Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2019 r., II GSK 2432/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2019 r., II GSK 2432/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 27 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1125/16 w sprawie ze skargi Ł.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Ł.M. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 13 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1125/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi Ł.M., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, a także zasądził zwrot kosztów postępowania

3 Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

4 Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Katowicach nałożył na Ł.M. (dalej "skarżący") karę pieniężną w wysokości 5.750 złotych z tytułu naruszeń ujętych w lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, Ip. 6.3.11, oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.; dalej "u.t.d."). Jednocześnie na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej "k.p.a.") umorzono postępowanie administracyjne w przedmiocie naruszeń z lp. 6.3.7 oraz lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

5 Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił powyższą decyzję w całości i nałożył na skarżącego karę pieniężną – 1250 zł.

6 Podano m. in., że dane aktywności kierowcy G.H. z [...] kwietnia 2015 r. od godziny 7:22 do 20:28 zapisane na jego karcie kierowcy, przedsiębiorca wczytał [...] maja 2015 r., tj. z naruszeniem obowiązku pobierania ich co najmniej raz na 28 dni. Stąd nałożona została kara pieniężna w wysokości 500 złotych. GITD wskazał, że dokonując ponownej analizy danych cyfrowych z karty kierowcy A.P., stwierdził, iż pomiędzy odczytami z [...] marca 2015 r. a [...] kwietnia 2015 r. nie upłynęło 28 dni zarejestrowanej działalności. Postępowanie administracyjne w powyższym zakresie jest zatem bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Stąd organ odwoławczy, przeprowadzając ponownie postępowanie, uznał, że doszło do części naruszeń ujawnionych przez WITD i powinna zostać nałożona za nie kara pieniężna w wysokości 1250 zł.

7 WSA w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję.

8 Sąd stwierdził, że podmiot wykonujący przewóz naruszy obowiązek sczytywania danych z kart kierowcy, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. Z orzecznictwa wynika zaś, że organ winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy.

9 WSA wskazał, że skarżący już w odwołaniu podnosił, że nie obliczono prawidłowo okresów na wczytanie odpowiednich danych z kart kierowców. Odnosił się do wadliwego ustalenia okresów ich aktywności i nieaktywności. Rolą organu odwoławczego było pełne odniesienie się do tych zarzutów i skontrolowanie decyzji WITD, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, czego w zakresie punktu 6.3.11 złącznika nr 3 do u.t.d. zabrakło. GITD w ogóle nie zbadał kwestii aktywności i braku aktywności G.H., uznając, że okres 28 dni został naruszony i konieczne jest wymierzenie kary 500 zł. Tymczasem skarżący podnosi w skardze, że w okresie wskazanym w decyzji (pomiędzy [...] kwietnia 2015 r. a [...] maja 2015 r.) kierowca ten przebywał na długim urlopie i nie wykonywał żadnych czynności zawodowych. Na dowód tego przedkłada wniosek o urlop z [...] marca 2015 r. oraz kartę urlopową na dni od [...] kwietnia 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r. Organ w ogóle nie analizował kwestii, czy kierowca w tym okresie był aktywny czy nie, a także nie odnosi się do szczegółowej dokumentacji, choć kwestie te podlegały ustaleniom z urzędu już w toku kontroli. Tego rodzaju dokumentacja winna być dołączona i zweryfikowana przez organy, jako że ma znaczenie dla wyniku postępowania. Punkt 6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d. nie uzależnia kary od nieprzedłożenia dokumentacji "w toku kontroli", jak np. punkt 6.3.7., a zatem okoliczności będące podstawą kary muszą być przez organy wyjaśnione przed wydaniem decyzji także z urzędu. Jeśli kontrola była w tym zakresie niepełna, należałoby uzupełnić materiał dowodowy tak, by ustalenia faktyczne nie budziły wątpliwości.

10 W przypadku dotyczącym punktu 6.3.11. złącznika nr 3 do u.t.d. i kierowcy A.P. GITD uznał, że nie upłynął okres 28 dni na wczytanie odpowiednich danych, stwierdzając przy tym, że "postępowanie administracyjne w powyższym zakresie jest (...) bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu" (s. 8 decyzji GITD). W treści samego rozstrzygnięcia decyzji umorzenia takiego nie ma, znalazło się ono natomiast w jej uzasadnieniu, podobnie zresztą, jak i w innych podobnych przypadkach (inaczej niż WITD, który częściowo umorzył postępowanie w samym rozstrzygnięciu decyzji, jak i to uzasadnił). Skoro na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. została wydana decyzja merytoryczno-reformacyjna (reformatoryjna), to sformułowanie rozstrzygnięcia decyzji winno być precyzyjne, by nie było wątpliwości co do zakresu i sposobu rozpoznania sprawy (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.).

