Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2019 r., II GSK 3921/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2019 r., II GSK 3921/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1718/16 w sprawie ze skargi S.Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 21 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S.Sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1718/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 21 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

3 Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

4 Decyzją z dnia 11 lutego 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie (dalej Naczelnik UC), działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej o.p.) oraz art. 84 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 48 ust. 1 pkt 3, art. 52 ust. 2 pkt 4, ust. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm., dalej u.p.a.), cofnął spółce z o.o. S. z siedzibą w L. (dalej spółka) z dniem 11 lutego 2016 r. zezwolenie z dnia 12 sierpnia 2015 r. nr [...] na prowadzenie składu podatkowego zlokalizowanego w L. przy ul. W.

5 W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że od dnia 3 listopada 2015 r. osobą kierującą spółką S. był K. K., skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 25 kwietnia 2007 r. o sygn. akt [...] (orzeczenie prawomocne od dnia 14 lutego 2008 r.) za przestępstwo z art. 280 § 1, art. 158 § 1, art. 189 § 1, art. 275 § 1, art. 276, art. 11 § 2, art. 46 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm. dalej k.k.) na 3 lata pozbawienia wolności oraz naprawienie szkody w kwocie 700 zł. W ocenie organu, w takiej sytuacji w sprawie zaistniała przesłanka do cofnięcia spółce S. zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

6 Decyzją z dnia 21 czerwca 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Warszawie (dalej Dyrektor IC,DIC), stosując art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 6, art. 52 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 48 ust. 1 pkt 3, art. 84 ust. 1 pkt 1 u.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

7 W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty odwołania nie są zasadne, ponieważ w sprawie zaistniała przesłanka do cofnięcia spółce zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Wyjaśnił, że mocą uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki S. z dnia 3 listopada 2015 r., a więc już po uprawomocnieniu się wyroku skazującego, K. K. został wybrany na stanowisko Prezesa Zarządu. Zdaniem organu II instancji, powołanie na to stanowisko było skuteczne, czego konsekwencją był wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, że K. K. od dnia 3 listopada 2015 r. do dnia 27 stycznia 2016 r. był Prezesem Zarządu spółki. Tak więc zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał organ I instancji do podjęcia decyzji w sprawie i cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

8 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, S.Sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniosła między innymi, że art. 18 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1578 ze zm., dalej k.s.h.) wyłącza zarówno dopuszczalność skutecznego powołania danej osoby na funkcje w organach spółki, jak i stanowi podstawę utraty zdolności do dalszego wykonywania takich funkcji, jeżeli prawomocny wyrok skazujący zapadł w czasie ich wykonywania. Z tego skarżąca wyprowadziła wniosek, że K. K. nie został skutecznie powołany na stanowisko Prezesa Zarządu spółki, a zatem samej spółce nie można czynić zarzutu, że w jej organach funkcję sprawowała osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu.

9 Wymienionym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę, stwierdzając że podjęte w sprawie decyzje są prawidłowe.

10 WSA przywołał treść art. 52 ust. 2 pkt 4 u.p.a., zgodnie z którym właściwy naczelnik urzędu celnego cofa z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, jeżeli został naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48, z zastrzeżeniem ust. 3. Wskazał, że decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu mają charakter związany, o czym świadczy imperatywna forma czasownika "cofa". Tak więc organ nie ma prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia, a jedynie zobowiązany jest do wydania decyzji cofającej z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, gdy zostanie naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48 u.p.a.

11 W myśl art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a, zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który jest podmiotem, którego działalnością kierują osoby nieskazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo skarbowe.

12 WSA stwierdził, że rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka do cofnięcia spółce S. zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, bowiem od dnia 3 listopada 2015 r. osobą kierującą spółką był K. K., skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 25 kwietnia 2007 r. o sygn. akt [....] (orzeczenie prawomocne od dnia 14 lutego 2008 r.) za przestępstwo z art. 280 § 1, art. 158 § 1, art. 189 § 1, art. 275 § 1, art. 276, art. 11 § 2, art. 46 § 1 k.k. na 3 lata pozbawienia wolności oraz naprawienie szkody w kwocie 700 zł.

