Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2017 r., II GSK 3473/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2017 r., II GSK 3473/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Beata Osińska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 342/15 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie nadania uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 342/15, po rozpoznaniu skargi W. M. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: SKO) z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.

3 Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:

4 Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący zwrócił się do Starosty [...] (dalej: Starosta) o udzielenie uprawnienia diagnosty w określonym we wniosku zakresie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Starosta udzielił skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania okresowych badań technicznych pojazdów, w tym także pojazdu zabytkowego oraz badań technicznych pojazdów marki "SAM" co do zgodności z warunkami technicznymi.

5 W dniu [...].12.2013 r. wpłynął wniosek o rozszerzenie zakresu posiadanego uprawnienia diagnosty. Wnioskodawca dołączył do wniosku zaświadczenie z dnia [...].03.2013 r. wystawione przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP Oddział w [...] potwierdzające odbycie stosownego szkolenia oraz zaświadczenie Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...].12.2013 r. potwierdzające zdanie egzaminu kwalifikacyjnego w zakresie odpowiadającym przebytemu szkoleniu. Starosta decyzją z dnia [...].12.2013 r. zmienił decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. nadając skarżącemu dodatkowe uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów: (1) przystosowanych do zasilenia gazem i (2) zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą lub pojazdów nowego typu wyprodukowanych lub importowanych w ilości jednej sztuki rocznie, skierowanych przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę, o ile wymagają specjalistycznego badania, oraz pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym.

6 Podaniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżący wystąpił do Starosty o zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2013 r. poprzez wpisanie "wykreślonych" uprawnień tj. prawa do wykonywania badań technicznych taksówki osobowej i bagażowej, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzenia egzaminu państwowego, dodatkowych badań technicznych pojazdów skierowanych przez starostę w celu ustalenia niezbędnych danych do jego rejestracji, badań technicznych autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie wynosi 100 km/h lub uchylenie decyzji w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.) albo stwierdzenie jej nieważności w przypadku stwierdzenia przesłanek z art. 156 k.p.a. Wskazał, że decyzja ta została wydana w oparciu o imienne uprawnienia diagnosty z dnia [...] października 2000 r., które przyznawało mu prawo wykonywania badań okresowych wszelkich pojazdów oraz badań dodatkowych wymienionych w tym uprawnieniu, zatem powinna przyznawać mu takie uprawnienia, jakie wynikały z tego uprawnienia.

7 Kolejno decyzjami z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz z dnia [...] września 2014 r. Starosta orzekł o odmowie zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2013 r. w zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r.

8 SKO decyzją odpowiednio z dnia [...] lipca 2014 r. oraz z dnia [...] października 2014 r. uchylało decyzje organu I instancji i przekazywało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

9 Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta ponownie odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2013r. wyjaśniając, że program szkolenia w jakim uczestniczył skarżący w dniach od [...] stycznia 1991 r. do [...] marca 1991 r. nie uprawniał organu do rozszerzenia kwalifikacji w żądanym zakresie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. organ nie udzielał nowych uprawnień tylko przełożył je na obecnie obowiązujące, stosownie do tych jakie posiadał skarżący, a wynikających z uprawnienia imiennego Prezydenta Miasta [...] wydanego w dniu [...] października 2000 r.

10 Orzekając na skutek odwołania skarżącego, SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2014 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w okresie kiedy skarżący odbywał szkolenie obowiązywało Zarządzenie Ministra Komunikacji z dnia 13 listopada 1985 r. (Dz.T.I.Z. Kom, Nr 13, poz. 93), zgodnie z którym podczas zajęć omawiano zagadnienia odnoszące się do pojazdów typu taksówka, pojazdy uprzywilejowane, pojazdy przeznaczone do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego oraz kierowane przez starostę do ustalenia danych niezbędnych do rejestracji. Szkolenia te nie były wyodrębniane jako specjalistyczne. Diagnosta, który nie posiada pełnego zakresu uprawnień może je uzupełnić i aby posiadać możliwość przeprowadzania badan technicznych w zakresie taksówki, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego należy uczestniczyć w części pierwszej szkolenia, o którym mowa w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów z dnia 4 listopada 2004 r.