11 Zdaniem Sądu, wszystkie te uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi (np. w zakresie art. 92c u.t.d.). Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu.

12 WSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc, by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu. W szczególności należy precyzyjnie odnieść się do zarzutów odwołania co do aktywności (lub braku aktywności) kierowcy G.H. oraz wydać decyzję odpowiadającą wymaganiom art. 138 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Organ może również zastosować w dopuszczalnym zakresie art. 136 k.p.a.

13 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie:

14 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "k.p.a."), polegające na uchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że w zakresie naruszenia lp. 6.3.11 złącznika nr 3 do u.t.d. organ dokonał weryfikacji decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób niepełny i wadliwy, gdyż nie zbadał kwestii aktywności i braku aktywności G.H., uznając, że okres 28 dni został naruszony i konieczne jest wymierzenie kary pieniężnej, podczas gdy z uzasadnienia uchylonej decyzji wynika jednoznacznie, że organ wziął pod uwagę wyłącznie: "dni zarejestrowanej działalności", przebadał każdy okres, w którym stwierdzono uchybienie w postaci naruszenia obowiązku terminowego wczytywania danych tak z karty kierowcy, jak i urządzenia rejestrującego i uwzględnił przy obliczeniu każdego przypadku takiego uchybienia, tj. terminowego wczytywania danych jedynie okres "dni zarejestrowanej działalności", wyłączając z niego "dni nierejestrowanej działalności" (gdzie nie można stronie przypisywać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadził pojazdu i nie podlegał obowiązkowi odpoczynku) – powołując w tym zakresie także orzeczenie NSA z dnia 03.11.2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14 (naruszenie lp. 6.3.11, vide: strona 8, akapit 3 i kolejne uzasadnienia uchylonej decyzji) i tym samym z dwóch przypadków stwierdzonego ww. naruszenia przez organ I instancji organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną tylko za jeden przypadek ww. naruszenia oraz w okresach uchybienia terminowemu obowiązkowi wczytywania danych z tachografu organ uwzględnił przy obliczeniu każdego przypadku takiego uchybienia jedynie okres "dni zarejestrowanej działalności", wyłączając z niego "dni nierejestrowanej działalności" – gdzie nie można stronie przypisywać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadził pojazdu i nie podlegał obowiązkowi odpoczynku (naruszenie Ip. 6.3.12, vide: strona 10, akapit 2 i kolejne uzasadnienia uchylonej decyzji), organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w całości i odstąpił od nakładania kary pieniężnej za uchybienie terminowemu obowiązkowi wczytywania danych z tachografu (wobec aż 8 przypadków stwierdzenia tego naruszenie przez organ I instancji), orzekając na podstawie całokształtu prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności dokumentacji czasu pracy kierowców przedłożonej do kontroli przez skarżącego – zatem w sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, jakoby organ w zakresie punktu 6.3.11 złącznika nr 3 do u.t.d. dokonał weryfikacji decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób niepełny czy wadliwy, gdyż organ opierając się wyłącznie na "dniach zarejestrowanej działalności" stwierdził bezspornie, iż naruszenie z lp. 6.3.12 w sprawie nie zaistniało, natomiast naruszenie z 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. niewątpliwie miało w przedmiotowej sprawie miejsce tylko w 1 przypadku i tym samym za zasadne należy przyjąć rozstrzygnięcie w zakresie uchylenia decyzji organu I instancji nakładającej karę pieniężną w wysokości 5750 złotych w całości i nałożenie na stronę przez organ odwoławczy kary pieniężnej w wysokości 1250 złotych;

15 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z 107 § 1 i § 3, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na uchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że decyzja reformatoryjna organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zawiera precyzyjnego rozstrzygnięcia, które to zdaniem WSA budzi wątpliwości co do zakresu i sposobu rozpoznania sprawy, podczas gdy organ, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji (w zakresie naruszenie lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d.), po szczegółowej analizie materiału dowodowego, uwzględniając w odniesieniu do ww. naruszeń wyłącznie "dni zarejestrowanej działalności", stwierdził bezspornie, iż naruszenie z lp. 6.3.12 w sprawie nie zaistniało, natomiast naruszenie z 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. niewątpliwie miało w przedmiotowej sprawie miejsce tylko w 1 przypadku i tym samym należy uznać (wobec orzekania w jednej sprawie administracyjnej, choć dotyczącej wielu naruszeń, to przecież zakończonej jedną decyzją administracyjną) za zasadne i prawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie uchylenia w całości decyzji organu I instancji nakładającej karę pieniężną w wysokości 5 750 złotych i nałożenie na stronę przez organ odwoławczy kary pieniężnej w wysokości 1250 złotych;