13 Mocą uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki S. z dnia 3 listopada 2015 r., a więc już po uprawomocnieniu się ww. wyroku skazującego, K. K. został wybrany na stanowisko Prezesa Zarządu. Powołanie na to stanowisko było prawnie skuteczne, czego konsekwencją był wpis do Krajowego Rejestru Sądowego i - jak wskazuje organ - K. K. od dnia 3 listopada 2015 r. do dnia 27 stycznia 2016 r. był Prezesem Zarządu skarżącej Spółki.

14 Tak więc zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że został przez spółkę S. naruszony warunek z art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a.

15 WSA stwierdził, że stan faktyczny opisany w decyzjach nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, wywodzona z zasady legalizmu, o której mowa w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można też organom zarzucić nierespektowania zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne. Sam fakt, że skarżąca spółka nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów ustawy o podatku akcyzowym i wskazanych w skardze przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa.

16 Sąd I instancji nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 18 § 2 k.s.h. i argumentacji spółki przedstawionej w tym kontekście w skardze. Wskazał, że przepis ten określa zakaz powoływania do organów spółki osób skazanych prawomocnym wyrokiem za przestępstwa w nim wymienione. Statuuje on zatem analogiczny zakaz, jaki został wprowadzony do treści art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a. W skarżącej spółce, pomimo istnienia tego rodzaju zakazów, doszło jednak do powołania na stanowisko Prezesa Zarządu osoby, która była skazana prawomocnym wyrokiem, i fakt jej powołania wynikał z uchwały statutowego organu Spółki, która to uchwała następnie stanowiła podstawę ujawnienia tego stanu rzeczy w Krajowym Rejestrze Sądowym. Uchwała ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie stwierdzono jej nieważności, a zatem - biorąc pod uwagę domniemanie prawdziwości danych zawartych w KRS - organ na ich podstawie prawidłowo stwierdził, że spółka naruszyła warunek z art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a. i z tego względu zobligowany był do wydania decyzji w trybie art. 52 ust. 2 pkt 4 u.p.a.

17 WSA nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

18 W skardze kasacyjnej skarżąca spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

19 Decyzji (powinno być zaskarżonemu wyrokowi) zarzuciła:

20 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

21 art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ:

22 a) art. 122 w zw. z naruszeniem art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 i 4 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w sposób niepełny przejawiające się w nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, selektywnego potraktowania zebranego materiału dowodowego;

23 b) art. 121 § 1 o.p. w zw. z naruszeniem art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 i 4 o.p. poprzez rozpatrzenie wszelkich niejasności czy też wątpliwości dotyczące stanu faktycznego na niekorzyść strony, niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, obciążenie strony ujemnymi konsekwencjami zaniedbań organu, nieodniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów strony;

24 c) art. 120 o.p. w zw. z naruszeniem z art. 187 § 1, art. 210 § 1 i 4 o.p. polegające na przeprowadzeniu postępowania podatkowego przed organem I instancji z naruszeniem powyższych przepisów procedury co doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu;

25 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób sprzeczny z przedstawioną normą, w szczególności poprzez brak odniesienia przez Sąd I instancji do wszystkich podnoszonych przez Skarżącą okoliczności, m.in. nieważności z mocy prawa uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Skarżącej z dnia 3 listopada 2015 r., co praktycznie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.

26 2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj

27 1) art. 48 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt. 4 u.p.a. poprzez przyjęcie, iż spółką kierowała osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu co stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

28 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

29 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

30 Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

31 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych w tym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

32 Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

33 W rozpoznanej sprawie zarzuty zostały sformułowane w oparciu o obie podstawy kasacyjne.

34 Ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie, zaakceptowanego przez Sąd I instancji i niekwestionowanego w tym zakresie przez skarżącą kasacyjnie wynika, że K. K. został wybrany na stanowisko Prezesa Zarządu skarżącej spółki uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników tej spółki z dnia 3 listopada 2015 r. oraz, że K. K. został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 25 kwietnia 2007 r. o sygn. akt [...] (orzeczenie prawomocne od dnia 14 lutego 2008 r.) za przestępstwo z art. 280 § 1, art. 158 § 1, art. 189 § 1, art. 275 § 1, art. 276, art. 11 § 2, art. 46 § 1 k.k. na 3 lata pozbawienia wolności oraz naprawienie szkody w kwocie 700 zł. A zatem został wybrany na ww. stanowisko już po uprawomocnieniu się wyroku skazującego.