11 SKO wskazało, że decyzja Starosty z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie nadania uprawnienia diagnosty nr [...] na wykonywanie badań technicznych stanowi jedynie odzwierciedlenie wcześniej nabytych uprawnień. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, od momentu uzyskania imiennego uprawniania diagnosty z dnia [...] października 2000 r. poza odbyciem w dniach od [...] maja 2002 r. do [...] maja 2002 r. okresowego szkolenia uzupełniającego dla uprawnionych diagnostów, do 2013 r. nie uczestniczył w żadnych szkoleniach uzupełniających. Dopiero w dniach od [...] marca 2013 r. do [...] marca 2013 r. uczestniczył w szkoleniach specjalistycznych w zakresie badań technicznych pojazdów przystosowanych do zasilania gazem, a także szkoleniu specjalistycznym w zakresie badań związanych z badaniem pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą lub pojazdów nowego typu wyprodukowanych lub importowanych w ilości jednej sztuki rocznie, pojazdów skierowanych przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę o ile wymagają specjalistycznego badania, oraz pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, a także skarżący zdał egzamin kwalifikacyjny. W aktach sprawy zalega również kopia zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2014 r. z Ośrodka Kształcenia Kadr Kierowców o odbyciu przez skarżącego szkolenia w zakresie badań technicznych pojazdów z uwzględnieniem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego, pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego oraz ustalenia danych niezbędnych do rejestracji pojazdów, przy czym skarżący ukończył ww. szkolenie, ale nie zdał egzaminu.

12 W tej sytuacji SKO uznało, że wniosek o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie badań technicznych pojazdów z uwzględnieniem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego, pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego oraz ustalenia danych niezbędnych do rejestracji pojazdów, nie może zostać uwzględniony, gdyż skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających zdanie przez niego w tym zakresie egzaminu.

13 W ocenie SKO nie jest możliwa także zmiana decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. poprzez dodanie skarżącemu uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych, bowiem takiego uprawnienia nie przewidywało imienne uprawnienie wydane skarżącemu przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2000 r. Wprawdzie z zaświadczenie z dnia [...] marca 1991 r. wynika, że skarżący ukończył szkolenie w zakresie pojazdów samochodowych przystosowanych do przewozu materiałów niebezpiecznych, to nie bez znaczenia jest fakt, że co najmniej od [...] października 2000 r. wnioskodawca nie wykonywał przeglądów pojazdów ww. wymienionych. Nadto wobec skarżącego nie mogą w tym przypadku znaleźć zastosowania przepisy ww. rozporządzeń przewidujące w swej treści zachowanie raz nabytych uprawnień, gdyż skarżący takich uprawnień nie otrzymał w 2000 r.

14 Skarżący wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie do WSA w Rzeszowie.

15 Sąd I instancji uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. WSA zaznaczył, że skarżący posiada wydane przez Starostę w dniu [...] stycznia 2013 r. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Wcześniej skarżący posiadał tzw. uprawnienie imienne Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2000 r.

16 WSA zaznaczył, że zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 81, poz. 919 – dalej: rozporządzenie z 1999 r.) pracownicy stacji kontroli pojazdów, dokonujących badań technicznych pojazdów, którzy uzyskali uprawnienia do dokonywania badań według dotychczasowych przepisów zachowują uzyskane uprawnienia.

17 Sąd I instancji wskazał również na złożony przez skarżącego wniosek o zmianę, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej nadającej mu uprawnienia diagnosty poprzez wpisanie między innymi uprawnień do wykonywania badań technicznych taksówki osobowej i bagażowej, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzania egzaminu państwowego. W dalszej kolejności WSA wskazał na konieczność zindywidualizowania, w każdej konkretnej sprawie stosowania art. 155 k.p.a., wymagań interesu społecznego i słusznego interesu stron w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego tej sprawy.

18 Zdaniem Sądu I instancji, organy obu instancji prowadząc postępowanie oparły się jedynie na rozważaniach dotyczących wyłącznie regulacji prawnej i zmian obowiązujących przepisów w tym zakresie. W swym uzasadnieniu organy obu instancji stwierdziły, że wniosek o zmianę decyzji ostatecznej w zakresie przyznanych mu uprawnień diagnosty nie może być uwzględniony ponieważ skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających zdanie przez niego egzaminów wymaganych przepisami prawa.