16 3) prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102 z 11.04.2006), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. L. 168/6 z 2010), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. Nr 159, poz. 1128) poprzez ich błędną wykładnię polegająca na odmowie zastosowania ww. przepisów w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, podczas gdy prawidłowa i dokładna analiza stanu faktycznego sprawy musi doprowadzić do konstatacji, iż organ za podstawę naruszenia z lp. 6.3.11, jak i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. przyjął jedynie "dni zarejestrowanej działalności", do czego szczegółowo i precyzyjnie odniesiono się przy stwierdzeniu rzeczonych naruszeń w uzasadnieniu uchylonej decyzji, a analiza ww. naruszeń przy uwzględnieniu tylko: "dni zarejestrowanej działalności" musiała doprowadzić do konstatacji, iż naruszenie z lp. 6.3.12 w sprawie nie zaistniało, natomiast naruszenie z 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. niewątpliwie miało w przedmiotowej sprawie miejsce tylko w 1 przypadku i tym samym za zasadne należy uznać rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie uchylenia decyzji organu I instancji nakładającej karę pieniężną w wysokości 5 750 złotych w całości i nałożenie na stronę przez organ odwoławczy kary pieniężnej w wysokości 1250 złotych.

17 W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.

18 W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

19 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

20 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

21 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego przepisu, a która w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

22 Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Granice skargi kasacyjnej wyznaczone są wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

23 W odniesieniu do podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa, powinien podać, że sąd stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.

24 Stawiając zaś zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15.12.2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09).

25 Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego została oparta na obu podstawach. Jej autor kwestionuje stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym organy przyjęły wadliwą wykładnię "dni zarejestrowanej działalności", nakładając na skarżącego karę pieniężną. Zdaniem NSA komplementarny charakter zarzutów uzasadnia ich łączne rozpoznanie.

26 Kwestia terminu, w którym powinny być sczytywane dane z kart kierowcy, była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z orzecznictwa wynika jednoznacznie, że termin na sczytanie danych, określony w art. 1 rozporządzenia 581/2010 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu, powinien uwzględniać jedynie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane, nie zaś każdy dzień kalendarzowy (por. np. wyroki NSA z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5534/16, z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4141/16, z 24 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1576/17).

27 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku, składają się na okresy, w których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, a więc nie są to dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu pkt 3 preambuły rozporządzenia 581/2010. Nie można zatem wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy jedynie z czasem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też organ powinien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy (por. wyroki NSA z dnia: 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14; 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2214/15; 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1924/16; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1260/16; 9 września 2018 r., sygn. akt II GSK 2950/16).

28 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd I instancji uznał, że z zaskarżonej decyzji i z poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wynika, aby organ przyjął – przy nakładaniu na skarżącego kary – właśnie taką wykładnię ww. pojęcia. Jak słusznie uznał Sąd I instancji, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ prawidłowo zbadał terminowość sczytywania danych z karty kierowcy. Uzasadnienie w tym zakresie ograniczało się bowiem do stwierdzenia, że został naruszony obowiązek pobierania danych co najmniej raz na 28 dni. Twierdzenia te są niewystarczające do stwierdzenia, że organ przeanalizował jedynie dni, w których kierowca miał obowiązek rejestrowania swojej działalności.

29 Przeciwną tezę organ opiera na tym, że w innych przypadkach stwierdził, że nie został przekroczony termin sczytywania danych. Twierdzenie to jednak nie może być uwzględnione. Fakt, że w niektórych przypadkach organ prawidłowo ocenił termin do sczytania danych z kart kierowców i pojazdu nie oznacza, że w innych przypadkach nie pomylił się przy obliczeniu tego terminu. To, jakie dni organ przyjął przy ustaleniu terminu do sczytywania danych z karty kierowcy, powinno wynikać w sposób jasny z uzasadnienia decyzji. Wobec braków w tym zakresie, słusznie Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i nakazał odniesienie się do zrzutów skarżącego co do aktywności kierowcy – G.H. – w sposób pełny, zgodnie z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

30 Z tych powodów zarzuty skargi kasacyjne okazały się być nieuzasadnione.

31 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

32 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 lit. a i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). NSA uwzględnił to, że pełnomocnik skarżącego, który występował przed Sądem I instancji, sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a.