35 Z tych zdarzeń strona skarżąca wywodzi odmienne skutki niż organy podatkowe i Sąd I instancji.

36 W ocenie organów orzekających w sprawie i Sądu I instancji powołanie K. K. na stanowisko Prezesa Zarządu spółki było prawnie skuteczne, czego konsekwencją był wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, i K. K. od dnia 3 listopada 2015 r. do dnia 27 stycznia 2016 r. był Prezesem Zarządu skarżącej Spółki.

37 W ocenie skarżącej kasacyjnie spółki K. K. nie został skutecznie powołany do zarządu spółki, ponieważ podjęcie uchwały zgromadzenia wspólników powołującej go w skład zarządu spółki miało miejsce dnia 3 listopada 2015 r. kiedy to był on skazany prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwa wymienione w art.18 § 2 k.s.h., co oznacza, że uchwała ta – jako sprzeczna z art. 18 § 2 k.s.h.- była z mocy prawa nieważna, a K. K. nie kierował działalnością spółki we wskazanym przez organy orzekające okresie, zatem nie było podstaw do cofnięcia spółce zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

38 Formułując zarzuty naruszenia przepisów procesowych skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy orzekające przepisów postępowania, to jest art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 i 4 o.p. poprzez niepodjęcie "wszelkich niezbędnych działań" w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz jego selektywne potraktowanie, a także nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów strony. Uzasadniając powyższe zarzuty strona podniosła, że organ powinien był dążyć do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, "który mógł być sprzeczny z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego."

39 Jak wynika z uzasadnienia zarzutów organy orzekające w sprawie powinny były – w ocenie skarżącej kasacyjnie - zebrać dowody, z których wynikałoby, że wbrew podjętej uchwale zgromadzenia wspólników K. K. nie został skutecznie powołany do zarządu spółki, ponieważ uchwała powołująca była z mocy prawa nieważna. W konsekwencji czego błędne jest ustalenie, że spółką kierowała osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo określone w art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a.

40 Strona nie wskazuje jednak jakie dowody nie zostały w postępowaniu podatkowym przeprowadzone ani jakie okoliczności faktyczne miałyby zostać ustalone. Jedyną okolicznością na którą powołuje się strona dla uzasadnienia swojego stanowiska jest fakt skazania K. K. prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa określone w art. 18 § 2 k.s.h. – co nie jest w spawie kwestionowane - oraz wynikający z tego przepisu zakaz bycia członkiem zarządu przez taką osobę.

41 Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że istota zarzutów sprowadza się do niestwierdzenia przez organy orzekające, że uchwała zgromadzenia wspólników o powołaniu K. K. do zarządu spółki była z mocy prawa nieważna, a powołanie nieskuteczne.

42 Stanowisko strony o bezskuteczności powołania K. K. do zarządu spółki jest pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Jak wyżej wyjaśniono, z niekwestionowanego w tym zakresie stanu faktycznego wynika, że został on powołany do zarządu spółki z dniem 3 listopada 2015 r., a wyrok skazujący uprawomocnił się dnia 14 lutego 2008 r. Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" dot. K. K. wynika dodatkowo, że postanowieniem z dnia 5 maja 2008 r. Sąd Okręgowy w Łodzi orzekł o warunkowym zwolnieniu skazanego z odbywania kary pozbawienia wolności z okresem próby do dnia 5 maja 2010r., które to okoliczności zostały wskazane w uzasadnieniu decyzji organu II instancji i nie zostały przez stronę zakwestionowane.