19 WSA zaznaczył, że zasada ogólna trwałości decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 k.p.a., oznacza, iż decyzję można wyeliminować z obrotu prawnego wyłącznie w sposób wskazany przez ustawodawcę. Wniosek o zmianę decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. obliguje organ do ścisłej jego interpretacji.

20 Zdaniem WSA, w pierwszej kolejności organ winien ustalić, czy wnioskowana decyzja ma charakter uznaniowy, który to warunkuje prowadzenie postępowania w tym trybie. Kolejnym elementem, który należy rozważyć jest rozważenie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Zdaniem WSA, te elementy muszą zostać wykazane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie WSA w badanych rozstrzygnięciach organów obu instancji brak jakichkolwiek rozważań na temat przesłanek, o których mowa w art. 155 k.p.a. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przywołane wyroki sądu administracyjnego oraz powołane przepisy obowiązującego prawa w zakresie przyznawania uprawnień diagnosty nie dotyczą sytuacji zmiany przyznanych uprawnień w jednym z trybów nadzwyczajnych, którym są przepisy art. 155 k.p.a.

21 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

22 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

23 * art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 155 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w postępowaniu przed organami obu instancji nie dokonano właściwego rozważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony na gruncie art. 155 k.p.a., skupiając uwagę jedynie na analizie stanu prawnego;

24 * art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wskazując w uzasadnieniu wyroku dla jakich powodów zarzucane błędy postępowania organów administracji miały mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uniemożliwia kontrolę instancyjną skarżonego orzeczenia Sądu;

25 Organ zarzucił również naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 246, poz. 2469 ze zm. obowiązującego w chwili orzekania przed organami – dalej: rozporządzenie z 2004 r.) w związku z art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.- przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) poprzez przyjęcie, że zastosowanie art. 155 k.p.a. daje możliwość zmiany decyzji o przyznaniu uprawnień diagnosty przez ich rozszerzenie inaczej jak tylko w drodze odbycia odpowiedniego szkolenia zakończonego egzaminem.

26 Argumenty na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

27 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

28 Skarga kasacyjna jest zasadna.

29 Sąd I instancji uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...], którymi odmówiono W. M. zmiany, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...].01.2013 r. w sprawie uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Postępowanie w sprawie zmiany decyzji Starosty [...] z [...].01.2013 r., zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...].04.2014 r., którego intencją było rozszerzenie zakresu posiadanych uprawnień diagnosty m.in. o prawo do wykonywania badań technicznych taksówki osobowej i bagażowej, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i przeprowadzenia egzaminu państwowego, dodatkowych badań technicznych pojazdów skierowanych przez starostę w celu ustalenia niezbędnych danych do jego rejestracji, badań technicznych autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie wynosi 100 km/h. W zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji przyjęto, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. organ nie udzielał skarżącemu nowych uprawnień diagnosty, tylko "przełożył" posiadane przez W. M. uprawnienia – na obecnie obowiązujące, stosownie do tych, jakie wynikały z uprawnienia imiennego nr [...] wydanego dla niego przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].10.2000 r. Były to uprawnienia, jakie należały się skarżącemu po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 81, poz. 919), którego § 6 stanowił, że pracownicy stacji kontroli pojazdów dokonujący badań technicznych pojazdów, którzy uzyskali uprawnienia do dokonywania badań według dotychczasowych przepisów, zachowują uzyskane uprawnienia. Organy uznały za niedopuszczalne dokonanie zmiany decyzji, w trybie art. 155 k.p.a., w kierunku wnioskowanym przez skarżącego, w sytuacji, w której nie przedłożył on dokumentów potwierdzających inne, niż wynikające z decyzji, uprawnienia.

30 W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zmiana decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie w drodze innej decyzji, przepisy k.p.a. przewidują możliwość zmiany decyzji ostatecznej, prawidłowej, lub nawet wadliwej, lecz niedotkniętej wadliwościami kwalifikowanymi prowadzącymi do wznowienia postępowania lub stanowiącymi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, w trybie art. 154 i 155 k.p.a. Dla zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo właściwą podstawą jest art. 155 k.p.a. Podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, że zmiana bądź uchylenie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. muszą być uzasadnione względami celowości, mieszczącymi się - w założeniach interesu strony. Kryterium powyższej oceny powinno być zatem zawsze występowanie w konkretnej sprawie względów natury celowościowej (zob. Kodeks postępowania administracyjnego.Komentarz pod red. Romana Hausera i Marka Wierzbowskiego, Warszawa 2017, str. 1112, Nb 7).

