, iż M. G. oświadczeniem woli z dnia 29 stycznia 2008 r. udzielił pełnomocnictwa W. N. do reprezentowania go w postępowaniu w sprawie odebrania licencji na wykonywanie transportu drogowego (k. 27 akt administracyjnych). Zgodnie z treścią art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Mając na uwadze ww. przepis należy wskazać, iż strona może działać przez pełnomocnika, o ustanowieniu którego organ administracyjny powinien być powiadomiony. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Przepis 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Ponadto zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 295). Taki sam skutek wywołuje sytuacja, w której najpierw pismo organu zostało doręczone pełnomocnikowi, a dopiero potem bezpośrednio stronie, tj. mocodawcy.

16 Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem tego artykułu "Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Wynika stąd, iż podstawową przesłanką przeprowadzenia postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości (por. wyrok NSA z 6 września 2005 r., FSK 2161/04, LEX nr 173175). Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. W skardze strona nie zawarła żadnych wniosków dotyczących przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, ani nie podała jakie dowody Sąd I instancji powinien był przeprowadzić z urzędu. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest trafny.

17 Nie ma racji strona wnosząca skargę kasacyjną podnosząc, iż w materiale sprawy brak jest danych rozstrzygających o tym, czy pełnomocnik strony był w dniu otrzymania decyzji umocowany do jej reprezentowania. Dokument taki stanowi bowiem pełnomocnictwo z dnia 29 stycznia 2008 r. Nie jest rzeczą organu, ani sądu badanie z urzędu aktualności udzielonego pełnomocnictwa. Regulacja instytucji pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym jest bardzo lakoniczna, dlatego też w razie potrzeby należy sięgać do analogii. W omawianym zakresie zwrócić należy uwagę na art. 42 § 1 p.p.s.a. i art. 94 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) zgodnie z którymi, wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym. Jeżeli więc pełnomocnictwo wygasa z chwilą jego wypowiedzenia, to przez analogię trzeba przyjąć, że wobec organu wypowiedzenie pełnomocnictwa skutek prawny uzyskuje dopiero z momentem zawiadomienia go o tym (por. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2008 r., I OSK 1199/07, LEX nr 513142).

18 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.