43 Wobec treści art. 18 § 3 k.s.h., który w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że "Zakaz, o którym mowa w § 2, ustaje z upływem piątego roku od dnia uprawomocnienia się wyroku skazującego, jednakże nie może zakończyć się wcześniej niż z upływem trzech lat od dnia zakończenia okresu odbywania kary" zarzuty strony zmierzające do wykazania bezskuteczności powołania K. K. do zarządu spółki są pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

44 W dacie podjęcia uchwały o powołaniu K. K. na prezesa zarządu spółki określone w art. 18 § 3 k.s.h. terminy upłynęły. Zarówno od uprawomocnienia się wyroku skazującego jak i zakończenia okresu odbywania kary upłynęło ponad siedem lat. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 82 § 2 k.k. jeżeli w okresie próby i w ciągu 6 miesięcy od jej zakończenia nie odwołano warunkowego zwolnienia, karę uważa się za odbytą z chwilą warunkowego zwolnienia.

45 Dyrektor Izby Celnej ustalił stan faktyczny dotyczący skazania K.K. na podstawie dokumentu – przywołanej wyżej Informacji z KRK, natomiast skarżąca ustaleń tych nie podważyła.

46 Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 210 § 1 i 4 o.p. Decyzja zawiera wszystkie określone ww. przepisami elementy, a niepodzielenie argumentów podnoszonych w odwołaniu nie stanowi o nieodniesieniu się do nich.

47 Nieuprawniony jest też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W powołanym przepisie ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

48 W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z tych sytuacji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Sąd przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn - w jego ocenie - skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia WSA.

49 Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej WSA odniósł się do podniesionej przez stronę okoliczności nieważności z mocy prawa uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, stwierdzając, że uchwała nie została wyeliminowana z obrotu prawnego oraz nie stwierdzono jej nieważności, z którego to stwierdzenia wynika, w ocenie NSA, że Sąd I instancji nie podzielił stanowiska strony skarżącej o nieważności uchwały z mocy prawa.

50 Ponieważ, jak zostało wyżej wyjaśnione, wobec upływu określonych w art. 18 § 3 k.s.h. terminów ustał zakaz wynikający z art. 18 § 2 k.s.h., rozważania dotyczące trybu (z mocy prawa czy na podstawie wyroku sądu) wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały naruszającej art. 18 § 2 k.s.h. nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie, zatem nie podlegały ocenie NSA.

51 Wobec uznania, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zgodnie z którym w okresie od 3 listopada 2015 r. do 27 stycznia 2016 r. skarżącą spółką kierowała jako prezes zarządu osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko mieniu i przeciwko wiarygodności dokumentów nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest. art. 48 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 4 u.p.a.

52 W myśl art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który (obok spełnienia warunków z pkt 1 i 2) jest podmiotem, którego działalnością kierują osoby nieskazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo skarbowe. Stosowne do art. 52 ust. 2 pkt 4 u.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) właściwy naczelnik urzędu celnego cofa z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, jeżeli został naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48, z zastrzeżeniem ust. 3.

53 Prawidłowo zatem Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca spółka naruszyła zakaz z art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a., co uzasadniało cofnięcie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

54 Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast stanowiska Sądu I instancji iż zakaz sformułowany w art. 18 § 2 k.s.h. jest analogiczny do zakazu wprowadzonego w art. 48 ust.1 pkt 3 u.p.a.

55 Zakazy te różnią się zasadniczo przede wszystkim okresem obowiązywania. Czas obowiązywania zakazu wynikającego z art.18 § 2 k.s.h. został ograniczony w sposób określony w § 3 tego artykułu. Natomiast dla zakazu określonego w art. 48 ust. 1 pkt 3 u.p.a. nie przewidziano w ustawie czasowego ograniczenia, co nakazuje przyjąć, że obowiązuje do momentu zatarcia skazania. Okoliczność, że doszło do zatarcia skazania nie została przez stronę wykazana, nie była nawet przez stronę skarżącą podnoszona.

56 Reasumując, należy stwierdzić, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 18 § 2 k.s.h. może, ze względu na upływ terminów określonych w art. 18 § 3 k.s.h. być członkiem organów spółki kapitałowej, spółka taka nie może jednak uzyskać ani posiadać zezwolenia na prowadzenia składu podatkowego, jeżeli kieruje nią osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo skarbowe.

57 Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.