31 Niewątpliwie przedmiotem niniejszej sprawy było żądnie strony skarżącej dotyczące "wpisania" dodatkowych – w stosunku do decyzji z [...].01.2013 r. - uprawnień diagnosty, niesłusznie pominiętych, zdaniem skarżącego, w tamtej decyzji. "Przepis art. 155 k.p.a. ma zastosowanie do zmiany ostatecznego rozstrzygnięcia w zakresie nabytych na podstawie decyzji administracyjnej praw (...) Wyłącznie przepisy administracyjnego prawa materialnego mogą zawierać odpowiednie do regulowanych nimi kwestii unormowania określające zarówno obowiązek, jak i prawo wymiany wydawanych na ich podstawie rozstrzygnięć." (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2006 r., II OSK 769/05, LEX nr 209463). Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony (...) muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., I OSK 553/06, LEX nr 348253). Oczywiste też jest, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. "Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację [wyrok NSA z dnia 17 września 2010 r., I OSK 428/10, LEX nr 745237; zob. też wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., II OSK 930/13, LEX nr 1495303, zgodnie z którym »użycie w art. 154 k.p.a. słowa "może" nie oznacza uznaniowości organu w ocenie wystąpienia w sprawie przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, a jedynie możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia tej sprawy, która ma miejsce na ostatnim etapie procesu stosowania prawa«] (orzecznictwo wskazane w Komentarzu aktualizowanym do art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego Andrzeja Wróbla, opubl/ Lex/el. 2016).

32 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie w niniejszej sprawie podkreślał kasator, że interes strony może zostać uznany za słuszny tylko wówczas, gdy mieści się w granicach obowiązującego prawa, w konsekwencji nie można mówić o "słuszności" interesu, jeśli nie byłyby spełnione przesłanki wynikające z obowiązujących przepisów, umożliwiające zmianę decyzji w kierunku wnioskowanym przez stronę. Innymi słowy, rozważenie w niniejszej sprawie interesu strony i interesu społecznego nie może odbyć się bez rozważenia w pierwszej kolejności kwestii posiadanych uprawnień.

33 Dlatego też za usprawiedliwiony należało uznać pierwszy zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, który w ogóle nie skontrolował zaskarżonej decyzji z tego punktu widzenia. Jednocześnie WSA nie wskazał, z jakich przyczyn uchybienie przez organ przepisom postępowania - i jakim (decyzje zostały uchylone na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) – mogło wpłynąć na wynik sprawy. Nie poddaje się kontroli kasacyjnej również stanowisko WSA w zakresie tego czy uznaje on decyzję wydaną trybie art. 155 k.p.a. za decyzję uznaniową i jakie to miałoby mieć znaczenie w tej sprawie. Z jednej strony wskazuje bowiem na wyrok SN z dnia 2 grudnie 1998 r., III RN 92/98, cytując zawartą tam tezę, że "wzruszenie decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. pozostaje w sferze uznania organu administracji", z drugiej twierdzi, że "w pierwszej kolejności organ winien ustalić, czy wnioskowana decyzja ma charakter uznaniowy".

34 Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych uprawnień diagnostów, który wbrew wymogowi z art. 176 p.p.s.a. nie został w ogóle uzasadniony.

35 Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji skontroluje zaskarżoną decyzję w pełnym zakresie, uwzględniając, że zmiana w trybie art. 155 k.p.a. decyzji w kierunku przyznania diagnoście dalszych uprawnień (do wykonywania innych, ponad już potwierdzone, kategorii badań) nie może nastąpić bez uwzględnienia rzeczywiście posiadanych uprawnień i dopiero rozważenie tej kwestii może stanowić punkt wyjścia dla dywagacji odnośnie do interesu strony.

36 Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. NSA uznał, że skarżący nie powinien ponosić tych kosztów w sytuacji, gdy powodem uchylenia zaskarżonego wyroku są błędne oceny WSA odnośnie do okoliczności, które nie zostały podniesione w skardze, lecz które Sąd I instancji uwzględnił z urzędu.